บทที่1659 อย่างมากพวกเราก็ตายกันไปข้างหนึ่ง

“คุณตา จะทำอะไรรึเปล่าครับ? ”

กานต์ดึงมือของชินทร

มือเล็กๆ นุ่มๆ ของเขา บวกกับแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของเขาทำให้หัวใจที่เย็นชาของชินทรอบอุ่นขึ้นในทันที ถ้าเกิดว่านรมนเติบโตขึ้นมากับเขา คาดว่าก็น่าจะเป็นแบบนี้เหมือนกันใช่ไหม?

ความจริงแล้วกานต์มีความคล้ายกับนรมนมาก

ชนทรลูบหัวของกานต์ แล้วก็พูดอย่างอ่อนโยน “เรื่องของผู้ใหญ่หนูไม่ต้องยุ่งหรอก ฟังคำพูดของตาเถอะ ตาจะรอให้หนูพาธเนศพลกลับมาช่วยตานะ”

พอได้ยินชินทรพูดแบบนี้ ถึงแม้ว่ากานต์จะรู้สึกไม่สบายใจ แต่ว่าสุดท้ายก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“คุณตา ต้องรอผมกลับมาให้ได้นะครับ”

“โอเค ตาจะรอ”

สายตาที่ชินทรมองไปที่กานต์นั้นมีแต่ความอาลัยอาวรณ์ เมตตาและเอ็นดู

กานต์ไม่รออะไรเลย หันหลังและวิ่งออกไปทันที

เขารู้ว่ามีตู้โทรศัพท์อยู่ใกล้ตรงนี้ เขาต้องแจ้งให้ลุงธเนศพลมาที่นี่ เพราะว่าก่อนมาที่นี่โทรศัพท์เขาถูกยึด ดังนั้นตอนนี้กานต์ก็เลยไม่มีเครื่องมือสื่อสารเลย

เขารู้สึกมาโดยตลอดว่าตัวเองไม่ได้ต้องการโทรศัพท์ แต่ว่าตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองคิดผิดไปแล้ว

พอเห็นว่ากานต์ออกไปแล้ว ชินทรก็เอาแต่จ้องมองเขาไม่ยอมละสายตากลับมา

นี่คือหลานของเขา ร่างกายของเขามีเลือดของเขาไหลเวียนอยู่!

ในอนาคตจะต้องมีคนแบบนี้อยู่ในกองทหารอย่างแน่นอน!

ชินทรกระซิบพูดว่า “พังเข้าไป แล้วเข้าไปยังห้องใต้ดินชั้นล่างสุด”

“ครับ”

หลายคนรีบเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

ยามที่เฝ้านั้นเมื่ออยู่ต่อหน้าชินทรก็เปราะบาง

ชินทรทำเหมือนกับว่าเข้าบ้านของตัวเองยังไงยังงั้น เดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

เขาเข้าไปข้างในอย่างคุ้นเคย แล้วก็สวิตช์เปิดในห้องอ่านหนังสือ แล้วก็พาคนลงไปที่ห้องใต้ดินในทันที

ไม่มีใครรู้ว่ามีห้องใต้ดินอยู่ในสนามฝึกของตระกลูสิทธิรัตน์สุนทร และภาพในห้องใต้ดินนั้นมันทำให้คนที่เห็นต้องรู้สึกหวาดกลัว

นี่เกือบจะเป็นฐานวิจัยที่สองของเชษฐ์ มีซากสัตว์และแขนขามนุษย์อยู่ทุกหนแห่ง

คิ้วของชินทรและคนอื่นๆ ก็ขมวดเข้าหากันแน่น

พวกเขาอยู่กับกลิ่นแบบนี้มาหลายสิบปี มันเป็นความทรงจำที่สลักอยู่ในกระดูกของพวกเขา ทำให้คนตัวสั่นอย่างไม่ทันตั้งตัว

หลายวันหลายคนที่พวกเขารู้สึกว่าตายซะยังจะดีกว่า

ตอนนี้มาเห็นว่ายังมีคนวิจัยเรื่องพวกนี้อยู่ ชินทรก็ตาแดงขึ้นมาในทันที

“ทำลายทุกอย่างที่นี่ทิ้งให้หมด！”

พอเห็นทั้งหมดนี้ ชินทรก็ยิ่งแน่ใจว่าภาณถูกลักพาตัวมาที่นี่

“พยายามค้นพาภาณทุกวิถีทาง และพาออกไปอย่างปลอดภัย！”

“ครับ！”

ทุกคนรีบกระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

ชินทรเป็นคนนำให้ค้นหาทีละห้อง แต่ว่าก็หาภาณไม่เจอ แต่กลับเจอปาณีที่กำลังจะตาย

เขารู้จักปาณี ตั้งแต่ตอนที่กลับมาเขาก็สืบค้นเกี่ยวกับคนรอบตัวของนรมนอย่างชัดเจน แน่นอนว่าก็ต้องรวมถึงปาณีด้วย

ระหว่างทางที่มานั้น ชินทรก็สืบหาเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับนรมนในช่วงเวลาเหล่านี้จนหมด ถึงได้รู้เรื่องราวของปาณีกับนภดล

เขาไม่ค่อยแน่ใจว่าทำไมปาณีถึงต้องยอมขายชีวิตเพื่อตระกูลนนท์สัจทัศน์แล้วทำร้ายนภดล แต่ว่าความจริงเป็นแบบนี้แล้ว มันก็ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้

การที่เจอปาณีที่นี่มันทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่พอนึกถึงความรู้สึกที่นรมนมีต่อปาณี เขาก็รีบให้คนส่งตัวปาณีออกมา