บทที่ 782 ฉันควรจะออกเดินทางแล้ว

บทที่ 782 ฉันควรจะออกเดินทางแล้ว

“ขอโทษนะคะ เจตต์ ขอโทษจริง ๆ ถ้าสามารถเลือกได้ ฉันอยากจะรักคุณอย่างไม่ต้องลังเล คุณเป็นคนดีคนหนึ่ง เป็นผู้ชายที่ดีมากจริง ๆ สิ่งที่น่าเสียดายที่สุดในชีวิตของฉันคือการที่ไม่สามารถอยู่กับคุณได้ เป็นฉันที่ไม่คู่ควรกับคุณ เป็นฉันที่ทรยศต่อความเชื่อใจและความชอบของคุณ ฉันสามารถสัมผัสได้ว่า คุณชอบฉัน ถึงแม้มันอาจจะไม่ใช่ความรักก็ตาม แต่สำหรับชีวิตที่น่าสงสารของฉัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณทำเพื่อฉันมันช่างมีค่าจริง ๆ ฉันใกล้จะตายแล้ว ฉันไม่เต็มใจที่จะจากคุณไปจริง ๆ และไม่เต็มใจที่จะจากโลกใบนี้ไป”

นิตาร้องไห้อย่างเจ็บปวด

เจตต์ไม่รู้ว่าตนเองควรจะพูดอย่างไรถึงจะดี

เขามีคำถามมากมาย และมีหลายสิ่งหลายอย่างไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้เผชิญหน้ากับความรู้สึกที่แตกสลายของนิตา เขาพูดไม่ออกสักคำเดียว

นิตาพูดต่อไป

“คุณรู้ไหม？หลังจากที่พ่อแม่ของฉันจากโลกนี้ไป ทิ้งฉันกับน้องชายที่ยังมีโรคหัวใจตั้งแต่กำเนิด ฉันเด็กผู้หญิงอายุสิบสองสิบสามปีคนหนึ่ง ฉันจะทำอะไรได้？ฉันจึงทำได้เพียงขายตนเอง ฉันรู้ว่ามีความเป็นไปได้สูงว่าหลังจากนี้ฉันจะไม่สามารถมีชีวิตเป็นของตนเองได้อีกแล้ว แต่แล้วยังไงล่ะ？ตราบใดที่น้องชายของฉันปลอดภัยก็พอ ฉันคิดมาเสมอว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่ฉันจะมีชีวิตแบบนี้ แต่ตั้งแต่ที่ได้เจอกับคุณ ตั้งแต่ที่เริ่มชอบคุณฉันก็เกิดความโลภขึ้นมา ฉันต้องการชีวิตที่เป็นของฉัน ฉันต้องการกุมชะตาชีวิตของตนเอง แต่ฉันหนีไม่พ้น หนีไม่รอด เจตต์ คุณอย่าตำหนิฉันได้ไหม？ฉันรู้ว่าฉันทำเรื่องผิดพลาดมากมาย ทำให้คุณไม่มีความสุข ฉันก็รู้ว่าฉันปกปิดคุณหลายเรื่อง คุณโกรธฉันมาก เพียงแต่ขอร้องเถอะ อย่าคิดเล็กคิดน้อยกับฉันได้ไหม？”

“สวรรค์ได้ลงโทษฉันแล้ว เขาทำให้ฉันต้องสูญเสียคุณที่สำคัญที่สุดไป ฉันเคยคิดว่าน้องชายของฉันคือทุกอย่าง จนมาพบคุณฉันถึงรู้ว่า ฉันยังมีคนอื่นที่อยากห่วงใย เจตต์ ชีวิตนี้สามารถอยู่กับคุณได้นานขนาดนี้ เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของฉัน หลังจากฉันตายไป คุณลืมฉันไปซะ หาคนที่รักคุณจริงแต่งงานมีลูก ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะมีความสุข”

