ตอนที่ 865
บทที่ 855 บุริศร์อยู่กับฉันตลอด
October 31, 2026
นรมนยังคงซักถาม พฤกษ์ก็ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ เวลานี้เอง ทันใดนั้นบุริศร์ก็พูดขึ้น
“เรื่องของตระกูลเจริญไชยเกี่ยวกับตระกูลโตเล็กมั้ย”
เมื่อได้ยินเขาพูดอย่างนั้น นรมนก็อึ้งไป
พฤกษ์ยืนเซ่อ
เสียงร้องไห้ของคมทิพย์หยุดลง
สายตาของปัญญ์มองบุริศร์
บุริศร์มองพวกเขา พูดช้าๆ “พูดมาตั้งเยอะแยะ ให้นรมนหย่ากับผม ให้พฤกษ์ไปจากผม ไม่อยากจะพูดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตระกูลโตเล็กหรือไง แต่ที่ผมไม่รู้ก็คือ ตอนนี้ผมเป็นประมุขตระกูลโตเล็ก เพราะอะไรกันแน่ สาเหตุอะไรทำให้พวกคุณคิดว่าผมเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดของตระกูลเจริญไชย”
นรมนรู้สึกตัวก่อนเป็นคนแรก
เธอมองคมทิพย์กับปัญญ์ ส่ายหน้าพูด “ไม่มีทาง บุริศร์ไม่มีทางทำอะไรกับตระกูลเจริญไชย ฉันเอาตัวเป็นประกันได้”
คมทิพย์ไม่ได้หันหน้ามา แต่นรมนเห็นไหล่ของคมทิพย์สั่นไหว
ปัญญ์มองบุริศร์ ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่พูดเย็นชา “พวกพี่กลับไปเถอะ”
“ปัญญ์ เธอจะไม่บอกพี่ใช่มั้ย พี่คือพี่สาวนรมนของเธอนะ เธอเคยพูดไม่ใช่หรือ อยากให้พี่เป็นพี่สาวแท้ๆ ของเธอ”
นรมนเห็นคมทิพย์กับปัญญ์เป็นอย่างนี้ ก็อดร้อนใจไม่ได้
ปัญญ์มองนรมน หยดน้ำคลอตา
“พี่นรมนครับ ผมเห็นพี่เป็นพี่สาวจริงๆ เพื่อพี่ ยอมเสียขาสองข้างก็ไม่ร่ำร้องอะไรทั้งนั้น แต่ในเมื่อพี่ไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ ของผม ผมขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายจิตใจพี่ผมอีกเลยได้มั้ย พวกเรารับรู้ความหวังดีของพี่แล้ว พวกพี่กลับไปเถอะ”
คำพูดของปัญญ์ทำให้นรมนแทบยืนไม่อยู่
คมทิพย์เคยมีปัญหากับบุริศร์เรื่องนี้ใครก็รู้ เพื่อนรมน คมทิพย์กล้ามีเรื่องกับบุริศร์ แต่ไม่เหมือนตอนนี้ที่ทำให้ นรมนหวาดกลัว
เหมือนกับว่าเธอจะต้องเสียคมทิพย์ไปจริงๆ
ดวงตาของบุริศร์แดงก่ำ
“ผมต้องการคำตอบ”
“คำตอบจะต้องมีคนให้พี่แน่ บางทีอาจจะเร็วๆ นี้ก็ได้”
คำพูดของปัญญ์ทำให้บุริศร์ขมวดคิ้วนิดหนึ่ง
เวลานี้เอง ก็มีเสียงมือถือดังขึ้นที่ทำให้ทุกคนชะงัก
บุริศร์มองมือถือในมือ เป็นกานต์นั่นเองที่โทรเข้ามา
เขาสูดลมหายใจลึก เก็บซ่อนอารมณ์โกรธไว้ ใช้น้ำเสียงปกติถาม “กานต์ มีอะไรหรือ”
“คุณบุริศร์ คุณกับหม่ามี้รีบกลับมาเร็ว ที่บ้านมีคนมา บอกว่าเป็นพ่อของคุณ”
“ใครนะ”
บุริศร์คิดว่าหูของเขามีปัญหา
พ่อของเขาหรือ
พ่อของเขาตายไปตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ
หรือว่าเขาปีนขึ้นมาจากสุสาน
คำถามของบุริศร์ทำให้กานต์เซ็ง
เขาพูดช้าๆ ชัดๆ “พ่อของคุณ! ที่บ้านมีแต่คนของเขา คุณจะกลับมามั้ย”
คำถามนี้ทำให้บุริศร์รีบตอบกลับไป
“ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้”
บุริศร์วางสาย ทุกคนต่างมองเขาเป็นตาเดียว
เขามองนรมน ถามเธอ “ที่บ้านมีเรื่อง กานต์กับกมลก็อยู่ที่บ้าน ผมต้องรีบกลับไปดู”
“แต่เรื่องของคมทิพย์...”
