บทที่ 801 ฉันไม่ค่อยชิน

ภาพมันซ้อนกัน!

คิ้วบุริศร์ขมวดกันเล็กน้อย

ตอนที่เขาต้องการเปิดดู นรมนก็หยิบไม้กวาดอันเล็กกลับมา

“ดูอะไรน่ะ? มันรูปเมื่อนานมาแล้วไม่ใช่เหรอ เหมือนถ่ายตอนอายุสิบแปดปี ดูดีกว่าฉันตอนนี้เยอะเลย พูดตามตรง ฉันชอบใบหน้าแต่ก่อนฉันมาก”

นรมนรู้สึกค่อนข้างเสียใจ

บุริศร์พูดเสียงทุ้ม “มีอะไรบางอย่างในรูปนี้”

“หืม? อะไร?”

นรมนจะเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว แต่บุริศร์ห้ามเอาไว้

“คุณอย่าขยับ เอาไม้กวาดอันเล็กให้ฉัน ฉันจะทำความสะอาดเศษแก้วก่อนค่อยว่ากัน”

เห็นความไม่เป็นระเบียบบนพื้น นรมนก็ไม่ได้พูด เอาไม้กวาดอันเล็กให้บุริศร์ทันที

หลังจากบุริศร์ทำความสะอาดที่นี่เสร็จแล้วก็นั่งเตียงกับนรมน และหยิบรูปนั้นมา

ด้านหลังรูปมีเทปกาวติดกระดาษพับแผ่นหนึ่ง

“นี่มันอะไร? ทำไมฉันไม่รู้มาก่อนว่าด้านหลังรูปฉันมีสิ่งนี้?”

นรมนหยิบมา แกะมันเบาๆ พบว่านี่คือรายงานผลการตรวจดีเอ็นเอใบหนึ่ง

คนที่รายงานในผลการตรวจดีเอ็นเอคือพ่อนรมนและผู้ที่ชื่อว่าวีณา ระดับความคล้ายคลึงทางญาติคือเก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์

นรมนตกตะลึงทันที

นี่มันหมายความว่าอย่างไร?

หมายความว่าพ่อนรมนเจอลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองแล้วเหรอ?

แต่ทำไมเธอไม่เคยได้ยินพ่อนรมนและแม่นรมนพูดถึงมาก่อนเลย?

นรมนมองวันที่อีกครั้ง มันคือช่วงนี้จริงๆ

บางทีพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนอาจจะไม่ได้ไปเที่ยว แต่ไปตามหาลูกสาวแท้ๆ ของตนใช่ไหม?

แต่ตอนนั้นคิมเคยบอกว่า เพราะลูกของสองสามีภรรยาเสียชีวิตไปแล้ว เธอก็เลยยกนรมนให้พวกเขา ให้พวกเขาเลี้ยงดู หรือว่าในเรื่องนี้ยังมีความซับซ้อนอะไร?

นรมนขมวดคิ้วแน่น

บุริศร์เห็นเธออารมณ์ไม่ดี ก็รีบพูดขึ้น “บางทีอาจจะเป็นแค่ความเข้าใจผิด บางที……”

“พ่อแม่ไม่เคยปิดบังอะไรฉันเลย ครั้งนี้จู่ๆ ก็ออกไป และไม่ได้บอกอะไรฉันด้วย ตอนนี้ก็ปิดเครื่อง น่าจะไม่อยากให้ฉันติดต่อพวกเขาได้ บางทีตอนนี้ในใจพวกเขาอาจจะสะเทือนใจและสับสนวุ่นวาย จริงๆ แล้วฉันไม่ถือสาเลยที่พวกเขาจะตามหาลูกสาวแท้ๆ ตัวเองกลับมา ไม่จำเป็นต้องปิดบังฉันจริงๆ”

นรมนยิ้มขณะที่พูด แต่บุริศร์มองออกว่าอารมณ์เธอหดหู่มาก

เก็บรายงานผลการตรวจดีเอ็นเอเรียบร้อยแล้ว ก็วางกลับไปในลิ้นชักตามเดิม

ทันใดนั้นนรมนก็พูดขึ้น “นี่เป็นห้องที่พวกเขาเตรียมไว้ให้ลูกสาวตัวเอง แต่โดนครอบครองมาหลายปี ตอนนี้พวกเขาเจอลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง แน่นอนว่าคงอยากเอารายงานผลการตรวจดีเอ็นเอวางไว้ในห้องนี้ ฉันไม่เคยสังเกตความต้องการของพวกเขามาตลอด ทำให้พวกเขารู้สึกลำบากใจ เดี๋ยวฉันจะเก็บของตัวเองแล้วออกไป พวกเขากลับมาจะได้ไม่ลำบากใจ”

