ตอนที่ 985
บทที่ 985 คนที่ฉันรักในชาตินี้มีแค่คุณคนเดียว
October 31, 2026
ยิ่งภายนอกดูเป็นคนที่แข็งแกร่งมากเท่าไร ภายในใจยิ่งอ่อนแอมากเท่านั้น
ความรักที่เลี้ยงดูมายี่สิบกว่าปีทำให้นรมนยอมจำนนพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ตอนนี้ไม่มีทางให้ถอยแล้ว
ทันใดนั้นนรมนก็รู้สึกเย็นชามาก
สองมือเธอโอบกอดตัวเอง เหมือนเด็กที่ได้รับความอยุติธรรม
บุริศร์ลืมตาขึ้นมาเห็นฉากนี้
เขาสงสารสุดขีด
“แค่คุณพูดประโยคเดียว ฉันจะทำให้พวกเขาเสียใจไปตลอดชีวิตได้เลย!”
“ไม่ต้องหรอก ทุกอย่างนี้ฉันจะจบมันด้วยตัวเอง”
นรมนพิงหน้าอกบุริศร์ เกี่ยวโดนบาดแผลนิดหน่อย จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังโดนบุริศร์จับได้
“โดนแผลเหรอ?”
“อืม สามแส้นี้ฉันจะให้เนตรามันจ่ายอย่างหนัก”
ในดวงตานรมนมีความโกรธแค้นแวบผ่านไป
“มีแผนหรือยัง?”
บุริศร์ค่อยๆ เปลี่ยนทิศทางเล็กน้อย ให้นรมนพิงในอกตนอย่างมั่นคงและสบายขึ้นเล็กน้อย
หลังจากนรมนพิงไป ก็พูดเสียงทุ้ม “เนตรามันไม่เคยกลัวฉันเลยเพราะมีคนหนุนหลัง เห็นว่าฉันไม่กล้าลงมือกับพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน ไม่ว่าพวกเขาทำเรื่องเกินเลยมากแค่ไหน พวกเขาก็เลี้ยงดูฉันมายี่สิบกว่าปี แต่มิตรภาพนี้มันสามารถกดฉันตายได้ พูดตามตรง ก่อนหน้านี้ฉันทำอะไรพวกเขาไม่ลงจริงๆ นั่นแหละ แต่พระคุณของพวกเขามันแทบจะไม่เหลือแล้วเมื่อทำร้ายฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ในตอนนี้ยิ่งไปกว่านั้นยังอยากจัดการลูกฉันอีก ฉันจะทนได้ยังไง? ครั้งนี้ฉันจะเป็นลูกสาวที่ไร้น้ำใจไร้คุณธรรม”
“ไม่ต้องกลัวนะ มีฉันอยู่ ถ้าคุณทำไม่ได้ ฉันทำเอง! ชื่อเสียงฉาวโฉ่ทั้งหมดฉันแบกรับเอง”
บุริศร์หมายความเช่นนี้จริงๆ
แค่นรมนเอ่ยปาก เขาสามารถจัดการไอ้แก่ทึ่มคู่นั้นได้ทันที
นรมนกลับส่ายหน้าพูดขึ้น “ไม่ ฉันต้องทำเอง บางเรื่องถ้าคุณลงมือ พวกเขายังคิดว่าฉันรังแกได้อยู่ แค่เพราะโชคดีที่ได้แต่งงานกับคุณเท่านั้น ครั้งนี้ฉันอยากให้พวกเขารู้อย่างชัดเจนถึงจุดจบที่มายั่วโมโหฉัน”
พอนึกถึงลูกรักของตนที่ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น จะถูกคุณตาคุณยายที่ตนไว้ใจมากที่สุดทรยศ ถึงขนาดทำร้ายด้วยซ้ำ ในใจนรมนก็มีไฟลุกโชน
“ฉันกลัวคุณเสียใจ”
“พวกเขาทำกับฉันแบบนี้ พวกเขาไม่เสียใจเลย ฉันจะเสียใจทำไม? ก็แค่เสียความรู้สึกที่เหลือไม่มากก็เท่านั้น”
นรมนทำเสียงฮึดฮัดก่อนพูดขึ้น “ผลงานยุคแรกๆ ของพ่อ อ้างอิงผลงานที่ปนัสนาวาดขึ้นก่อนโด่งดัง เรื่องนี้มีไม่กี่คนที่รู้ อย่างไรแล้วศิลปินผู้ยิ่งใหญ่อย่างปนัสนาก็เสียไปแล้ว และผลงานยุคแรกที่ไม่โด่งดังของเขาก็มีไม่กี่คนที่รู้ เขาก็ไปเห็นผลงานของแท้ของศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ปนัสนาโดยบังเอิญ ก็เลยเกิดความคิด เรื่องนี้เขาเคยกลับไปบอกแม่นรมนในตอนนั้น ตอนนั้นฉันยังเด็ก ก็ฟังเอาไว้ แต่ความทรงจำฉันลึกซึ้งมาก ในขณะนี้หลายปีผ่านไปแล้ว พ่อมีชื่อเสียงมากในวงการศิลปะ มีลูกศิษย์ลูกน้องหลากหลายสาขาอาชีพ และบางคนก็มีอำนาจเช่นกัน สามารถเป็นประโยชน์แก่เขา ครั้งนี้เนตราสามารถออกมาจากคุกได้อย่างราบรื่น กล้าณรงค์ลงแรงเต็มที่ แต่ฉันไม่เชื่อว่าพ่อไม่ได้ใช้เส้นสาย”
