ตอนที่ 802
บทที่ 802 คุณอย่าทำให้ลูกตกใจกลัว
October 31, 2026
“เสียงอะไร?”
บุริศร์รีบวิ่งออกไป ธรรศดึงนรมนไว้ด้านหลัง ทำท่าทางป้องกัน
จริงๆ แล้วนรมนก็อยากออกไป แต่เห็นธรรศปกป้องตัวเองแบบนี้ ไม่เหลือช่องว่างให้เธอเลยสักนิด เธอทำได้แค่อยู่ด้านหลังธรรศอย่างเชื่อฟัง
หลังจากบุริศร์วิ่งออกไป ก็เห็นพลุพวงหนึ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ตามมาด้วยเสียง “ปัง ปัง”
“กานต์!”
บุริศร์เห็นกานต์อยู่ข้างๆ เด็กผู้ชายที่อายุมากกว่าเขากำลังจุดพลุ ก็คำรามด้วยความโกรธอย่างอดไม่ได้
กานต์เห็นบุริศร์ออกมา ก็ยิ้มแย้มแจ่มใสวิ่งไป
“คุณบุริศร์ ดูนี่สิ สวยไหม? นี่เป็นของขวัญที่ผมให้หม่ามี้กับน้องชายน้องสาวในท้อง!”
“ของขวัญกับผีน่ะสิ!”
บุริศร์เคาะหน้าผากกานต์ทันที
“ลูกรู้ไหมว่าลูกเกือบทำให้เด็กน้อยในท้องหม่ามี้ลูกตกใจแทบแย่?”
“อะไรกัน! ผมแค่อยากเซอร์ไพรส์คุณกับหม่ามี้ คุณตีผมทำไม?”
กานต์ย่นจมูกลูบศีรษะตัวเอง พูดขึ้นอย่างน้อยใจนิดหน่อย
บุริศร์สูดหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่าเจ้าเด็กซนตรงหน้าคือลูกแท้ๆ ของตน ลูกแท้ๆ ลูกแท้ๆ
ธรรศเห็นบุริศร์ยังไม่กลับมานานมาก อดไม่ได้ที่จะพานรมนออกมาดูสักหน่อย เมื่อเขาเห็นกานต์ก็ตกตะลึงอย่างอดไม่ได้
“เธอกลับมาได้ยังไง?”
“ผมนั่งรถกลับมา ขอลากับหัวหน้าแล้ว”
กานต์เห็นธรรศ ก็รีบยืนตัวตรงทันที จากนั้นก็ทำท่าวันทยหัตถ์
“สวัสดีครับหัวหน้า!”
“สวัสดี รีบวางลง นี่ที่บ้าน ไม่ต้องทำแบบนี้”
เมื่อนรมนเห็นกานต์ก็ดีใจมาก
“กานต์? รีบมาให้หม่ามี้ดูหน่อย เจ้าเด็กแสบ ไม่รู้จักโทรหาหม่ามี้ คิดถึงหม่ามี้แทบตายแล้วไหม!”
“หม่ามี้ ผมคิดถึงหม่ามี้มากอ่า”
กานต์รีบวิ่งไปหานรมน กอดเธอเอาไว้แน่น
“หม่ามี้ คุณบุริศร์รังแกผม!”
กานต์รีบฟ้องทันที
นรมนชะงักทันที ถามขึ้น “เกิดอะไรขึ้น?”
