ตอนที่ 758
บทที่ 758 เธอให้กำเนิดลูกชายที่ดี
October 31, 2026
บทที่ 758 เธอให้กำเนิดลูกชายที่ดี
หลังจากที่บุริศร์ติดตั้งกล้องโทรทรรศน์ให้กิจจาเรียบร้อยแล้ว พอเดินลงมาชั้นล่างแล้วไปที่ห้องรับแขก ก็เห็นว่านรมนกำลังนั่งเหม่ออยู่ในห้องรับแขก
“เป็นอะไรไป ?”
“โทรศัพท์ของป้องกับกานต์โทรไม่ติด และพวกเขาก็ไม่ได้อยู่บนเครื่องบินด้วย คุณว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาหรือเปล่า ?”
ตอนนี้นรมนเริ่มกระวนกระวายใจแล้ว
บุริศร์เห็นเธอกังวลใจแบบนี้ ก็รีบพูดปลอบโยนทันที “มีป้องอยู่ด้วย กานต์ไม่มีทางเป็นอะไรหรอก เธอวางใจเถอะ พวกเขาอาจจะติดธุระอะไรอยู่ก็ได้ รออีกหน่อยเถอะ จะต้องมีข่าวคราวแน่”
“แต่ฉันเป็นกังวล ฉันกลัว”
นรมนสองมือกอดเข่า คำพูดที่พูดออกมาทำให้บุริศร์รู้สึกอึดอัดใจ
ตั้งแต่นรมนพาลูกกลับมา รอบตัวพวกเขาก็มีแต่เรื่องเกิดขึ้นไม่หยุด ทำให้นรมนรู้สึกไม่ปลอดภัย
เขารู้ดีกว่าใครว่านรมนอยากจะปกป้องพวกลูกๆให้พ้นจากอันตราย แต่ว่าตอนนี้เหมือนจะทำให้เธอเกิดเงาฝังใจไปแล้ว
“เชื่อฉันเถอะ กานต์ไม่มีทางเป็นอะไรไปหรอก”
“อืม”
นรมนพยักหน้า แต่ว่าความกังวลที่อยู่ตรงหว่างคิ้วไม่ได้ลดน้อยลงเลย
บุริศร์รู้ดี หากไม่ได้ข่าวคราวจากกานต์ นรมนไม่มีทางวางใจได้ลง
เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรไปหาหลายๆคน เพียงไม่นานก็มีข่าวคราวของกานต์ส่งมา
“ประธานบุริศร์ คุณได้ลูกชายที่ดีจริงๆ อายุน้อยแค่นี้ก็มีความสามารถแล้ว สามารถบุกเข้าไปในเครือข่ายป้องกันภายในของพื้นที่ทหารของเราได้ คุณวางใจเถอะ ตอนนี้เขากับป้องอยู่ในค่ายทหาร ผู้นำที่อยู่เบื้องบนอยากเจอลูกชายคุณ ต้นกล้าที่ดีแบบนี้จะไม่ให้บ่มเพาะตั้งแต่ยังเยาว์วัยได้ยังไง คุณว่าจริงไหม ?”
คำพูดของอีกฝ่ายทำให้นรมนกับบุริศร์นิ่งอึ้งไปทันที
บุริศร์รีบพูดขึ้นมาทันทีว่า “เด็กน้อยไม่รู้ความ เดี๋ยวผมจะสั่งสอนเขาทีหลังเอง”
“อย่าเลยๆๆ เด็กคนนี้มีความสามารถมาก พวกเราตั้งใจว่าบ่มเพาะอย่างดี เพียงแต่ไม่เข้าใจความคิดของพวกคุณ ว่าอยากจะให้เขาเติบโตขึ้นมาพัฒนาไปทางด้านการทหารไหม”
คำพูดของอีกฝ่ายทำให้นรมนรู้สึกเหนือความคาดหมายมาก
บุริศร์หัวเราะแล้วพูดว่า “เดี๋ยวพวกเราลองคิดดูก่อนแล้วกันครับ ไม่ทราบว่ากานต์จะกลับมาได้เมื่อไหร่ ?”
“ช่วงบ่ายก็กลับไปได้แล้วครับ มีป้องอยู่ด้วย คุณจะกังวลไปทำไม วางใจเถอะ ตอนนี้พวกเราแทบอยากจะซ่อนลูกชายคุณไว้เหมือนสมบัติล้ำค่า ไม่มีทางทำอะไรเขาหรอก”
บุริศร์หัวเราะออกมา ทั้งสองแลกเปลี่ยนทักทายกันอีกครั้ง จากนั้นจึงได้วางสายไป
นรมนรู้สึกเหมือนตัวเองฝันไป พอบุริศร์วางสายไปก็รีบถามทันที “เมื่อกี้ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ?”
