บทที่ 748 คุณสิถึงจะเป็นปัจจุบันของผม

บทที่ 748 คุณสิถึงจะเป็นปัจจุบันของผม

“เจตต์ อาการบาดเจ็บของคุณต้องการการพักผ่อนนะ คุณรีบนอนลงเถอะ”

นิตารีบเดินเข้าไปใกล้ๆ ยืนอยู่ระหว่างเจตต์กับนรมน ขวางสายตาของเจตต์ที่มองนรมนเอาไว้

นรมนรู้ว่านิตาตั้งใจ แต่ทว่าเธอก็ไม่ได้พูดอะไร เหมือนกับที่เจตต์พูดเอาไว้ ระหว่างพวกเขาบางทีต่อไปอาจจะไม่เหมือนเดิม

พวกเขาคงไม่สามารถนั่งทะเลาะกันตามอำเภอใจได้อีกแล้ว ไม่ใช่เพราะความรู้สึกพวกนั้นไม่อยู่แล้ว แต่เป็นเพราะต่างคนต่างก็มีคนรัก จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงความระแวง ต้องนึกถึงความรู้สึกของพวกเขา

จู่ๆนรมนก็รู้สึกเสียใจ

บุริศร์ดึงเธอเข้ามาใกล้ๆอ้อมอกของเขา พูดอย่างอ่อนโยน: “ไม่ค่อยสบายใช่ไหม? หรือเหนื่อยเกินไป? ตอนที่นั่งเครื่องบินมาที่นี่คุณก็ไม่ได้พักเลย ไม่งั้นเรากลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่า”

เจตต์ได้ยินว่านรมนไม่ได้พักผ่อน จึงรีบพูดขึ้น: “นรมน เธอไม่ต้องสนใจฉันหรอก ฉันน่ะหนังหนา เหมือนแมว เธอก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้ กลับไปพักผ่อนเถอะ บุริศร์ ดูแลเธอให้ดี ถึงฉันจะไม่สามารถใช้ฐานะของคนที่ตามจีบพาเธอหนีไปได้ แต่ถ้านายทำให้เธอน้อยใจอีก ฉันจะใช้ฐานะของเพื่อนสนิทพาเธอหนีไป นายก็รู้ว่า ฉันทำได้”

“ฉันรู้ ใช้ชีวิตของนายให้ดีเถอะ เจตต์ ฉันกับนรมนหวังว่านายจะมีความสุข ถ้าภายในความสุขของนายไม่ต้องการพวกฉัน เราก็จะถอยออกมา แค่หวังว่านายจะใช้ชีวิตได้อย่างราบรื่น”

คำพูดของบุริศร์ทำให้เจตต์งุนงง

“หมายความว่าไง?”

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันว่าประธานบุริศร์คงไม่อยากจะรบกวนพวกเรา”

นิตามองบุริศร์ด้วยความกังวล

เธอเอาแต่ระวังว่านรมนจะพูดอะไรออกมา กลับไม่ได้คิดว่าบุริศร์จะเป็นฝ่ายพูด

ในสายตาของนิตา บุริศร์เป็นคนนิ่งๆ เป็นผู้ชายที่เงียบขรึม ปกติจะไม่ยุ่งเรื่องของผู้หญิง แต่ตอนนี้คำพูดเหล่านั้นของเขาทำให้นิตาหวาดหวั่น

นรมนกำลังมองนิตาอยู่ อยากจะให้เจตต์รู้หน้าตาที่แท้จริงของนิตาเหลือเกิน แต่เธอยังต้องอดทนเอาไว้

เจตต์ถลำลงไปแล้ว เขาถึงกับอภัยให้กับเจตนาร้ายของนิตาได้ งั้นเธอจะพูดอะไรได้ล่ะ?

นรมนจับมือบุริศร์เอาไว้แน่น พูดกับเจตต์ด้วยรอยยิ้ม: “เจตต์ พวกเราไปก่อนนะ ต่อไปนายต้องมีความสุขนะ ฉันขออวยพรให้นายมีความสุขจากใจจริง ตอนที่กลับไปเมืองชลธี อย่าลืมมาบอกลาพวกเราล่ะ”

“อื้ม”

เจตต์ก็มองออกว่านรมนทำใจไม่ได้และเศร้าใจ

พอใจแล้ว!

เพียงพอแล้ว!

แม้ในใจของนรมน เขาจะไม่ได้สำคัญเหมือนบุริศร์ แต่ในนาทีนี้ เจตต์รู้สึกว่าในใจของนรมนตนเองก็ไม่ได้ด้อยค่าขนาดนั้น เธอเป็นห่วงเขา แคร์เขา แม้จะไม่ใช่ความรัก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาปิดฉากรักข้างเดียวของตนเองด้วยความพึงพอใจแล้ว

“ฉันก็ขอให้พวกเธอตั้งแต่นี้ต่อไปสุขภาพแข็งแรง และมีความสุขตลอดไปนะ”

“ขอบใจ”

บุริศร์ยิ้มๆ พานรมนออกไป

ต่อไปนิตากับเจตต์จะเป็นอย่างไร พวกเขาไม่รู้หรอก แต่ในตอนนี้ พวกเขารู้ว่า พวกเขาเป็นส่วนเกิน

อย่างน้อยที่สุดในโลกของนิตากับเจตต์ พวกเขาไม่มีความจำเป็นต้องปรากฏตัวออกมาอีกแล้ว

นรมนออกมาจากโรงพยาบาลกับบุริศร์ รู้สึกอึดอัดใจมาก

“บุริศร์ ฉันรู้สึกไม่ดีเลย ไม่ใช่เพราะเจตต์เจอกับความรักแล้ว แต่เพราะฉันรู้สึกว่านิตาไม่ใช่คนดีของเขา ฉันกลัวเขา......”

