ตอนที่ 10
บทที่10 คุณแน่ใจนะว่าอยากให้ฉันไป
October 22, 2026
บทที่10 คุณแน่ใจนะว่าอยากให้ฉันไป
“เธอรังแกผมก่อนนะ”
กานต์พูดอย่างน้อยใจ ตาหงส์เฟิ่งคู่นั้นมองละห้อยไปที่เธอ คงไม่ต้องบอกว่าดูน่าสงสารแค่ไหน
ถึงนรมนจะรู้ว่ากานต์แกล้งทำ แต่เธอก็ยังอดรนทนไม่ได้ เธอได้แต่ส่ายหัวและพูดว่า “ป้าคมทิพย์เขาแสดงออกเพราะว่าชอบหนู วิธีการแสดงออกของหนูกลับไม่ได้แสดงให้เห็นถึงความเป็นลูกผู้ชายเลยนะ”
“เอาล่ะ ผมจะขอโทษเธอ”
กานต์เก็บอาการไม่พอใจเอาไว้ เขาถอนหายใจและเดินออกไป
คมทิพย์ยังคงชอบกานต์มาก ความจริงแล้วเด็กคนนี้ก็ดูแล้วเจริญหูเจริญตาดี ทำให้คนโกรธไม่ลง ไม่นานนักเธอก็เริ่มถึงเนื้อถึงตัวกานต์อีกครั้ง
กานต์จ้องหน้านรมนและอดกลั้นเอาไว้ อย่างไรก็แล้วแต่เขายังพยายามรักษาระยะห่างระหว่างเขาและคมทิพย์
ทั้งสามใช้เวลาคืนนั้นผ่านไปโดยราบรื่น
นรมนตื่นแต่เช้าตรู่ กานต์ออกไปข้างนอกและซื้ออาหารเช้าเข้ามาด้วย และยังจัดวางไว้บนโต๊ะอย่างเรียบร้อย
“มามี๊ อรุณสวัสดิ์”
เขาฉีกยิ้มให้นรมนกว้างมาก แม้ว่าใบหน้านั้นจะคล้ายกับใบหน้าของบุริศร์ แต่บุริศร์ไม่เคยยิ้มให้เธอมาก่อน แต่ว่ากานต์เป็นเหมือนเทวดาตัวน้อยของเธอนรมน เป็นเทวดาตัวน้อยของเธอคนเดียว
“อรุณสวัสดิ์!”
นรมนลูบหัวของเขาอย่างมีความสุข
คมทิพย์ได้ยินเสียงจึงเดินออกมาจากห้อง เมื่อเธอเห็นอาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะเธอจึงพูดขึ้น “มน เธอเป็นนางฟ้าของฉันจริงๆ เธอซื้ออาหารเช้าเตรียมไว้แล้ว สุดยอด! ในที่สุดฉันก็จะได้ทานอาหารเช้าก่อนไปสอนหนังสือ”
“กานต์ซื้อมา ฉันก็เพิ่งจะตื่น”
นรมนชินกับกิริยาท่าทางของคมทิพย์เช่นนี้ แต่ว่ากานต์กลับขมวดคิ้วขึ้นมา
“มามี๊ ผมต้องไปเรียนที่โรงเรียนอนุบาลของป้าคมทิพย์จริงๆหรอครับ”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน
คมทิพย์หนีบใบหูของเขาขึ้นมา
“ตัวแสบ ทำเสียงอะไร ฉันจะบอกเธอให้นะ ฉันนี่ล่ะครูตัวท๊อปของโรงเรียนอนุบาลเธอนะ!”
“ตึง!”
กานต์นั่งลงและหยิบจานขึ้นมาทาน
คมทิพย์อยากร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา
นรมนรีบหนีออกจากสนามรบอย่างรวดเร็ว
“วันนี้ฉันจะไปรายงานตัวที่บริษัทฮัวยูกรุปจำกัด ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”
“นรมน เธอเอาจริงดิ!”
คมทิพย์กระทืบเท้า นรมนเดินเข้าห้องน้ำไปตั้งนานแล้ว