ตอนที่ 947
บทที่ 947 สามีพร้อมให้คุณใช้ได้ตลอดเวลา
October 31, 2026
“หมายความว่าอะไร”
นรมนสงสัย
บุริศร์ที่เดินลงมาจากชั้นบนพอดีก็ชะงักเมื่อเห็นชัยยศ พร้อมกับเอ่ยถามว่า “เมื่อครู่นี้คุณบอกว่าเรื่องบริษัทภาพยนตร์ ทำไมหรือ”
ชัยยศตะลึงไปเล็กน้อย และหันมาทางนรมน เมื่อเห็นนรมนพยักหน้า ถึงได้เอ่ยว่า “ทางด้านบริษัทภาพยนตร์นั้นได้ยินว่าคุณผู้หญิงจะจดทะเบียนก็ปฏิเสธทันทีเลยครับ”
“ใครที่มีความสามารถมากขนาดนั้น? ถึงกลับกล้าปฏิเสธผมตรงๆ?”
รอยยิ้มของบุริศร์กดลึกเล็กน้อย
ชัยยศรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิในห้องลดลงไปจนถึงจุดเยือกแข็งอย่างไม่อาจควบคุมได้ แต่ก็ทำได้เพียงแค่กัดฟันพูดว่า “เป็นคนที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ และเพิ่งจะเข้ารับตำแหน่งในกระทรวงได้ไม่นานครับ”
“คนหนุ่มสาวไฟแรงและกล้าหาญที่ขาดประสบการณ์เช่นนั้นหรือ?”
บุริศร์หัวเราะเหอๆ แต่กลับทำให้ชัยยศรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน
“ไม่ทราบชัดเจนครับ ผมไม่สามารถจัดการเรื่องราวได้สำเร็จ ขอให้ประธานบุริศร์ลงโทษด้วยครับ”
“ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ เดี๋ยวผมค่อยกลับไปดู คุณถอยออกไปก่อนเถอะ”
ชัยยศได้ยินคำพูดนี้ก็รีบถอยออกไปทันที
นรมนเห็นชัยยศตกใจกลัวจนเป็นแบบนั้น ก็ถอนหายใจเอ่ยว่า “คุณจะเก็บงำออร่าของตัวเองสักหน่อยได้ไหมคะ คุณดูสิ คุณทำให้ชัยยศตกใจกลัวไปแล้ว”
“ผมจะไปมีออร่าอะไรกัน? แล้วทำไมคุณถึงไม่กลัวล่ะ?”
บุริศร์ก้าวเข้ามา โอบไหล่นรมนเอาไว้
นรมนเขินอายเล็กน้อย
“เขาจะเป็นเหมือนฉันได้หรือคะ ฉันเป็นภรรยาคุณนะ”
“ใช่แล้ว คุณยังไม่กลัวผม แล้วเขากลัวอะไร? ผมก็ไม่ได้มีความคิดอะไรกับเขาสักหน่อย”
ระหว่างพูดบุริศร์ก็ขยับหน้าเข้ามาใกล้ ทำให้นรมนหน้าแดงหัวใจเต้นรัว
“อย่าเลย รู้ทั้งรู้อยู่แก่ใจว่าทำไมได้ ยังอยากจะทำอีก คุณไม่รู้สึกทรมานหรือ”
“ก็ดี”
จู่ๆบุริศร์ก็พบว่าภรรยาตัวน้อยของตัวเองคนนี้น่าสนุกจริงๆ หยอกล้อนิดเดียวก็หน้าแดงไปถึงลำคอ เหมือนกับแมวน้อยตัวหนึ่ง
“บุริศร์ ฉันยุ่งนะคะ ไม่มีเวลามาเล่นกับคุณนะ”
นรมนก็มองออกเช่นกันว่า บุริศร์เพียงแค่จะแกล้งเธอเล่น จึงรีบผลักบุริศร์ออก ในใจก็มีความตื่นเต้นเล็กน้อย
บุริศร์เห็นเธอเป็นเช่นนั้นก็ไม่แกล้งเธอแล้ว ดึงมือเธอมานั่งที่โซฟา เอ่ยเสียงเบา “เรื่องของรมิดา ผมกำลังรอณพส่งข่าวให้ผม เรื่องบริษัทภาพยนตร์ผมจะไปจัดการเอง คุณก็พักผ่อนอยู่ที่บ้านดีๆ รอผมจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณค่อยเข้าร่วมทำงานได้ไหม?”