น้ำตาของนิตาหยดลงบนไหล่ของเจตต์ มันช่างร้อนเหลือเกิน

นัยน์ตาของเจตต์ร้อนผ่าว จนแม้แต่มีความทุกข์ระทมด้วยซ้ำ

“ทำไมถึงเดินมาถึงจุดนี้ได้？แต่ไหนแต่ไรคุณไม่เคยเชื่อใจผม ถ้าคุณเชื่อใจผม คุณจะเล่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยผ่านมาให้ผมฟังได้ และให้ผมช่วยหาทางกับคุณ บางทีพวกเราอาจจะมีความเป็นไปได้มากมาย แต่นิตา คุณเห็นผมเป็นคนนอกมาโดยตลอด คุณเอาแต่พูดว่ารักผม แต่กลับไม่เคยยินยอมให้ผมเข้าไปในโลกของคุณ เดินเข้าไปในใจของคุณ ความรักแบบนี้มันคือความรักจริง ๆ เหรอ？”

เสียงของเจตต์แหบแห้ง คำที่พูดออกมาทำให้นิตาร้องไห้สะอึกสะอื้นยิ่งกว่าเดิม

“คุณไม่เข้าใจ มีบางเรื่องที่คุณไม่เข้าใจจริง ๆ ตอนนี้ฉันพูดอะไรก็สายไปแล้ว เจตต์ ระวังแม่เลี้ยงของคุณด้วย ฉันสามารถพูดได้เพียงเท่านี้ อีกอย่าง ฝากเรื่องของน้องชายฉันด้วย ฉันรู้ว่าฉันมันไร้ยางอาย แต่จะทำอะไรได้？ชีวิตนี้ของฉันจบสิ้นลงแล้ว ไม่ง่ายเลยที่จะได้เจอผู้ชายที่ดีอย่างคุณ ฉันไม่คว้าคุณเอาไว้แล้วจะให้คว้าใครล่ะ？ฉันยอมรับว่าฉันใช้ประโยชน์จากความเห็นอกเห็นใจจากคุณ ฉันก็ยอมรับว่าฉันทำเรื่องที่เลวทรามต่ำช้ามาก ใช้ความตายของตนเองให้คุณช่วยน้องชายฉัน แต่ฉันไม่มีทางเลือกแล้ว ถึงแม้ฉันจะต่ำทราม ไร้ยางอาย และหน้าด้าน ก็เป็นเพียงครั้งสุดท้าย เจตต์ ต่อจากนี้จะไม่มีใครวางแผนกับคุณอีก”

คำพูดของนิตาทำให้เจตต์ไม่รู้ว่าในใจรู้สึกแบบไหน

“คุณพักผ่อนเถอะ คุณหมอบอกให้คุณพักผ่อน คุณยังมีชีวิตอยู่ได้อีกหลายวัน”

“มีชีวิตอีกหลายวันกับตายตอนนี้มันต่างกันอย่างไร？ไม่แตกต่างอะไรเลย เจตต์ คุณช่วยเรียกนรมนมาให้ฉันได้ไหม？”

“คุณคิดจะทำอะไร？”

เจตต์รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที

มองเห็นตรงนี้ นิตาไม่สบอารมณ์มาก

“ฉันเป็นแบบนี้แล้ว ยังจะทำอะไรได้อีก เมื่อไหร่คุณจะทำกับฉันเหมือนที่ทำกับเธอบ้าง”

“นรมนตรงไปตรงมาและจริงใจกับผมเท่าที่จะจินตนาการได้ เธอกล้าหาญและไม่เกรงกลัว คุณทำได้ไหมล่ะ？นิตา เรื่องที่ตนเองทำไม่ได้ ก็อย่าคาดหวังว่าคนอื่นจะตอบสนองความคาดหวังของคุณเลย”

ประโยคนี้ของเจตต์ค่อนข้างแรง

นิตารับไม่ได้ เพียงแต่ยังคงกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น： “ใช่ ฉันไม่ทุ่มเททุกอย่างเต็มที่เพื่อคุณเหมือนอย่างเธอ แต่เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องกับคุณ ระหว่างพวกคุณเป็นไปไม่ได้！”

