บทที่ 749 คุณไม่ได้มองผิดไปใช่ไหม

บทที่ 749 คุณไม่ได้มองผิดไปใช่ไหม

หลังจากนรมนกับบุริศร์เดินเล่นรอบๆเมืองไปแล้วหนึ่งรอบ ก็เห็นคนพวกนั้นที่สะกดรอยตามอยู่ด้านหลัง จึงยิ้มสบตากัน

“คุณว่าชาญเกรงกลัวอิทธิพลของคุณ หรือว่าอะไร? ทำไมถึงยังผู้กล้ามาติดตามเรา?”

นรมนถามขึ้นสบายๆไม่กังวลอะไร

บุริศร์พูดอย่างเย็นชา: “เขาคงไม่ชอบใช้ชีวิตที่สงบสุขน่ะสิ”

ระหว่างที่พูด บุริศร์หยิบทุเรียนลูกหนึ่งที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา โยนไปที่คนด้านหลังทันที

“โอ๊ย!”

เสียงผู้ชายที่ร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด: “กลับไปบอกชาญ ถ้าจะคอยติดตามฉันอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ”

พูดจบ บุริศร์ก็หมุนตัวจึงได้เห็นนรมนกำลังจ่ายเงินพ่อค้าที่ร้านข้างทาง

“ลุงคะ ขอโทษด้วยนะคะ พวกเราทนไม่ไหวจริงๆ ทุเรียนลูกนี้ฉันจ่ายให้ลุงสองร้อยได้ไหมคะ? พอไหม?”

เดิมทีลุงที่ขายผลไม้ข้างทางก็โมโหอยู่เล็กน้อย แต่ทว่าเห็นนรมนจ่ายเงินมาก่อน ความโมโหก็หายไปทันที

“พอครับๆ ไม่ถึงสองร้อยหรอก ทุเรียนลูกนั้นไม่ได้หนักขนาดนั้น”

“ไม่เป็นไรค่ะ ลุงรับไปเถอะ เราจะซื้อสละกับมังคุดด้วย ได้ไหมคะ?”

ท่าทางที่เป็นกันเองของนรมนทำให้พ่อค้ายินดีมาก

“แน่นอนครับ พวกคุณเลือกได้เลย”

“ผมเลือกให้”

บุริศร์ก้าวเข้ามาใกล้ๆ แต่กลับโดนนรมนตบๆที่มือเบาๆ: “คุณเลือกเป็นเหรอ?”

เขาชะงักไปทันที

ถ้านี่พูดถึงการเลือกผลไม้ บุริศร์ก็เลือกไม่เป็นจริงๆนั่นแหละ

พ่อค้าเห็นท่าทางของเขา จึงยิ้มแล้วพูดขึ้น: “อันนี้ดูอย่างนี้ครับ”

จริงๆนรมนอยากจะบอกว่าไม่ต้องหรอก แต่เห็นบุริศร์กำลังฟังอย่างตั้งใจ แล้วเลือกผลไม้ตามที่พ่อค้าบอก

บุริศร์ในตอนนี้ สลัดคราบท่านประธานของบริษัทACกรุ๊ปออกไปหมดแล้ว เหมือนกับพ่อบ้านทั่วๆไป

นรมนรู้สึกว่าในนาทีนี้เป็นของจริง เธอมีความสุขเหลือเกิน

“พ่อค้า อันนี้ขายยังไง?”

ตอนที่นรมนกำลังชื่นชมบุริศร์อยู่นั้น จู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงๆหนึ่งที่คุ้นเคย

เธอหันกลับไปทันที ก็เห็นร่างที่คุ้นตาเดินเข้าไปในซอยแคบๆด้านข้าง

นรมนจึงตามไปอย่างรวดเร็ว

“ขอบคุณนะครับพ่อค้า นรมน จ่ายเงิน”

บุริศร์เลือกผลไม้เสร็จแล้ว ก็หันกลับมา แต่ไม่เห็นนรมนแล้ว

“นรมน? นรมน!”