บุริศร์ได้ยินนรมนพูดเรื่องพวกนี้ ก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาชัยยศ
“ฉันบอกชัยยศไปแล้ว ให้เขาเริ่มลงมาจากด้านนี้ ถ้าหลักฐานแน่นอน ชื่อเสียงจิตรกรของเขาในยุคนี้ก็จะป่นปี้ ในขณะเดียวกันฉันจะให้นภดลไปติดต่อลูกหลานปนัสนา ตราบใดที่พวกเขาฟ้องพ่อที่ลอกเลียนแบบผลงาน เขาก็จะมีคดีมัดตัว ในเวลานี้ แม่ก็จะต้องหวังให้เนตราหาวิธีช่วยพ่อ ถึงผู้หญิงคนนี้จะหนีไปต่างประเทศในตอนนี้แล้ว ฉันจะดูสิว่าเพื่อพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเอง เธอจะกลับมาได้ไหม”
แผนของนรมนเรียบง่ายมาก บังคับให้เนตรากลับประเทศ พ่อแม่คือจุดอ่อนของเธอ แน่นอนว่า ถ้าเนตราไม่คิดถึงความรักของพ่อแม่ นรมนก็จะคิดแผนสองเพื่อกระตุ้นเธอกลับมา
บุริศร์ได้ยินทุกอย่างนี้ ก็ไม่มีท่าทีอะไร สำหรับเขา ตราบใดที่นรมนระบายความโกรธได้ จะเป็นอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น
“พ่อคุณมีแค่ลอกเลียนแบบชิ้นนี้เหรอ?”
“ไม่แน่ใจ ฉันรู้แค่ชิ้นนี้ ชิ้นอื่นไม่เคยตรวจสอบเองมาก่อน”
มุมปากบุริศร์ยกยิ้มเย็นชาเล็กน้อย
“อยากทำให้ชื่อเสียงใครสักคนป่นปี้ แค่ผลงานลอกเลียนแบบจะไปมีประโยชน์อะไร? แฉเรื่องอื้อฉาวอื่นๆ บางเรื่องดีกว่า”
“อันอื่นฉันไม่แน่ใจจริงๆ”
“เอาให้ฉันสืบ”
บุริศร์ต้องการทำเรื่องนี้
“ตราบใดที่เขามีอึบนก้น ฉันรับประกันว่าสามารถทำให้คนอื่นเห็นมันได้”
สายตานรมนเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“คุณน่าเกลียดจริงๆ เลย!”
บุริศร์หัวเราะร่า
“แค่เปรียบเทียบเฉยๆ”
“นั่นก็น่าเกลียด”
“งั้นให้ฉันเปลี่ยนไปเทียบอย่างอื่นไหม?”
“พอเถอะ ไม่ฟังแล้ว”
นรมนขยับเล็กน้อย ก็เจ็บจนกัดฟันกัดปาก
“แม่งเอ๊ย อาการบาดเจ็บครั้งนี้ อัลบั้มคมทิพย์จะทำยังไง?”
บุริศร์ก็รู้ว่าในใจผู้หญิงคนนี้กำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ล่ะ
“ฉันหาครูกู่เจิงที่ดีที่สุดส่งไปแล้ว”
“งั้นก็ดี”
นรมนโล่งใจเล็กน้อย จู่ๆ ก็นึกถึงอะไรบางอย่าง รีบลุกขึ้น แต่เจ็บจนฮึดฮัดอย่างอุดอู้ ทั้งร่างเต็มไปด้วยเหงื่อ
“คุณเบาหน่อยไม่ได้เหรอ? คุณเองเป็นผู้ป่วยไม่รู้เหรอ? แผลบนร่างกายคุณเห็นกระดูกหมดแล้ว”
บุริศร์รีบประคองเธอ ด้วยใบหน้าสงสาร
นรมนรู้แค่ว่าตัวเองเจ็บสาหัส แต่ไม่รู้ว่าบาดแผลเจ็บจนเป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้ได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้ ก็หรี่ตาขึ้นมาทันที
“ถูกเฆี่ยนตีจนเนื้อตัวแตกยับเลยเหรอ?”
“ก็ประมาณนั้น”
มือนรมนกำเข้าหากันแน่น
เนตรา!
ฉันไม่ให้อภัยแกเด็ดขาด!