ตอนที่ 868
บทที่ 858 น่าโมโหจริงๆ
October 31, 2026
นรมนยืนตะลึง คนรับใช้เห็นนรมนไม่มีท่าทีอะไร แต่ละคนก็เดินอ้อมเธอไปยกข้าวของออกไปข้างนอก
“ย้ายไม่ได้!”
นรมนโมโหขึ้นมาแล้ว
บุริศร์คิดจะทำอะไร
คนรับใช้เห็นนรมนโมโห แต่ละคนยืนที่เดิมไม่รู้จะทำยังไงดี
“พวกเธอย้ายของกลับไป ถ้าฉันไม่อนุญาต ใครก็ย้ายของออกไปไม่ได้! ฉันอยากจะถามเขาหน่อย เขาคิดจะทำอะไรกันแน่”
นรมนโมโหหงุดหงิดเดินเข้าไปในบ้าน
ตอนที่พ่อบ้านเห็นนรมน ก็ตะลึงไปไม่น้อย
“คุณนาย ประธานบุริศร์กินข้าวกับเด็กๆ ที่ห้องอาหารอยู่ครับ”
นี่เป็นครั้งแรกที่บุริศร์ไม่รอนรมนกินข้าวพร้อมกัน
นรมนรู้สึกเสียใจ แต่ยังคงก้าวเท้าเร็วไปยังห้องอาหาร
บุริศร์เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เด็กๆ กำลังกินข้าว เมื่อเห็นนรมนเข้ามา ก็ชะงักนิดหนึ่ง
“หม่ามี้ กินข้าวครับ”
กานต์รีบตักข้าวให้นรมน
นรมนพยายามสะกดอารมณ์โกรธ บอกเด็กๆ “เด็กๆ กลับห้องไปก่อน หม่ามี้มีเรื่องจะคุยกับแด๊ดดี้หน่อย”
“มีเรื่องอะไรก็พูดมาเถอะ พวกเขาโตแล้ว”
บุริศร์ไม่ได้เงยหน้า แต่คำพูดที่ออกมาเย็นเป็นน้ำแข็ง เหมือนกับเมื่อห้าปีก่อน
นรมนเจ็บปวดรวดร้าว
เธอถึงกับรู้สึกว่าไม่รู้จักคนที่อยู่ตรงหน้า
“คุณจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอกหรือคะ”
นรมนระงับอารมณ์ถามขึ้น
“อึม ช่วงนี้มีเคสความร่วมมือที่ต้องทำ อยู่บ้านไม่ค่อยมีสมาธิ ผมจะออกไปอยู่ข้างนอกสองสามวัน”
บุริศร์ยังคงไม่เงยหน้า
นรมนรู้สึกว่าบุริศร์เหมือนคนแปลกหน้าสุดๆ
กานต์เห็นสองคนเป็นแบบนี้ นึกถึงที่คุยกับนรมนเมื่อคืน อดไม่ได้ที่จะมองบุริศร์แล้วถาม “คุณบุริศร์ เมื่อคืนหม่ามี้ไม่ได้กลับบ้าน คุณไม่ได้ส่งคนไปรับหรือครับ”
บุริศร์เงยหน้าในที่สุด แต่สายตาที่มองกานต์ค่อนข้างดุ
“เรื่องของผู้ใหญ่ ให้เด็กพูดแทรกตอนไหน”
เป็นครั้งแรกที่บุริศร์ดุกานต์อย่างนี้
นรมนคิดว่าตัวเองตาฝาดไป
“บุริศร์ คุณพูดอะไรคะ กานต์ไม่ได้พูดอะไรผิดนี่คะ”
“เด็กถูกคุณตามใจจนเคยตัว! อย่างที่เขาพูดกันแม่เลี้ยงลูกไม่ดีเด็กไม่มีอนาคต ไม่ผิดสักนิด ตั้งแต่วันนี้ ให้พวกเขาไปฝึกที่ค่ายทหารละกัน”
บุริศร์แทบจะทำให้ที่นี่กลายเป็นเผด็จการแล้ว
กานต์กับกิจจาต่างตกตะลึง
กมลก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เธอมองบุริศร์ “แด๊ดดี้คะ หนูไม่อยากไป”
“ลูกไม่มีหน้าที่ตัดสินใจ! วันนี้เก็บของซะ! เมื่อก่อนคงจะตามใจพวกเธอมากเกินไปแล้ว จนลืมแล้วตัวเองแซ่อะไร”
บุริศร์วางตะเกียบลง เสียงดังมาก
บางทีอาจเป็นเพราะบุริศร์ไม่เคยระเบิดอารมณ์ เมื่อเขาเสียงดังทำให้เด็กๆ ตกใจ แม้แต่กานต์ยังสะดุ้ง
นรมนเป็นคนที่ประหลาดใจมากที่สุด
ต่อให้บุริศร์ไม่พอใจเธอ ก็ไม่จำเป็นต้องโกรธเด็กๆ
กมลตกใจจนร้องไห้โฮ
“ห้ามร้อง!”
