บทที่ 803 บางทีอาจจะแค่บังเอิญ

“บุริศร์ คุณจะไปทำไม?”

นรมนออกไปหาอย่างกังวล แต่บุริศร์พากานต์ขึ้นรถไปแล้ว

เมื่อธรรศได้ยินก็ออกมา เห็นนรมนตะโกนอย่างกังวล ก็รีบเดินเข้ามาจับเธอไว้

“เกิดอะไรขึ้น? นี่เธอจะไปทำไม? บุริศร์ล่ะ?”

“ไม่รู้ พากานต์ออกไปแล้ว และไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไร?”

นรมนค่อนข้างกังวลใจ

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ธรรศประคองนรมนเข้าไปในบ้าน

นรมนส่ายหน้าพูดขึ้น “ฉันก็ไม่รู้ กานต์ซื้อแผ่นหยกหนึ่งที่ริมถนนมาให้ฉัน บอกว่าให้เป็นของขวัญฉัน พอบุริศร์เห็นแผ่นหยกนั้นก็สีหน้าเปลี่ยนไป ต้องการให้กานต์พาเขาไปหาคนที่ขายแผ่นหยกนั้น ไม่รู้ว่าซื้อของปลอมมาหรือเปล่า ถึงจะเป็นของปลอม แต่ถ้าลูกชายซื้อให้ ฉันก็ชอบทั้งนั้น”

“คงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แบบนั้น บุริศร์เป็นคนสุขุมมาก คงไม่ได้ไปหาเขาเพราะของปลอมอันเดียวหรอก ถึงขนาดทิ้งเธอที่ท้องอยู่ แผ่นหยกนั้นน่าจะมีความหมายพิเศษอะไรกับเขา”

คำพูดธรรศทำให้นรมนชะงักทันที

“ความหมายพิเศษ? ฉันไม่เคยได้ยินเขาพูดเรื่องนี้มาก่อนเลยนะ”

“รอเขากลับมาค่อยถามแล้วกัน เธอก็ไม่ต้องกังวล กานต์กับบุริศร์จะไม่เป็นอะไร ฝีมือคนอย่างบุริศร์ของพวกเธอ มีไม่กี่คนที่เป็นคู่ต่อสู้เขา ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

ธรรศปลอบใจนรมน

แต่อย่างไรนรมนก็ไม่มีความมีความสุข

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!

ไม่นานนัก กิจจาและกมลก็กลับมา เมื่อเห็นธรรศอยู่ที่นี่ก็ดีใจเป็นพิเศษ

กิจจามาข้างๆ นรมน เทน้ำแก้วหนึ่งให้นรมน

“หม่ามี้ วันนี้ดูคุณอารมณ์ไม่ค่อยดี ใครทำให้คุณโกรธเหรอ?”

“ไม่มีจ้ะ หม่ามี้แค่เป็นห่วงแด๊ดดี้ของลูก เขาไปรับกานต์มา เดี๋ยวพี่น้องสองคนจะได้เล่นด้วยกันแล้ว”

เมื่อกิจจาได้ยินนรมนพูดว่ากานต์จะกลับมา ก็ดีใจอย่างมาก

กมลที่อยู่ไม่ไกลก็ได้ยินเช่นกัน

“หม่ามี้ พี่ชายจะกลับมาเหรอคะ?”

“ใช่จ้ะ”

“ว้าว! สุดยอดมากเลย!”

กมลกระโดดขึ้นมาอย่างมีความสุข

ท่าทางกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุขของเด็กทั้งสองก็กระจายความกังวลของนรมน เธอพิงโซฟา ดื่มน้ำร้อนหนึ่งอึก อารมณ์ก็สงบลงบ้าง

ผ่านไปไม่นานนัก บุริศร์ก็พากานต์กลับมา แต่สีหน้าไม่ค่อยดี

กานต์ก็เบ้ปาก เห็นนรมนก็พูดอย่างโกรธเคือง “หม่ามี้ คุณดูแลบุริศร์ของพวกคุณหน่อยนะ ไม่เข้าท่าเกินไปแล้ว!”

“เกิดอะไรขึ้น?”