บุริศร์ร้อนรนขึ้นมาทันที

พ่อค้าจึงรีบพูดขึ้น: “คุณผู้ชาย ผมเห็นภรรยาของคุณตามผู้หญิงคนหนึ่งเข้าไปในซอยนั้น”

“ขอบคุณครับ”

บุริศร์วางผลไม้ลง แล้ววิ่งไปตามทางที่พ่อค้าชี้อย่างรวดเร็ว

เขาตามไปเจอนรมนอยู่ที่มุมตึก

“นรมน คุณทำอะไร? เดินมาไม่บอกสักคำ คุณรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงคุณ? คิดว่าตัวเองเป็นเทพแห่งการต่อสู้จริงๆหรือไง?”

บุริศร์ใจเต้นตึกตัก

เมื่อครู่ในทันทีที่ไม่เห็นนรมน เขาแทบจะบ้าไปแล้วจริงๆ

แต่นรมนกลับคว้ามือของเขาเอาไว้แล้วพูดขึ้น: “เมื่อกี้เหมือนฉันจะได้ยินเสียงมิลิน”

“ใครนะ?”

“มิลิน”

คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์งุนงงเล็กน้อย ถึงจะมีปฏิกิริยากลับมาว่ามิลินเป็นใคร

“คุณไม่ได้มองผิดใช่ไหม?”

“เป็นไปไม่ได้ที่จะมองผิด เป็นเธอแน่ๆ เพียงแต่ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”

นรมนนึกถึงความหวาดหวั่นของนภดล นึกถึงความน่าสงสัยของรเมศ นึกถึงการหายตัวไปของ มิลินอย่างไม่มีสาเหตุ

การตายของฉัตรยา จนถึงวันนี้ก็ยังไม่มีบทสรุป

ในตอนแรกเพื่อช่วยบุริศร์ เธอจึงพยายามตามหามิลิน แต่กลับไม่มีร่องรอยใดๆเลย วันนี้ บุริศร์รักษาตัวหายแล้ว ไม่นึกว่ามิลินจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่

“แล้วเธอล่ะ?”

บุริศร์มองซอยที่ว่างเปล่า แล้วจึงถามขึ้นด้วยความสงสัยเล็กน้อย

นรมนส่ายหน้า: “หายไปแล้ว ฉันตามมาช้าไปไม่กี่ก้าว ก็ไม่เจอเธอแล้ว แต่ฉันกล้ารับรองเลย ว่าเธอต้องอยู่ในซอยนี้”

“คุณคงจะไม่คิดไปตามหาทีละบ้านใช่ไหม?”

บุริศร์เห็นท่าทางของนรมน จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

“ตอนแรกที่คุณตามหาเธอก็เพื่อรักษาอาการป่วยของผม วันนี้ผมหายดีแล้ว จะพบไม่พบเธอไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว อีกอย่างที่มิลินหายไป ต้องเกี่ยวกับตระกูลจันทรวงศ์แน่ๆ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าตระกูลจันทรวงศ์เกิดอะไรขึ้น คนที่ทำให้มิลินต้องหลบซ่อนมีไม่กี่คนหรอก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ผมหวังว่าคุณจะไม่เอามือไปแตะโคลน นรมน ผมทนให้เกิดเรื่องอะไรกับคุณไม่ได้คุณรู้ใช่ไหม?”

บุริศร์รู้ว่าที่ตัวเองทำตัวเองพูดอย่างนี้อาจจะเห็นแก่ตัวต่อนภดลที่เอาแต่ตามหามิลิน สืบหาสาเหตุการตายของฉัตรยามาก แต่เขาไม่อยากให้นรมนเข้าไปพัวพันกับความอันตรายเพราะเรื่องของคนอื่นอีก

ตอนนี้เขาเปลี่ยนเป็นคนที่ระวังตัวมาก และขี้ขลาดเป็นพิเศษอีกด้วย

ชีวิตนี้คนที่เขาอยากปกป้องมีแค่นรมนคนเดียวเท่านั้น

นรมนฟังออกถึงความเป็นกังวลของบุริศร์ แล้วก็มองเห็นความร้อนรนของเขา

จู่ๆเธอก็รู้สึกว่าตัวเองอาจจะทำตามอำเภอใจเกินไป

ใช่สิ

มิลินไม่ได้สำคัญต่อพวกเขาอีกแล้ว