ตอนที่ 864
บทที่ 854 เธออยากจะตายจริงๆ ใช่มั้ย
October 31, 2026
เหมือนคิดอะไรบางอย่างได้ คมทิพย์มองพฤกษ์ตะลึง
“คุณเป็นอะไรมั้ย เมื่อกี้ฉันตีถูกคุณมั้ย ฉัน...”
คำพูดของคมทิพย์ติดอยู่ในลำคอ
เธอนึกขึ้นมาได้
เธอไม่ใช่คมทิพย์คนก่อนแล้ว!
เธอมีเรื่องที่ต้องทำมากมาย เธอจะให้เพื่อนและคนรักเข้ามายุ่งไม่ได้
พฤกษ์เห็นเธอชะงัก ก็จับมือเธอแน่น
“คุณต้องเจอกับเรื่องอะไรกันแน่ บอกผมได้มั้ย คิดว่าผมดูแลคุณไม่ได้หรือ ไม่มีทางทำให้คุณมั่นคงปลอดภัย ต้องให้คุณแบกรับคนเดียวหรือ ในสายตาคุณ พฤกษ์คนนี้เป็นคนไม่มีความรับผิดชอบขนาดนั้นหรือ”
“ใช่แล้ว! คุณช่วยฉันไม่ได้ ช่วยตระกูลเจริญไชย คุณก็เป็นแค่ผู้ช่วยของบุริศร์ จะช่วยอะไรฉันได้ เงินของคุณแค่นั้นก็แค่เศษเงิน ช่วยอะไรไม่ได้!”
คมทิพย์ผลักเขาเต็มแรง นรมนได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกยากจะรับได้
“คมทิพย์ เกินไปแล้ว!”
ใบหน้าของเธอเย็นชา
คมทิพย์รู้ดี นรมนโกรธแล้ว แต่แล้วอย่างไรล่ะ
คมทิพย์ต้องการให้เธอโกรธ
“เกินไปหรือ ฉันยัง...”
เธอยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกนรมนตบฉาดใหญ่
เสียงตบดัง ชัดเจน ทุกคนต่างได้ยิน โดยเฉพาะปัญญ์
“พี่นรมน พี่ตบพี่สาวผมหรือ”
เขาตกตะลึงมาก เพราะเขารู้จักความรู้สึกของคมทิพย์กับนรมนดีกว่าใคร
“พี่ตบพี่สาวผมได้ไง”
ดวงตาของปัญญ์แดงก่ำ
เขาอยากจะลุกขึ้น แต่ก็ทำไม่ได้ดั่งใจ
มุมปากของคมทิพย์มีรอยเลือด
ตบฉาดนี้ของนรมนไม่เบา แต่ในใจเธอกลับรู้สึกโล่ง
เธอเป็นพี่น้องที่ดีที่สุด สาดน้ำสกปรกให้ตัวเองกับสามีของเธอ ในใจคมทิพย์ยิ่งรับไม่ได้ ตอนนี้ตบฉาดหนึ่งทำให้เธอรู้สึกผิดในใจและตำหนิตัวเองน้อยลงหน่อย
“ปัญญ์ อย่าเพิ่งแทรก พี่ติดค้างเธออยู่”
คำพูดของคมทิพย์ทำให้ปัญญ์อึ้งไป ไม่ได้พูดอะไรอีก
นรมนมองเธอ มองผู้หญิงที่เติบโตมากับเธอ พูดเสียงเย็น “บางเรื่องเธอทำได้ แต่บางเรื่องเธอทำไม่ได้! เธอทำแล้ว รู้ดีว่าตัวเองผิด อย่างนั้นก็ต้องแก้ไข ตอนนี้ไม่ใช่แค่ไม่แก้ ยังพูดจาบ้าบอ เธอไม่รู้หรือไงพฤกษ์รู้สึกยังไงกับเธอต่อให้เธอไม่อยากให้พวกเราช่วย ไม่อยากให้พวกเราลำบาก เธอก็ไม่เห็นจะต้องทรมานตัวเองอย่างนี้ ทรมานพวกเรา คมทิพย์ หลายปีมานี้ เสียชาติเกิดแล้ว! มิตรภาพระหว่างเราไม่มีค่าอะไรเลย”
นรมนไม่เคยรู้สึกโกรธและเสียใจอย่างตอนนี้มาก่อน เธอถึงกับอยากตีตัวเองให้ตาย