นรมนเหลือบมองบุริศร์ เห็นบุริศร์ไม่คิดจะพูดอะไร ก็หันศีรษะไปหากานต์

กานต์พูดอย่างดุเดือด “คุณบุริศร์อยากให้ผมพาเขาไปหาพ่อค้าคนนั้น คนนั้นเขาไม่อยู่ เขาก็พาผมไปทั่วถนน ก็หาไม่เจอ ผมบอกกลับเถอะ เขาก็เอาแผ่นหยกไป ไม่ว่ายังไงก็ไม่ให้ผม นั่นเป็นของขวัญที่ผมให้แม่นะ!”

“เอาล่ะ ของขวัญที่ให้หม่ามี้ หม่ามี้ชอบมาก ให้แด๊ดดี้เก็บไว้สักสองสามวันได้ไหม? ลูกดูสิ ลูกซื้อของขวัญให้หม่ามี้ แต่ไม่ได้ซื้อให้แด๊ดดี้ แน่นอนว่าแด๊ดดี้ต้องอิจฉาใช่ไหมล่ะ?”

นรมนปลอบกานต์

กานต์ถึงได้อารมณ์สงบลงแล้วพูดขึ้น “คุณท้องเด็กน้อย คุณบุริศร์ไม่ได้ท้อง ทำไมผมต้องให้ของขวัญเขาล่ะ?”

“ใกล้ถึงวันเกิดแด๊ดดี้ลูกแล้วนี่หน่า”

คำพูดนรมนทำให้กานต์ตกตะลึงทันที

“งั้นเหรอ? วันเกิดคุณบุริศร์เหรอ?”

“ใช่แล้ว อีกไม่ถึงหนึ่งเดือน ดังนั้นลูกต้องคิดดีๆ ว่าจะให้ของขวัญอะไรแด๊ดดี้?”

“โอเค ครั้งนี้ผมจะยกโทษให้เขา”

กานต์พูดเหมือนผู้ใหญ่ที่มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่

กิจจาและกมลได้ยินกานต์กลับมาแล้ว ก็รีบวิ่งออกมาจากหลังสวน

“พี่ชาย!”

“เฮีย!”

กมลและกิจจาล้อมกานต์อยู่ตรงกลางทันที

“พี่ชาย พี่ทำเกินไปแล้ว ไปตั้งนานไม่โทรหาเราเลย!”

“ใช่ พี่ไปทำอะไร? ไม่ติดต่อพวกเราตั้งนาน?”

คำถามของกิจจาและกมลทำให้กานต์รู้สึกเสียใจเล็กน้อย

นรมนเห็นเด็กสามคนกำลังเล่นกันอย่างสุขใจ ก็เหลือบมองไปที่ห้องนอนอย่างอดไม่ได้

บุริศร์ตั้งแต่กลับมาก็เข้าไปในห้องนอน ตอนนี้ยังไม่ออกมา เธอไม่รู้ว่าแผ่นหยกนั้นมันเป็นตัวแทนหมายถึงอะไร แต่เธอรู้ว่าบุริศร์ต้องรู้สึกแย่มากแน่นอน

“กานต์ กิจจา กมล พวกลูกเล่นกันอยู่ที่นี่ก่อนนะ หม่ามี้ขอขึ้นไปนอนสักพักโอเคไหม?”

คำพูดนรมนเพิ่งพูดจบ กิจจาก็ถามอย่างกังวล “หม่ามี้ คุณป่วยเหรอ?”

กานต์ยิ้มขณะพูดขึ้น “หม่ามี้ไม่ได้ป่วย หม่ามี้แค่ท้องเด็กน้อย เรากำลังจะมีน้องชายน้องสาวแล้ว”

กมลตกตะลึงอย่างอดไม่ได้

“พี่ชาย พี่พูดเรื่องจริงหรือเปล่า?”

“เรื่องจริงสิ กมล ดังนั้นเธอห้ามทำให้หม่ามี้โกรธแล้วนะรู้ไหม?”

กานต์พูดเหมือนเด็กที่มีพฤติกรรมราวกับผู้ใหญ่ทันที

กมลมองท้องนรมน ก็รีบเดินเข้าไปลูบ