“นรมน คุณอย่าทำแบบนี้ บางทีพ่อแม่อาจจะไม่ได้หมายความว่าแบบนี้ก็ได้ พวกเขาเลี้ยงคุณมาตั้งหลายปี จู่ๆ วันหนึ่งมารู้ว่าคุณไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของพวกเขา พูดตามตรง ก็คงได้รับผลกระทบไม่น้อย ตอนนี้ถ้าพวกเขาหาลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองเจอ แน่นอนว่าต้องดีใจ แต่พวกเขาก็กลัวคุณคิดฟุ้งซ่าน ก็เลยปิดบังคุณ มันคือความรักความห่วงใยของพ่อแม่ที่มีต่อคุณนะ คุณอย่าคิดมาก บางทีพอพวกเขากลับมา อาจจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้เรารู้เรื่อง ตอนนี้คุณคิดฟุ้งซ่านไปเองคนเดียวมันไม่มีประโยชน์รู้ไหม? ความรักที่พ่อแม่มีต่อคุณเราก็มองออก ถึงจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ก็เป็นความรักที่เลี้ยงดูมายี่สิบกว่าปี มันคือการให้อย่างต่อเนื่องไม่ใช่เหรอ?”

ได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้ ในใจนรมนก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง

“ฉันรู้ จู่ๆ ก็รู้สึกหดหู่เสียใจนิดหน่อย พ่อแม่ที่เคยเป็นของฉัน ตอนนี้จู่ๆ ก็ไม่ต้องการฉันแล้ว ปิดบังฉันออกไปตามหาลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง ฉันรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง”

“ยัยทึ่ม มันไม่ใช่การทอดทิ้ง แค่ไม่อยากให้คุณได้รับผลกระทบต่างหาก บางทีพวกเขาอาจจะกำลังคิดว่าจะพูดเรื่องนี้กับคุณยังไง แค่เราไม่ระวังรู้ล่วงหน้าก็เท่านั้น อย่าเสียใจเลยนะ พวกเขาเป็นพ่อแม่ของเราตลอดไป เรื่องนี้มันไม่เปลี่ยนแปลง ถึงพวกเขาจะเจอลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง นั่นก็คือคุณมีน้องสาวไม่ก็พี่สาวเพิ่มขึ้นหนึ่งคน ไม่มีอะไรแตกต่างใช่ไหมล่ะ?”

นรมนพยักหน้า

“ก็จริง งั้นฉันไม่คิดมากสับสนแล้ว รอพ่อแม่ฉันกลับมาค่อยถามให้รู้เรื่อง ฉันไม่ถือสาที่พวกเขาจะตามหาลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองกลับมา ไม่ถือสาจริงๆ”

“ฉันรู้ ภรรยาฉันเป็นผู้หญิงใจดีที่สุด”

บุริศร์กอดนรมนแน่น

เขารู้ก้นบึ้งหัวใจนรมนเปราะบาง อยู่ด้วยกันกับพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน ความรู้สึกเธอลึกซึ้งกว่าความรู้สึกที่มีต่อคิม

“เอาล่ะ เรากลับกันดีกว่า อาสามน่าจะถึงแล้ว ภาพวาดการออกแบบของคุณสำคัญมาก ฉันจะเป็นกำลังใจให้รอคุณได้รับรางวัลนะ”

นรมนหัวเราะคิกคัก

“คุณทำให้ฉันมีความสุขตลอดเลย”

“พูดอะไรน่ะ คุณเป็นภรรยาของฉัน ฉันไม่ทำให้คุณมีความสุขแล้วจะไปทำให้ใครมีความสุขกันล่ะ? ไปกันเถอะ เรากลับบ้านกัน”

“โอเค”

นรมนเล่นแขนบุริศร์ออกจากห้องไป แต่ขณะที่ปิดประตูห้อง เธอมีความรู้สึกว่าเธอไม่ได้เป็นเจ้าของที่นี่อีกต่อไป

ส่ายหน้า สะบัดความรู้สึกนี้ออกจากศีรษะ แล้วออกจากตระกูลธนาศักดิ์ธนพร้อมกับบุริศร์

ตอนที่พวกเขายังกลับไม่ถึงตระกูลโตเล็ก ธรรศก็โทรมา

“พวกคุณอยู่ไหน? นรมนยังท้องอยู่นะ นายพาเธอไปนู่นไปนี่ได้ยังไง? บุริศร์ นายเป็นสามีเป็นหรือเปล่า? ถ้าไม่เป็นก็ไปสมัครเรียนเพื่อเรียนรู้ซะ”

ธรรศสั่งสอนบุริศร์โครมๆ ทำให้นรมนสงสารอย่างมาก

“อาสาม ไม่ใช่แบบนี้นะคะ คือฉัน……”

“เธออะไร? ท้องแล้วยังไปนู่นไปนี่! เธอรู้สภาพร่างกายตัวเองไหม? เขาไม่รู้ประสีประสา เธอก็ไม่รู้ประสีประสาตามเขาเหรอ ถ้าเธอเป็นอะไร เธอจะให้ฉันบอกพ่อแม่เธอยังไง?”

ธรรศเล่นงานคำพูดนรมนทันที

บุริศร์เห็นธรรศกังวลเกี่ยวกับภรรยาตัวเองแบบนี้ ก็หดหู่และหึงเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้