ถ้าหากคมทิพย์เล่าแผนของเธอออกมา ก็จะไม่ใช่ความขัดแย้งระหว่างพวกเขาแล้ว พฤกษ์จะคิดอย่างไร
บุริศร์จะคิดอย่างไร
ไม่มีใครคิดว่าแผนนั้นจะเป็นเรื่องน่าขัน โดยเฉพาะผู้ชาย
คมทิพย์รู้ดีนรมนหวังดีกับตนเอง เธอเงยหน้า ใบหน้านั้นบวมนิดหน่อย
พฤกษ์สงสารจับใจ รีบดึงตัวคมทิพย์เข้ามาข้างตัว มองหน้านรมน “คุณนาย มีเรื่องอะไรมาลงที่ผมเถอะ ร่างกายคมทิพย์อ่อนแอ ไม่ควรถูกตบ”
“เธอไม่ควรถูกตบ ฉันว่าถูกตบเบาไปด้วยซ้ำ ตระกูลเจริญไชยเกิดเรื่อง เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวหนีทุกอย่าง ฉันรู้ว่าไม่ง่าย ความรักระหว่างเรา ทำให้เธอไม่อยากจะทำให้ฉันลำบาก ไม่อยากให้ฉันเข้ามายุ่ง ฉันก็เข้าใจดี แต่วิธีการของเธอทำให้ฉันผิดหวังมาก! เธอเป็นพี่น้องฉัน เราโตมาด้วยกัน เธอเคยพูดเอง พวกเราต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขไม่ใช่หรือ เธอไปชายแดนเพื่อฉัน ทำให้ขาสองข้างของปัญญ์เป็นอย่างนี้ ทำไมไม่บอกฉันสักคำล่ะ พี่น้องกันมีใครทำอย่างเธอ ทำทุกอย่างเงียบๆ แล้วไม่หวังอะไรตอบแทนหรือ มีหรือ เธอบอกฉันมาสิ เธอทำเพื่อฉัน คมทิพย์ ปัญญ์ทำเพื่อฉัน ฉันจะไม่ตอบแทนได้ยังไง เธอคิดถึงแต่ตัวเอง คิดว่าเธอหวังดีกับฉัน แต่ทำให้ฉันเป็นคนไม่มีคุณธรรม กระทั่งทำให้ฉันดูถูกตัวเอง เธอคิดว่าพี่น้องกันจะทำอย่างเธอหรือไง”
นรมนยิ่งพูดยิ่งเสียใจ น้ำตายิ่งไหลมากขึ้นๆ
บุริศร์ส่งกระดาษเช็ดหน้าให้เธอ ไม่ได้สนใจนรมนอีก หันไปมองขาสองข้างของปัญญ์
ปัญญ์อยากจะหลบ แต่ถูกบุริศร์ขวางไว้
“อย่าขยับ กระดูกหักแตกละเอียดจะเคลื่อนย้ายง่ายๆ ไม่ได้ ผมติดต่อรถพยาบาลไว้แล้ว อีกเดี๋ยวก็ถึง”
ได้ยินคำพูดของบุริศร์ คมทิพย์ก็โวยวาย
“เรียกรถพยาบาลไม่ได้! ไม่ได้! ถ้าปัญญ์ออกไปล่ะก็ พวกมันจะ...”
“มีผมบุริศร์อยู่ทั้งคน ยังจะมีใครกล้าแย่งคนต่อหน้าผม ตระกูลโตเล็กไม่พอ ยังมีตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาไม่พอ ยังมีตระกูลพรโสภณ คมทิพย์ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ถ้าคุณไม่ใช่ผู้หญิง วันนี้ผมชกคุณไปแล้ว”
บุริศร์ตาแดงก่ำ ดูแล้วไม่ใช่พูดเล่นๆ
เขาโกรธแล้วจริงๆ
พฤกษ์ไม่เห็นบุริศร์เป็นอย่างนี้นานมากแล้ว ตอนนี้เห็นเขาเป็นอย่างนี้ ไม่รู้คมทิพย์ไปทำผิดต่อเขาได้อย่างไร จึงปกป้องคมทิพย์ไว้ข้างหลังตัวเอง
“ประธานบุริศร์ คมทิพย์แค่ใจร้อนไปหน่อย ไม่ได้มีเจตนาครับ”
“ไสหัวไป!”
ความโกรธที่บุริศร์อดกลั้นไว้ในใจระเบิดออกมาในที่สุด