ตอนที่ 774
บทที่ 774 เธอยังเป็นคนใจดี
October 31, 2026
บทที่ 774 เธอยังเป็นคนใจดี
“นี่ใครน่ะ?”
นรมนเห็นเด็กผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง ก็ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้
เทย่าก็มองบุริศร์ด้วยความสงสัยเล็กน้อย
บุริศร์พาเด็กผู้หญิงเข้ามา จากนั้นก็บ่งบอกให้เด็กผู้หญิงพูดเอง
เด็กผู้หญิงค่อนข้างเขินอายเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นนรมนและเทย่า ก็พูดขึ้นเสียงทุ้ม “ฉันเป็นลูกสาวดานังแม่ฉันหายตัวไป”
“ดานังคือใคร?”
นรมนมองไปทางเทย่าโดยไม่รู้ตัว
เทย่ารีบพูดอธิบาย “ดานังก็คือแม่บ้านของเรา หล่อนบอกว่าลูกสาวหล่อนป่วย ขอเงินกับฉันแล้วก็ไป ตอนนี้เธอมาบอกว่าแม่เธอหายไปมันหมายความว่ายังไง?”
เด็กผู้หญิงกัดฟัน ครุ่นคิดสักพักหนึ่งก่อนพูดขึ้น “ฉันชื่อไอริณ ดานังเป็นแม่เลี้ยงของฉัน ไม่ใช่แม่แท้ๆ เธอปฏิบัติไม่ดีกับฉันตั้งแต่เล็กๆ ตอนฉันป่วยก็ให้ดื่มน้ำเชื่อมขิง ไม่ค่อยไปโรงพยาบาล เมื่อวานมีผู้ชายมาหาเธอ เธอออกไปสักพัก หลังจากกลับมาก็ไม่สนใจฉัน วันนี้ตอนเช้าออกไปแล้วก็ไม่กลับมาอีก จนกระทั่งคุณอาคนนี้มาหาฉัน ฉันเลยพบว่าสมุดบัญชีเงินฝากและสมุดทะเบียนบ้านในบ้านหายไป”
“ว่าไงนะ?”
เทย่ารู้สึกประหลาดใจมาก
“ตอนแรกที่หาดานังมาเป็นแม่เลี้ยง บริษัทตัวกลางบอกว่าเธอให้ความสำคัญกับครอบครัวและดีมากๆ”
ไอริณพูดเสียงทุ้ม “หลังจากพ่อฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตก็เหลือเงินก้อนหนึ่งไว้ เธอกลัวคนอื่นบอกว่าเธอปฏิบัติกับฉันแย่ๆ เลยปฏิบัติกับฉันเป็นอย่างดีตอนอยู่ข้างนอก รู้จักประพฤติตัว แต่ตอนอยู่ที่บ้านไม่มีคนฉันก็อนาถมาก เงินก้อนนี้พ่อฉันเหลือไว้ให้ฉัน แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว แม่ฉันก็อาจจะหนีไปกับใครบางคน ฉันรู้จักผู้ชายคนที่มาหาเธอ เดิมทีเขาชมการแสดงในบาร์หนึ่ง”
ตอนนี้ได้ยินเรื่องพวกนี้ นรมนกับเทย่าก็รู้สึกว่าการล้มในครั้งนี้ถ้าเป็นอุบัติเหตุ มันก็ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว
“ใครเป็นศัตรูตัวฉกาจของครอบครัวเรากันแน่?”
เทย่าอยู่สถานพักฟื้นมาหลายปีแล้ว ไม่ค่อยประสบพบเจอกับคนที่จิตใจชั่วร้ายจริงๆ ตอนนี้ได้ยินเรื่องแบบนี้ ก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้
นรมนมองไอริณ ถามขึ้น “ผู้ชายคนนั้นเธอรู้จักเขาไหม?”
“ก็รู้จักนะคะ หลังจากพ่อฉันตาย เขาก็มาบ้านเราไม่กี่ครั้ง แต่ฉันไม่ค่อยชอบ แม่ฉันบอกฉันว่า ต่อไปเราอาจจะได้ใช้ชีวิตด้วยกัน แต่ฉันไม่ยอมจริงๆ ครั้งนี้คงหนีตามผู้ชายคนนี้ไปแล้ว”
“ผู้ชายคนนี้ชื่ออะไร?”