แววตาบุริศร์เย็นชาจนน่าตกใจ จนทำให้เสียงสะอื้นของกมลเงียบลง
นรมนโกรธรีบเข้าไปกอดกมลในอ้อมกอด มองบุริศร์ที่อยู่ตรงหน้า รู้สึกทั้งโกรธและผิดหวังมากเหลือเกิน
“บุริศร์ คุณไม่สบายหรือไง คุณโมโหเด็กทำไม เด็กๆ ทำให้คุณไม่พอใจหรือ ถ้าคุณอารมณ์เสีย ก็มาลงที่ฉัน! วันนี้ฉันไม่ให้เด็กๆ ไป ดูสิใครกล้าพาเด็กๆ ไป!”
นรมนเหมือนแม่ไก่ปกป้องเด็กๆ สามคนอยู่ข้างหลัง
บุริศร์มองนรมนแววตาเย็นชา ไม่มีความรู้สึกใดๆ ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บ
นรมนเจ็บปวดรวดร้าว
บุริศร์มองพวกเขา กานต์ก็มองบุริศร์ บรรยากาศในห้องอาหารตึงเครียด คนรับใช้ด้านนอกยิ่งไม่กล้าหายใจ
นี่คือสถานการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นในบ้านเก่าตระกูลโตเล็กมาก่อน
ธิดาไม่อยู่ นาวินไม่อยู่ นภดลก็ไม่อยู่ ไม่มีใครช่วยไกล่เกลี่ย และไม่มีใครกล้าพูดอะไร นรมนพาเด็กๆ ทะเลาะกับบุริศร์
เวลาผ่านไปเท่าไหร่ ใจของนรมนยิ่งเย็นชา
ต่อให้คมทิพย์ทำผิด ต่อให้วางแผนทำร้ายเขา แต่เรื่องนี้ไม่ได้พูดชัดเจนแล้วหรือ
ไม่ใช่เรื่องจบแล้วหรือ ทำไมยังไม่ยอมให้อภัยอีก ตอนนี้ยังใส่อารมณ์กับเด็กๆ อีก
น่าโมโหจริงๆ
นรมนอึดอัดและเสียใจ
บุริศร์มองพวกเขา สุดท้ายกระแทกเท้า ออกจากห้องอาหาร แม้แต่เสื้อคลุมก็ไม่ได้สวมออกจากบ้านเก่าตระกูลโตเล็กไป
หลังจากบุริศร์ออกไป กมลก็ร้องไห้โฮออกมา
“หม่ามี้ แด๊ดดี้ไม่รักพวกเราแล้วหรือคะ แด๊ดดี้ดุหนู! หนูกลัวจังค่ะ!”
นรมนสงสารลูกสาวเหลือเกิน
เธอกอดกมลในอ้อมกอด ปลอบใจ “ไม่มีอะไรจ้ะ แด๊ดดี้แค่อารมณ์ไม่ค่อยดี อีกไม่กี่วันก็หาย พวกเราไม่ต้องรำคาญเขาดีมั้ย”
“จริงหรือคะ แด๊ดดี้อีกไม่กี่วันก็จะหายโกรธจริงหรือคะ”
กมลสะอึกสะอื้น
นรมนพยักหน้า แต่ในใจกลับไม่มั่นใจ
นี่เป็นการทะเลาะกันที่รุนแรงที่สุดตั้งแต่พวกเขาแต่งงานกันมา