สิ่งนี้แทงเข้าตรงใจกลางความเจ็บปวดของเจตต์

เขากล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา ： “ผมรู้ คุณไม่จำเป็นต้องเตือนหรอก เมื่อสักครู่ได้คุยกับเธอแล้วไม่ใช่เหรอ？ จะต้องเรียกเธอมาอีกทำไม？”

“มีเรื่องเล็กน้อยยังพูดไม่จบ คุณวางใจเถอะ ฉันทำร้ายเธอไม่ได้หรอก”

นิตาเจ็บปวดใจยิ่งขึ้นไปอีก

ผู้ชายที่ตนเองรักที่สุด กลับปกป้องหญิงอื่นอย่างมุ่งมั่น เธอจะรับได้อย่างไร？

เธอรู้ว่าเวลาของตนเองกำลังจะหมดไป ไม่อย่างนั้น เธอจะไม่ยอมก้มหัวให้นรมน จะไม่ฝากฝังเรื่องงานศพกับศัตรูหัวใจของตนเอง

แต่สวรรค์ช่างโหดร้ายเช่นนี้ ทำให้สุดท้ายแล้วนอกจากนรมน เธอหวังพึ่งใครไม่ได้เลย

เธอรู้ เจตต์ไม่มีทางไม่สนใจน้องชายของเขาโสธร แต่เธอต้องการการคุ้มครองสองชั้น หากเจตต์ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถปกป้องตนเองได้ อย่างน้อยที่สุดยังมีนรมนกับบุริศร์คุ้มครองโสธร

นิตารู้สึกว่าตลอดชีวิตของตนเองทำเพื่อการมีชีวิตอยู่ของคนอื่น มีชีวิตอยู่เพื่อน้องชาย แต่ตัวเธอเองล่ะ？

ผู้ชายคนเดียวที่เธอต้องการ ในใจกลับมีผู้หญิงคนอื่น

เจตต์มองนิตาอย่างเงียบ ๆ มองใบหน้าขาวซีดของเธอ มองดูเธอที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหยุดลมหายใจที่อ่อนแรงลง จนอดถอนหายใจออกมาไม่ได้

“ไม่ต้องพูดเยอะมากนะ นรมนยังมีธุระอีก”

“ฉันเข้าใจแล้ว”

นิตาเห็นเจตต์โล่งใจ จึงหัวเราะอย่างอ่อนแรง

เมื่อเจตต์ออกมา นรมนกำลังคุยโทรศัพท์กับบุริศร์อยู่

เธอเห็นเจตต์ออกมา จึงรีบพูดว่า： “ฉันต้องวางก่อนนะ ถ้าคุณเสร็จธุระก็รีบกลับไป อีกสักพักฉันก็จะกลับบ้านแล้วเหมือนกัน พวกเราเจอหน้ากันแล้วค่อยคุย”

“ได้”

ทางฝั่งบุริศร์วางสาย

นรมนเก็บมือถือ มองเห็นท่าทางทุกข์ใจของเจตต์ จึงรีบตบไหล่เขาและกล่าวว่า： “โชคชะตากำหนดชีวิตและความตาย เรื่องนี้คุณทำได้ดีพอแล้ว”

“ผมรู้แล้ว คุณไม่ต้องมาปลอบใจผมหรอก ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น เดี๋ยวก็ดีขึ้นมาได้ เพียงแค่ต้องใช้เวลาสักหน่อย”

คำพูดของเจตต์ทำให้นรมนสบายใจไม่น้อย

“ขอโทษด้วยนะ ทำให้คุณต้องเจอกับความสัมพันธ์ที่ไม่มีความสุขอีกครั้ง เป็นฉันเองที่ตอนแรกมองคนผิดไป”

“ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณหรอก ผมแค่ไม่อยากมีความรัก ใครแนะนำก็ไม่มีประโยชน์ คุณไม่จำเป็นต้องโทษตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณทำเพื่อผม ผมเข้าใจ นิตาให้คุณเข้าไปหา เหมือนยังมีเรื่องจะพูดกับคุณ”