“มักจะรู้สึกบ่อยๆว่าไม่ว่าเรื่องอะไรก็ผลักไปให้คุณ แบบนี้ไม่ค่อยดี อีกอย่างก็เป็นฉันเองที่ต้องการจะตั้งบริษัทภาพยนตร์ เดิมคุณก็ยุ่งมากพอแล้ว ฉันไปเองดีกว่า ฉันก็อยากรู้ว่าใครกันที่ปฏิเสธโดยไม่ยอมพูดคุยปรึกษากัน”
แววตาของนรมนรู้สึกไม่เต็มใจ
แม้ว่าบุริศร์จะเป็นห่วงสภาพร่างกายของเธอ แต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม
“ก็ดี ถ้าหากว่าคุณจัดการด้วยตัวเองไม่ได้ สามีพร้อมให้คุณใช้ได้ตลอดเวลา”
“รู้แล้วค่ะ”
เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้บุริศร์เข้ามาใกล้อีกครั้ง นรมนรีบถอยหลังไปอีกก้าวหนึ่ง ท่าทางเหมือนกับกระต่ายน้อยตัวหนึ่งตลกเสียจนทำให้บุริศร์หัวเราะออกมา
“ต้องถึงขนาดนั้นเลยหรือ”
“ไปไกลๆเลยนะ!”
นรมนรู้สึกว่าบุริศร์ในตอนนี้เหมือนกับเด็กคนหนึ่ง ที่ทำให้คนรังเกียจมาก แต่กลับรังเกียจไม่ลงจริงๆ
บุริศร์มองออกว่านรมนปากไม่ตรงกับใจ จึงหัวเราะเหอๆ และถอยไปอีกด้านหนึ่ง
ในตอนนี้เองที่อรรณพโทรศัพท์เข้ามา
บุริศร์ชี้นิ้วไปที่โทรศัพท์ หลังจากนั้นก็กดปุ่มรับสาย
“มีข่าวแล้วหรือ”
“อืม”
เสียงของอรรณพจากฝั่งนั้นเบาเล็กน้อย
“ทำไมหรือ ภรรยานายอยู่ข้างๆหรือ”
“เปล่า ลูกสาวฉันกำลังนอนหลับอยู่”
เมื่ออรรณพพูดคำพูดนี้ออกมา บุริศร์ก็รู้แล้ว
ใครก็รู้ว่าอรรณพให้ความเอาใจใส่ต่อลูกสาวที่รักของตัวเองมากที่สุด มิน่าล่ะเสียงถึงได้นุ่มนวลขนาดนั้น
“เอาเบอร์โทรศัพท์ให้ฉัน”
“ส่งไปที่ We Chat ฉันจะบอกนายว่า หากไม่มีเรื่องอะไรก็อย่าติดต่อเธอบ่อยๆ ช่วงนี้เธอเคสผ่าตัดเธอเยอะมาก”
“รู้แล้ว”
หลังจากบุริศร์วางสายโทรศัพท์ ทางด้านอรรณพก็ส่งเบอร์โทรศัพท์มา
หลังจากนรมนได้รับเบอร์โทรศัพท์แล้ว ก็ดีใจจนจูบบุริศร์ไปครั้งหนึ่ง
“ขอบคุณค่ะคุณสามี”
“แค่จูบจูบเดียวก็จบแล้วหรือ”
บุริศร์ยังไม่หายอยาก สัมผัสนุ่มนิ่มนั้นยังไม่ถึงหนึ่งวินาทีเลยนะ
หางตานรมนชี้ขึ้นเล็กน้อย พลางเอ่ยว่า “จูบครั้งหนึ่งก็เป็นรางวัลให้คุณนะคะ ฉันขึ้นไปข้างบนแล้ว”
“นี่ถือว่าเป็นการข้ามแม่น้ำได้แล้วรื้อสะพานทิ้งหรือไม่”
บุริศร์กลุ้มใจเล็กน้อย
ทำไมตัวเองถึงได้มีความรู้สึกว่าถูกภรรยาใช้เสร็จแล้วทิ้งทันทีกันนะ
นรมนหัวเราะเหอๆ แต่กลับไม่ได้ตอบโต้ เดินถือเบอร์โทรศัพท์ขึ้นไปยังห้องนอนที่อยู่ชั้นบนอย่างอารมณ์ดี
สำหรับเรื่องที่ว่าเพราะอะไรนรมนถึงไม่โทรศัพท์ต่อหน้าตัวเอง บุริศร์ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขามอบช่องว่างที่เป็นอิสระให้กับภรรยาตัวเอง
บุริศร์คิดถึงเรื่องบริษัทภาพยนตร์ที่ชัยยศพูดถึง ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วต่อสายออกไป
หลังจากนรมนกลับมาถึงห้องนอนแล้ว ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหารมิดา
ทางด้านนั้นรับสายอย่างรวดเร็ว เสียงเย็นยะเยือกลอยออกมา
“ใครคะ?”