“เจ้าเด็กแสบนี่จุดพลุนอกประตู และไม่บอกเราสักคำ มันไม่ได้ทำให้คุณตกใจกลัวเหรอ? ฉันก็แค่มะเหงกหน้าผากเขาหนึ่งที”
บุริศร์รีบเล่าเรื่องให้ฟังหนึ่งรอบ
แต่กานต์พูดขึ้นอย่างไม่ค่อยยอมรับเท่าไรนัก “ผมแค่อยากเฉลิมฉลองให้หม่ามี้กับน้องในท้อง”
ขณะที่พูด กานต์ก็มองนรมนด้วยความน้อยใจอย่างยิ่ง น้ำใสในดวงตาล่องลอย
นรมนสงสารอ่า ไม่ได้เห็นกานต์ตั้งนาน ไม่รู้ว่าเธอคิดถึงลูกชายมากแค่ไหน ตอนนี้เห็นลูกชายมองตนแบบนี้ ก็รีบจ้องบุริศร์
“คุณก็เหมือนกัน กานต์เด็กมาก เขาจะไปรู้อะไร ยังไงเขาก็เจตนาดี พลุสวยมาก หม่ามี้ชอบมากเลย! มา หม่ามี้ขออุ้มหน่อย!”
นรมนพูดขณะย่อตัวลงไปจะอุ้มกานต์ กานต์ก็อ้าแขนรอนรมนมาอุ้มตน
ในขณะนี้ บุริศร์และธรรศเดินมาข้างหน้าในเวลาเดียวกัน
“นรมน คุณอย่าขยับ”
“นรมน เธอห้ามอุ้มเขา! สุขภาพร่างกายของเธอจะอุ้มเขาได้ยังไง?”
ท่าทางประหม่าของชายทั้งสองคนทำให้กานต์ตกใจ
“หม่ามี้ คุณเป็นอะไร?”
นรมนรู้สึกว่าชายสองคนนี้ทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่แล้ว
“แม่ไม่เป็นอะไร ก็แค่ท้อง พวกคุณอย่าเป็นแบบนี้ได้ไหม? ห้าปีก่อนฉันท้องกานต์กับกมล ฉันทำสามงานต่อวัน พวกเขาก็เกิดมาได้ไม่ใช่เหรอ?”
ขณะที่พูด นรมนก็ไม่มองพวกเขาเลย อุ้มกานต์ขึ้นมาทันที พูดขึ้นอย่างสุขใจ “หม่ามี้ทำอะไรอร่อยๆ ให้หนูกินดีไหม?”
“ดีครับ”
“กลับมาแล้วต้องไปอีกไหม?”
“อืม ลาหยุดแค่วันเดียว”
กานต์กับนรมนคุยไปยิ้มไปขณะที่เดินเข้าไป ไม่มองบุริศร์และธรรศชายทั้งสองคนเลย
ชายสองคนเห็นว่าตัวเองโดนเพิกเฉยอย่างสมบูรณ์ อดไม่ได้ที่จะมองอีกฝ่าย ยิ้มอย่างหมดหนทาง จากนั้นก็แจกบุหรี่ให้คนละตัว
“ห้าปีก่อนตอนนรมนท้อง ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเธอลำบากแค่ไหน ตอนนี้ก็ไม่เคยคิดจะไปสืบ เพราะฉันกลัว กลัวว่าสืบแล้วฉันจะยิ่งเกลียดตัวเอง แต่เมื่อกี้ตอนได้ยินนรมนพูดแบบนั้น ฉันก็ตระหนักได้ว่า ชีวิตนี้ฉันไม่ได้พลาดแค่การเกิดของพวกลูกๆ เท่านั้น ยังพลาดช่วงการตั้งท้องของนรมนทั้งหมดด้วย เดี๋ยวฉันจะให้คนไปสืบสักหน่อย ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันต้องรู้ว่าห้าปีก่อนเธอประสบอะไรมาบ้าง”
คำพูดบุริศร์ทำให้ความโกรธที่พุ่งออกมาเมื่อครู่นี้ของธรรศสงบลงไม่น้อย
“ห้าปีก่อนหลานสาวฉันต้องเป็นทุกข์เพราะนายมากขนาดนั้น ชีวิตนี้ถ้านายทำให้เธอทุกข์ใจอีก ฉันจะบอกนายไว้ให้ ถึงแม้ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาจะต้องพยายามทำทุกอย่าง ก็ต้องทำให้นายชดใช้ อย่าคิดว่านรมนของครอบครัวเราจะให้นายรังแกได้ตามใจชอบ”
“รู้แล้วครับ อาสาม”