ตอนที่ 867
บทที่ 857คุณจะแยกกันอยู่กับฉันหรือ
October 31, 2026
โพนี่เห็นนรมนกระวนกระวายใจ จึงพูดกับป้อง “ไม่ต้องรอเช้าแล้ว ตอนนี้เธออยู่บ้านพวกเราก็คงนอนไม่หลับ ตอนนี้ส่งเธอกลับบ้านเถอะ”
นรมนมองโพนี่ค่อนข้างเกรงใจทีเดียว
“ขอโทษนะ ฉันรู้สึก...”
“ฉันเข้าใจ นอนที่นี่เธอก็นอนไม่หลับอยู่ดี ในเมื่อเรื่องตระกูลเจริญไชยเรียบร้อยแล้ว เธอก็กลับบ้านเถอะ อยู่บ้านตัวเอง กอดเด็กๆ บางทีอาจจะนอนหลับได้สนิท”
โพนี่เข้าใจเธอดี
นรมนมองป้อง ป้องพยักหน้า แล้วไปขับรถ
เธอเก็บของแล้ว โทรไปหาบุริศร์ คิดจะบอกเขาเธอกำลังจะกลับบ้าน แต่น่าประหลาด บุริศร์กลับติดต่อไม่ได้
นรมนขมวดคิ้วนิดหนึ่ง ในใจยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ
ป้องกับนรมนออกจากบ้านแล้ว นรมนยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ
“ป้อง คุณขับรถไปส่งฉันที่ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเถอะค่ะ”
“เป็นอะไรไปหรือครับ”
ป้องแปลกใจ
นรมนส่ายหน้า แต่ในใจตัดสินใจแล้ว
เห็นเธอยืนยันอย่างนี้ ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ป้องก็ขับรถส่งนรมนไปตระกูลทวีทรัพย์ธาดา
ธรรศกับธรณีเห็นนรมนกลับมาเวลานี้ แน่นอนว่าพวกเขารู้สึกประหลาดใจ
“เป็นอะไรไป ทะเลาะกับบุริศร์หรือเปล่า”
“เปล่าค่ะ แค่มีบางเรื่องที่สงสัยนิดหน่อย อยากจะกลับมาหารือกับพวกอาหน่อยค่ะ”
นรมนกระชับเสื้อคลุม รู้สึกค่อนข้างหนาว
“รีบเข้าบ้านเร็ว”
ธรรศขอบคุณป้อง แล้วพานรมนเข้าบ้าน
ความอบอุ่นในบ้านทำให้ร่างกายนรมนอบอุ่น แต่คิ้วยังคงขมวดแน่นตลอด
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
ธรณีกังวลมาก รีบถามเธอ
นรมนมองธรรศ ถามเขา “อาสามคะ ตอนที่อาอยู่ที่บ้านพวกเรา บุริศร์อยู่มั้ยคะ”
“อาว่าจะถามอยู่พอดี เธอกับบุริศร์ออกไปด้วยกัน ทำไมเขากลับไปคนเดียวล่ะ แต่ตระกูลโตเล็กดูเหมือนจะเกิดเรื่องนะ”
“เรื่องอะไรคะ”
ได้ยินธรรศพูดอย่างนี้ มือของนรมนก็กำแน่น
ธรรศคิดนิดหนึ่งก่อนที่จะพูด “กานต์โทรหาพวกเธอใช่มั้ย มีผู้ชายคนหนึ่งมาที่บ้านตระกูลโตเล็ก บอกว่าเป็นพ่อของบุริศร์ พ่อเขาตายไปตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ แต่ในเมื่อเรื่องนี้เป็นเรื่องของตระกูลโตเล็ก อาอยู่ด้วยเกรงจะไม่เหมาะ ก็เลยกลับมาก่อน ทีแรกอาคิดจะพาเด็กๆ กลับมาด้วย แต่บุริศร์กลับมาแล้ว เขาบอกว่าจะจัดการเรื่องนี้เอง แล้วก็จะดูแลเด็กๆ ด้วย อาก็เลยกลับมาที่นี่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเธอไม่กลับไปตระกูลโตเล็กล่ะ”