“เปล่า”
บุริศร์มองดูนรมนอย่างขบขันเล็กน้อย
จู่ๆนรมนก็ตบบุริศร์ทีหนึ่ง
“เป็นเพราะคุณ ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว อย่าให้กานต์แตะต้องพวกคอมพิวเตอร์แฮกเกอร์พวกนั้นอีก คุณก็ไม่ยอมฟัง ตอนนี้เป็นยังไงล่ะ ? ถูกคนอื่นจับได้คาหนังคาเขา แถมยังถูกพาตัวไปที่เขตทหารอีก คุณพูดสิว่าถ้าไปก่อเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมาจะทำยังไง ?”
นรมนพูดอย่างหดหู่
บุริศร์รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่ก็รีบพูดขึ้นมาว่า “นี่ก็แสดงให้เห็นว่าลูกชายของพวกเรายอดเยี่ยมมากไง เธอไม่ได้ยินที่พวกเขาพูดเหรอ จะบ่มเพาะลูกชายของเธอตั้งแต่วัยเด็กเลยนะ”
“คนอื่นก็แค่พูดเอาใจเท่านั้นแหละ คุณฟังไม่ออกเหรอ ? ฉันจะบอกคุณนะบุริศร์ ถ้าต่อไปกานต์กล้าแฮกอินเทอร์เน็ตของคนอื่นอีก ฉันจะเอาเรื่องกับคุณ”
นรมนลุกขึ้นแล้วเดินจากไปราวกับแม่เสือ
“ไม่ใช่สิ เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ ? ฉันห้ามเขาไม่ได้สักหน่อย”
บุริศร์รู้สึกหดหู่เล็กน้อย
นรมนพูดทั้งๆที่ไม่หันกลับมามอง “ลูกชายเป็นเมล็ดพันธุ์ของคุณ หรือว่าเขาจะไปเหมือนคนที่เดินอยู่บนท้องถนนกันล่ะ ?”
คำพูดนี้ทำให้บุริศร์เถียงไม่ออก
เอาเถอะ เขาก็ทำได้แค่ยอมรับว่ายีนของตัวเองนั้นแข็งแกร่ง ถึงได้กำเนิดลูกชายที่เก่งกาจแบบนี้ แล้วถือว่าเป็นความผิดของเขาด้วยเหรอ ?
บุริศร์ส่ายหน้า
หลังจากที่นรมนรู้ว่ากานต์ไม่เป็นไรแล้ว หัวใจที่กระจุกอยู่ก็ผ่อนคลายลง
เธอกลับห้องไปอาบน้ำ จากนั้นก็ง่วงเล็กน้อย เลยขึ้นเตียงไปเพื่องีบ
บุริศร์รอให้นรมนลงมาสั่งสอนตัวเอง แต่ว่ารออยู่ครู่ใหญ่ก็ไม่เห็นนรมนลงมา เขาเลยขึ้นไปดูด้วยตัวเอง
พอเขาเห็นว่านรมนนอนหลับอยู่ ก็อดขำออกมาไม่ได้
ลูกๆเป็นหัวแก้วหัวแหวนของเธอ พอรู้ว่าลูกไม่เป็นอะไรแล้ว ก็ไร้ความกังวลใจ ก็เลยง่วงเป็นธรรมดา
การท่องเที่ยวเดิมทีก็เป็นเรื่องที่เหนื่อยอยู่แล้ว แถมยังมีเรื่องของเจตต์กับนิตาแถมมาด้วย ทำให้นรมนไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่
บุริศร์ปรับอุณหภูมิภายในห้องนอน จากนั้นก็ห่มผ้าให้นรมน แล้วถึงได้ไปที่ห้องหนังสือ
หลังจากที่พฤกษ์รู้ว่าบุริศร์กลับมาแล้ว ก็เกือบจะร้องไห้ออกมา
“ประธานบุริศร์ ถ้าคุณไม่พอใจผมก็พูดมาตามตรงเถอะครับ งานมากมายขนาดนี้ ผมทำไม่ไหวจริงๆ ผมไม่ได้ติดต่อกับคมทิพย์มาอาทิตย์กว่าแล้ว ขอร้องล่ะประธานบุริศร์ คุณช่วยให้วันหยุดผมหน่อยให้ผมได้ไปตามสะใภ้กลับมาได้ไหมครับ ?”
พอได้ยินพฤกษ์พูดแบบนี้ บุริศร์ก็หัวเราะแล้วพูดว่า “ขนาดนั้นเลยเหรอ ?”
“ประธานบุริศร์ อย่าทำตัวไร้ความปรานีแบบนี้สิครับ คุณมีภรรยากับลูกๆคอยอยู่เคียงข้าง แต่ผมต้องค้างที่บริษัททุกวัน ขนาดเวลาที่จะโทรหาคู่หมั้นยังไม่มีเลย เป็นผมไม่ได้ง่ายหรอกนะครับ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของบริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัด ยังมีของบริษัทร่วมทุนอีก ผมไม่ใช่คุณนะครับ ประธานบุริศร์ ผมทำงานที่มีความยากขนาดนี้ไม่ไหวหรอก ผมจะพังทลายอยู่แล้ว ผมต้องการวันหยุดพักผ่อนครับ!”