ตอนที่ 863
บทที่ 853 ใช่ว่าไม่กลัว แต่กลัวไม่ได้
October 31, 2026
“หม่ามี้ เป็นอะไรไปคะ”
กมลเห็นท่าทางพวกเขา อดที่จะถามไม่ได้ กิจจาก็รู้สึกกังวลมองพวกเขาเหมือนกัน
นรมนกับบุริศร์รีบปรับอารมณ์ตัวเอง พูดเบาๆ “ไม่มีอะไร เด็กๆ ไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวมากินข้าวกัน หม่ามี้กับแด๊ดดี้รับสายก่อน”
“ครับ/ค่ะ”
กมลกับกิจจาขึ้นไปข้างบน
ธรรศมองพวกเขา กระซิบถาม “พวกเธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
“อึม นิดหน่อยค่ะ บอกอาแล้ว ขอบคุณค่ะอาสาม”
นรมนยิ้ม แล้วรีบเดินออกไปรับสายข้างนอก
บุริศร์คิ้วขมวดแน่น
ธรรศนึกถึงคำพูดที่บุริศร์ถามตัวเองตอนเพิ่งเข้าบ้าน
“เกิดเรื่องจริงๆ หรือ”
“เพื่อนคนหนึ่งครับ เพื่อนของนรมน แต่ว่าเรื่องนี้ยากหน่อย”
บุริศร์กระซิบ
ถ้าเป็นไปได้ เขาไม่อยากดึงตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเข้ามายุ่ง แต่อีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก เขาสืบไม่ได้เรื่องอะไร ทำให้รู้สึกหงุดหงิด
ธรรศเมื่อได้ยินว่าเป็นเพื่อนของนรมน ก็รีบนั่งลง
“เรื่องอะไร บอกมาสิ เผื่อฉันจะช่วยได้”
“อาไปทำกับข้าวเถอะครับ บ้านเราขาดพ่อครัว หรืออาจะอยู่ที่นี่ดีมั้ยครับ”
คำพูดของบุริศร์ทำให้ธรรศอยากจะต่อยเขาสักหมัด
อะไรเรียกว่าขาดพ่อครัว
เขาเป็นถึงพันเอกมีเกียรติ มาเป็นพ่อครัวนี่นะ
ธรรศโมโหเดินไปทางห้องครัว เรื่องอาหารของเด็กๆ ยังเต็มใจ
บุริศร์รีบออกไปหานรมน
“เป็นยังไงบ้าง ใครโทรมา”
“ขายของค่ะ”
นรมนผิดหวังมาก
เวลานี้หวังว่าจะมีข่าวสักนิดเกี่ยวกับคมทิพย์ก็ยังดี
บุริศร์รู้ว่าเธอรู้สึกยังไง แต่ก็ไม่รู้จะปลอบอย่างไรดี
สองคนยืนข้างนอกครู่หนึ่ง นรมนกระซิบ “เข้าไปกันเถอะค่ะ อย่าให้เด็กๆ เห็น เรื่องของผู้ใหญ่ก็ให้ผู้ใหญ่แก้ไขเถอะ”
“อึม”
บุริศร์พานรมนกลับเข้าไปในห้องรับแขก
เด็กๆ อาบน้ำเสร็จแล้ว
กานต์นั่งพิงโซฟา ท่าทางสบายๆ
กิจจาท่าทางสุขุม กมลไร้เดียงสาวิ่งไปทางห้องครัวดูว่าธรรศทำอะไรกิน
นรมนกับบุริศร์เพิ่งนั่งลง ก็ได้ยินกานต์ถาม “หม่ามี้ น้าคมทิพย์กลับมาแล้วใช่มั้ยครับ”
“ลูกรู้ได้ยังไงจ๊ะ”
นรมนกับบุริศร์อึ้งไปทันที
หลังจากคมทิพย์ไปชายแดน ก็ไม่มีข่าวคราวมานาน ต่อให้คมทิพย์กลับมาแล้ว กานต์ฝึกอบรมที่ค่ายทหาร เป็นสถานที่ปิด เขาจะรู้ได้อย่างไร
กานต์ชี้มือถือตัวเอง ด้านบนมีจุดสีแดง พูดเรียบๆ “เพราะผมมีแผนที่ความเคลื่อนไหวของน้าครับ”
“แผนที่เคลื่อนไหวอะไร”
นรมนตื่นเต้นทันที บุริศร์กลับฟังเข้าใจแล้ว
“ลูกจะบอกว่า ลูกติดเครื่องติดตามตัวกับคมทิพย์”
“จะว่ายังงั้นก็ได้ครับ ครั้งก่อนที่เกิดเรื่องคนในบ้านเราหาย ผมก็เลยทำเครื่องติดตามตัว ติดไว้ในของที่ทุกคนชอบใส่อย่างพวกเครื่องประดับหรือสร้อยคอต่างหู เป็นอะไรไปครับ ไม่มีอะไรมาก ผมกลัวว่าวันหนึ่งพ่อแม่จะหายไป ก็เลยไม่ได้บอก แด๊ดดี้ หม่ามี้ อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ผมกลัว”
ทันใดนั้นกานต์รู้สึกว่าสายตาของบุริศร์กับนรมนร้อนแรงมาก เหมือนอยากจะกินตัวเอง ก็เลยรีบสารภาพ
“ลูกชาย แม่รักลูกที่สุด!”
นรมนเข้าไปกอดกานต์ระดมหอมแก้ม
กานต์รู้สึกอึดอัด
“ หม่ามี้ ผมจะหายใจไม่ออกแล้วครับ เรื่องอะไรกัน พ่อแม่ไม่ตำหนิผมหรือครับ”
กานต์มองพวกเขาสีหน้างงงวย
น้อยครั้งที่บุริศร์จะไม่ด่ากานต์ ยิ้มแย้ม “บอกตำแหน่งของเธอมาสิ”
“ซอยข้างหลังไม่ไกลจากที่นี่ ผมจำได้ตรงนั้นน่าจะเป็นย่านโคมแดงมั้ง”
คำพูดของกานต์ทำให้นรมนกับบุริศร์กังวล
“เขตโคมแดง”
คมทิพย์ไม่มีทักษะป้องกันตัวเอง ทำไมถึงไปเขตโคมแดง
อย่าลืมว่า ที่นั่นไม่ว่าใครก็ตามทำให้คมทิพย์เกิดเรื่องได้ทั้งนั้น
นรมนนั่งไม่ติดแล้ว
เธอลุกขึ้น แต่ถูกบุริศร์ขวางไว้
“ผมไปกับคุณด้วย”
“เด็กๆ...”
“มีอาสามไง”
บุริศร์พูดจามีเหตุผล
ในที่สุดกานต์ก็ฟังเข้าใจ
“พ่อแม่ตามหาน้าคมทิพย์อีกแล้วหรือครับ”
“จ้ะ มีเรื่องนิดหน่อย แต่ไม่ใช่จับตัวประกัน มือถือเธอหาย หม่ามี้เลยติดต่อไม่ได้”
นรมนรีบอธิบาย