นรมนพูดยังไม่ทันจบ บุริศร์ก็ตัดบท “ป้องกำลังมาที่นี่ ใกล้จะถึงแล้ว พวกเขาต้องการความช่วยเหลือมั้ย ก็ให้พวกเขาตัดสินใจเองเถอะ”
พูดจบ บุริศร์ก็ก้าวเท้าออกไป
เขาถูกทำให้คมทิพย์โมโหหนักมาก
นรมนกับพฤกษ์สบตากัน เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายทันที
แต่คมทิพย์กลับพูดจาเย็นชา “ถ้าพวกเธอบังคับฉัน ฉันจะตายให้ดูตรงนี้ ไม่เชื่อก็ลองดูสิ”
เธอหันไป มือคว้าได้เศษแก้วที่ไม่รู้คลำเจอมาจากตรงไหน กดลงที่ลำคอของตัวเองแรงๆ ถึงกับมีเลือดซึม นรมน กับพฤกษ์ตกใจจนหน้าถอดสี
“อย่าทำบ้าๆ นะ!”
“คมทิพย์ วางแก้วลงก่อน”
คมทิพย์มองเห็นความกังวลของนรมนกับพฤกษ์ เธอมองนรมน พูดสะอึกสะอื้น “ฉันก็เสียดายความรู้สึกระหว่างเรา ฉันเคยบอกว่าชาตินี้จะไม่ทิ้งเธอ ฉันจะรับเธอเป็นพี่สาว แต่ตอนนี้ฉันรักษาสัญญาไม่ได้ เธอรักบุริศร์ ฉันรู้ดี เธอรักเขาสุดหัวใจ ให้เธอหย่ากับเขา จะตอบตกลงได้ยังไง ถือว่าฉันทำผิดต่อเธอละกัน นับแต่วันนี้ ฉันจะเป็นหรือตายเธอก็อย่ามายุ่ง”
“ใช่ตระกูลโตเล็กจริงๆ หรือ ตระกูลโตเล็กทำร้ายตระกูลเจริญไชยงั้นหรือ จะเป็นไปได้ไง บุริศร์อยู่กับฉันตลอด! เขาไม่มีทางทำอะไรเธอกับตระกูลเจริญไชย! คมทิพย์ ต้องมีเรื่องอะไรเข้าใจผิดกันแน่!”
นรมนนึกไม่ถึงว่าจะเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้
คมทิพย์ส่ายหน้า “ไม่เข้าใจผิดแน่ ฉันเห็นกับตาคนของตระกูลโตเล็กพาแม่ของฉันไป ปิดกิจการพวกเรา ถึงกับลงมือกับฉันและน้องชาย ถ้าไม่ใช่ปัญญ์รักษาขาอยู่ข้างนอก ไม่แน่ตระกูลเจริญไชยก็คงถูกกำจัดหมดแล้ว นรมน ฉันอยู่กับเธอนานขนาดนี้ อยู่กับตระกูลโตเล็กนานขนาดนี้ ฉันจะจำตราของตระกูลโตเล็กผิดได้ยังไง ฉันกับตระกูลโตเล็กมีความแค้นต่อกัน เธอหย่ากับเขาไม่ได้ อย่างนั้นเราก็ขาดกัน”
ร่างนรมนซวนเซ รู้สึกเหลือเชื่อ “ฉันไม่เชื่อ ไม่มีคำสั่งของบุริศร์ ตระกูลโตเล็กไม่มีทางทำอะไรตระกูลเจริญไชย”
“แล้วแต่เธอจะเชื่อไม่เชื่อ ถึงอย่างไรแม่ฉันก็ตายแล้ว พ่อก็ใกล้จะตายเหมือนกัน ตอนนี้เหลือแค่ฉันกับน้องชาย พวกเราสองคนยังต้องหนีเอาชีวิตรอด ไม่ว่าป้อง หรือใครก็ตาม พวกเราไม่ต้องการทั้งนั้น คนที่เกี่ยวข้องกับตระกูลโตเล็ก พวกเราไม่ต้องการความช่วยเหลือทั้งนั้น”
คำพูดของคมทิพย์ทำให้นรมนแทบล้มทั้งยืน
“แม่คมทิพย์ ตายแล้วจริงๆ หรือ”
“ใช่แล้ว ถูกคนของตระกูลโตเล็กทำร้ายจนตาย”
คมทิพย์ยิ้มเย็นชา
มือของปัญญ์กำแน่น
นรมนไม่รู้ตอนนี้ตัวเองรู้สึกอย่างไร รู้แต่เพียงว่าทั้งหมดนี้เป็นไปในทิศทางล้างแค้น