นรมนถามอย่างนี้ ธรรศคิดขึ้นมาได้ เพราะนรมนยังไม่ได้กลับไป ไม่อย่างนั้นไม่น่าจะไม่รู้เรื่องนี้
เมื่อได้ฟังแล้ว นรมนก็จับต้นชนปลายไม่ถูก
คมทิพย์บอกว่าเห็นบุริศร์นำคนไปทำร้ายตระกูลเจริญไชย ธรรศบอกว่าพ่อของบุริศร์มา แต่ที่พวกเขาเล่าคือคนที่ตายไปแล้ว
เรื่องนี้เป็นยังไงกันแน่
บุริศร์ไม่โทรหาเธอ หรือว่าเป็นเพราะยังจัดการเรื่องที่บ้านไม่เรียบร้อย
นรมนทันใดนั้นคิดถึงที่บุริศร์พูดก่อนไป เธอไม่กลับไป ยังมีคนดูแล ถ้าเกิดกลับไป ถึงตอนนั้น...
คิดถึงตรงนี้ นรมนยิ่งกระวนกระวายใจ
“ฉันโทรไปหาบุริศร์แล้ว แต่ไม่มีคนรับสายค่ะ ไม่รู้สถานการณ์เป็นยังไง ก่อนบุริศร์ไปบอกให้ฉันอยู่ที่ตระกูลพรรณโรจน์ ฉันอยู่ที่นั่นไม่ได้ ตอนนี้ไม่รู้ตระกูลโตเล็กเป็นยังไง ถึงได้กลับมา อาสามคะ อา ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือ พวกอา...”
นรมนมองพวกเขา แววตาวิงวอนขอร้อง
ธรรศกับธรณีพูดพร้อมกัน “ขอแค่หลานพูดมาคำเดียว ทุกคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดาพร้อมช่วยหลานเต็มที่”
“ขอบคุณค่ะอา”
นรมนรู้สึกอบอุ่นใจ แต่เธอยังหลับตานอนไม่ลง
“ฉันจะโทรไปหากานต์ลองถามว่าเกิดอะไรขึ้นค่ะ”
แม้ว่าตอนนี้เด็กๆ อาจจะยังนอนอยู่ แต่นรมนไม่อาจเบาใจได้
ธรรศก็พยักหน้า
นรมนหยิบมือถือมาโทรหากานต์
เสียงโทรศัพท์ดังครู่หนึ่ง กานต์รับสายแล้ว
“หม่ามี้”
เสียงของกานต์อู้อี้ สะลึมสะลือง่วงนอน
นรมนร้อนใจ แต่ก็ยังถาม “ลูกนอนอยู่หรือจ๊ะ”
“ใช่สิครับ เวลานี้ไม่นอนจะให้ทำอะไรครับ”
กานต์หาว มองดูนาฬิกาบอกเวลา ตีสี่สี่สิบแล้ว
“หม่ามี้ อยู่ที่บ้านหรือที่ไหนครับ ให้ผมไปคุยที่ห้องมั้ย”
“หม่ามี้ไม่อยู่ที่บ้านจ้ะ”
นรมนคาดไม่ถึง
เธอคิดว่าที่บ้านเกิดเรื่องอะไรแล้ว แต่กานต์ยังนอนหลับสบายใจ แสดงว่าที่บ้านไม่มีเรื่องอะไร ในเมื่อไม่มีเรื่อง ทำไมบุริศร์ไม่โทรหาเธอล่ะ
อีกอย่างหนึ่ง เรื่องคนที่อ้างว่าเป็นพ่อของบุริศร์เป็นยังไงกันแน่
นรมนรู้สึกว่าตัวเองมีคำถามที่ต้องถามเยอะเหลือเกิน