“ใครจะบอกได้ว่าใครเป็นคนดีของใครล่ะ? ตอนที่ยังไม่ได้เจอกับโฉมหน้าที่แท้จริงของนิตา คุณก็รู้สึกว่านิตากับเจตต์เหมาะสมกันไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ที่รู้สึกว่าไม่เหมาะสม ก็เป็นเพราะคุณรู้เรื่องราวบางอย่าง เจตต์เองก็รู้ถึงเจตนาที่ไม่ดีของนิตา แต่ยังคงยินยอมที่จะอยู่กับเธอ นี่เป็นสิ่งที่เขาเลือก นรมน ไม่ว่าคุณจะเป็นห่วง ไม่ว่าคุณจะเสียใจ ก็เปลี่ยนแปลงความจริงที่เจตต์รักนิตาไม่ได้ ต่อไปถ้าชีวิตของเขามีความสุขชื่นมื่นแน่นอนว่าเป็นเรื่องที่ดี แต่ถ้าวันหนึ่งเจตต์โดนทำร้ายจนถลอกไปหมดทั้งตัว ผมกับคุณค่อยพาเขาไปรักษาอาการบาดเจ็บด้วยกัน เขาไม่ได้ตัวคนเดียว ด้านหลังเขายังมีเรา เขาเป็นห่วงคุณ ให้ผมดีกับคุณสักหน่อย บอกว่าถ้าผมไม่ดีกับคุณจะพาคุณหนีไปด้วยฐานะของเพื่อนสนิท ลองกลับมาคิดดู เขาก็เคยบอกคุณไม่ใช่เหรอ ว่าคุณเป็นคนสนิทของเขา เป็นที่หลบภัยสุดท้ายของเขา”

คำพูดนี้ของบุริศร์ทำให้นรมนตาแดงขึ้นมาทันที

“ใช่เหรอ? ใช่ความหมายนี้เหรอ?”

“เชื่อผม ไม่มีใครเข้าใจเจตต์ไปมากกว่าผม เขาดูเหมือนยอมแพ้พวกเรา แต่ในความเป็นจริงก็อยากจะเดิมพันกับความรักที่เป็นของตัวเองสักครั้ง ถ้าชนะ ทุกคนก็มีความสุข ถ้าแพ้ เขายังมีเรา เราควรจะอวยพรเขา พูดจากอีกมุมหนึ่ง ในที่สุดเขาก็มีความรักแล้วไม่ใช่เหรอ?”

นรมนกำลังมองบุริศร์ เป็นครั้งแรกเลยที่รู้สึกว่าเขาพูดเกลี้ยกล่อมเก่งจริงๆ

“แต่ในใจของฉันยังรู้สึกไม่ดีเลยจะทำยังไง?”

นรมนเม้มปากออดอ้อน

อายุขนาดนี้แล้ว ยังจะอ้อนอีก เธอเองก็รู้สึกเคอะเขินขึ้นมา แต่บุริศร์กลับยิ้ม: “งั้นให้ผมเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อไหม?”

“นี่ต้องมีอยู่แล้วสิ ฉันอยากกินของอร่อยๆหลายอย่างเลย ฉันยังอยากซื้อของเยอะๆ ใช่สิ ฉันลืมเอาหยกที่ได้มาจากชาญให้พวกเขา ถือเป็นของขวัญแสดงความยินดีของพวกเขา”

คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์ส่ายหน้า

“พวกเขาจะไปด้วยกันได้ไหมยังไม่แน่นอนเลย รอให้พวกเขาตัดสินใจแต่งงานกันก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกทีเถอะ”

“ก็ดี ไปกันเถอะ ประธานบุริศร์ เราไปหาอะไรกินกัน”

นรมนคล้องแขนของบุริศร์เอาไว้

ด้วยการอบรมของบุริศร์ ตอนนี้เธอสบายใจแล้ว พิงอยู่ข้างกายของบุริศร์ราวกับนกน้อยที่พึ่งพิงความอ่อนโยนจากมนุษย์

บุริศร์พบว่า เพียงแค่นรมนมีความสุข เขาก็จะมีความสุข ความรู้สึกอย่างนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ ทำให้เขามีความสุขเสมอเลย

ทั้งสองคนไปกินของอร่อยด้วยกัน แล้วบุริศร์ก็พาเธอไปชอปปิ้ง ซื้อของตามอำเภอใจ