“ฉันไม่ค่อยแน่ใจ แต่ทุกคนเรียกเขาว่าพี่มินทร์”
คำพูดไอริณทำให้นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย
บุริศร์ถึงได้เอ่ยปาก
“ฉันสืบแล้ว ชื่อเต็มของพี่มินทร์คือเบญจมินทร์ ที่บังเอิญมากๆ ก็คือ เขาเป็นน้องชายของคุณนายรัตติกรวรกุล”
“คุณนายรัตติกรวรกุล? คุณนายรัตติกรวรกุลคนไหน?”
นรมนไม่สามารถตอบสนองได้ชั่วคราว
บุริศร์มองเทย่า นรมนเข้าใจทันที แต่ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
เทย่าก็ถือว่าเข้าใจแล้ว ยิ้มขมขื่นพูดขึ้น “ตอนนี้เธอเรียกตัวเองกับคนข้างนอกว่าคุณนายรัตติกรวรกุลแล้วเหรอ?”
“คุณน้า อย่าเห็นเป็นคนนอก คุณก็รู้ พรรษาเขา……”
หลังจากนรมนรู้ว่าเทย่าเป็นน้าของตน ถึงแม้จะไม่ค่อยสบอารมณ์ แต่ก็ยังเปลี่ยนชื่อเรียก
เทย่าพอใจมาก แต่ก็พูดด้วยความเศร้า “ฉันรู้ หลายปีมานี้ ฉันอยู่สถานพักฟื้นตลอด ไม่สามารถทิ้งความรู้สึกที่มีต่อพรรษาได้ ครอบครองตำแหน่งคุณนายรัตติกรวรกุลมาตลอดหลายปี ชื่อไม่สอดคล้องกับความจริง ก็ควรย้ายตำแหน่งไปให้เธอ”
“ไม่นะครับ น้าเทย่า คุณอาจจะไม่เข้าใจความหมายของผม พี่มินทร์คือน้องชายของธัญญาซึ่งเป็นคุณนายรัตติกรวรกุลในตอนนี้ น้องชายเขารู้จักดานังแม่บ้านของคุณ และสาเหตุที่คุณล้ม เพราะมีคนจงใจเอาน้ำมันอาหารเทลงบนทางเดิน ทำให้คุณล้มด้วยเจตนา ถ้าผมเดาไม่ผิด พวกเขาตั้งใจจะให้คุณเกิดอุบัติเหตุล้มตกบันได กระดูกหักหรือไม่ก็ล้มบาดเจ็บ หรือยิ่งรุนแรงไปกว่านั้น ก็อาจจะอยากให้คุณตายโดยไม่มีใครสังเกตเห็น ดังนั้นเรื่องนี้ผมคิดว่าคุณควรบอกประธานพรรษา ผมไม่เชื่อว่าไม่ได้รับคำสั่งจากธัญญา น้องชายเธอไม่กล้าทำแบบนี้หรอก”
คำพูดบุริศร์ตรงไปตรงมาอย่างมาก
นรมนรู้ บุริศร์เห็นเจตต์เป็นพี่น้องจริงๆ ดังนั้นจึงไม่อยากให้เทย่าได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้สถานการณ์นี้ทำให้นรมนรู้สึกเสียใจมากจริงๆ
“บุริศร์ เมื่อกี้ฉันเพิ่งรู้เรื่องหนึ่ง”
“เรื่องอะไร?”
“น้าเทย่ากับคิมแม่ของฉันเป็นพี่น้องกัน พี่น้องกันแท้ๆ แต่คนหนึ่งใช้นามสกุลแม่ คนหนึ่งใช้นามสกุลพ่อ”
คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์ตกตะลึงสักพัก แล้วก็ดีใจทันที
“สวัสดีครับคุณน้า”
เขาเรียกคุณน้าอย่างฉลาดเชื่อฟัง
เทย่ามองเขาด้วยความหดหู่เล็กน้อยแล้วพูดขึ้น “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าคุณดีใจอะไร คุณคิดว่าฉันเป็นน้าเล็กแท้ๆ ของนรมน เจตต์กับนรมนเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ก็ไม่มีโอกาสแล้ว คุณก็เลยหมดห่วงจริงๆ ใช่ไหมล่ะ?”
บุริศร์หัวเราะเฮอะๆ เห็นได้ชัดว่าเทย่าเดาความคิดในใจเขาออก
นรมนก็ยอมเขาเลยจริงๆ
ตั้งหลายปีแล้ว ผ่านอะไรมามากมาย ทำไมบุริศร์ยังใจแคบแบบนั้นอีก?