ตอนที่ 1633 คุณกลับกล้าพูดไปซะทุกอย่างเลยนะ

“ในที่สุดฉันก็กลับมาแล้ว!”

เสียงของนภดลแหบพร่า จนทำให้คนที่ได้ยินปวดใจ

นรมนรู้สึกได้ถึงพละกำลังที่มหาศาลของนภดล เหมือนอารมณ์ของเขาไม่คงที่ กอดเธอแน่น ร่างกายสั่นเทิ้ม ไม่รู้ว่าตกใจ หรือเป็นอะไร

น้อยมากที่บุริศร์จะไม่แสดงอาการหึงหวง จึงไม่ได้แยกนภดลกับนรมนออก แค่ยืนอยู่ข้างๆ พูดขึ้น: “กลับมาก็ดีแล้ว”

ในที่สุดนภดลก็ปล่อยนรมน

เขาหัวเราะออกมาเบาๆ พูดขึ้น: “ฉันเคยคิดว่าตัวเองคงกลับมาไม่ได้แล้ว ในใจคิดว่าถ้าฉันต้องกลายเป็นแค่สัตว์ประหลาดที่รักการฆ่าจริงๆ ถึงตอนนั้นถ้าทำร้ายพวกนายขึ้นมาจะทำยังไง? แต่ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ เวลานั้นสติของฉันโดนความชั่วร้ายทำลายไปทีละนิดๆ มองไม่เห็นความหวังใดๆเลย”

พูดถึงตรงนี้ แววตาของนภดลก็เศร้าสร้อย

นรมนนึกถึงปาณีที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของนภดล แต่ตอนนี้ตำแหน่งที่อยู่ของปาณีไม่ชัดเจน เธอไม่รู้ว่าตนเองควรจะเอ่ยปากยังไง

นภดลรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ตอนนี้ไม่ง่ายเลยที่จะใช้ชีวิตมาได้ ถ้าพูดถึงปาณีอีก คงเหมือนกับการแทงมีดเข้าไปในใจของนภดลแน่ๆ

แต่ความกังวลของนรมน นภดลกลับไม่ได้คำนึงถึงเลย เขาฝืนยิ้มพูดขึ้น: “ยังไงฉันก็คิดไม่ถึงว่าปาณีจะเป็นคนที่ลงมือกับฉัน”

นรมนชะงักเล็กน้อย มองไปทางบุริศร์โดยไม่รู้ตัว

บุริศร์เห็นสายตาของนรมน จึงอดไม่ได้ที่จะพูด: “เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ บางทีปาณีอาจจะมีความลำบากใจก็ได้”

“นั่นสิ ฉันก็อยากรู้ว่าความลำบากใจของเธอคืออะไร? แต่ก่อนเธอรักฉันขนาดนั้น รอฉันมานานขนาดนั้นแล้ว ทำไมถึงเปลี่ยนไปเพียงชั่วข้ามคืนได้ล่ะ? อีกอย่างฉันจำได้อย่างชัดเจน ตอนนั้นเธอร้องไห้ในขณะที่ฉีดยาให้ฉัน ความพยายามดิ้นรนของเธอ ความอาลัยอาวรณ์ของเธอ ความลังเลของเธอแต่ละฉากที่แสดงอยู่ต่อหน้าฉัน แต่ฉันไม่รู้ว่าทำไม ปาณีมีเหตุผลที่บอกไม่ได้อะไรถึงทำขนาดนี้? ถ้าเธอต้องการให้ฉันตาย ฉันคงไม่คาใจหรอก แต่ต้องบอกเหตุผลกับฉันสิถูกไหม?”

นภดลฝืนยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง

นรมนก็อยากรู้ว่าเหตุผลนี้คืออะไร เรื่องอะไรกันแน่ที่ทำให้ปาณีลงมือกับนภดลผู้เป็นที่รักได้?

วินาทีนี้ จู่ๆนรมนก็ค่อนข้างพูดไม่ออก

เธอไม่รู้ว่าจะปลอบใจนภดลยังไง ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร

นภดลจึงทำลายความเงียบ

“ฉันได้ยินว่าปาณีกระโดดลงไปในทะเล จึงไม่รู้ตำแหน่งที่ชัดเจนงั้นเหรอ?”

“ใช่ พวกฉันส่งคนไปตามหาอยู่นานก็ไม่พบ แต่ก็กังวลสภาพร่างกายของนาย......”

“ฉันเข้าใจ ฉันไม่ได้ตำหนิความคิดของพวกนายหรอก ฉันแค่รู้สึกว่าเธอน่าจะยังมีชีวิตอยู่”

นภดลมีลางสังหรณ์นี้

แต่นรมนไม่กล้าตอบรับ

ทะเลที่กว้างใหญ่ แม้จะเป็นกะลาสีเรือที่เก่งกาจก็อาจจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ในทะเลได้ แล้วปาณีผู้หญิงที่บอบบางขนาดนั้นจะรอดเหรอ?

นรมนไม่รู้

ถ้าปาณียังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ต้องมีข่าวเล็ดลอดออกมาบ้างสิใช่ไหม? ถึงยังไงก็ผ่านมาตั้งครึ่งปีกว่าแล้ว

บุริศร์พูดขึ้น: “ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่ เธอต้องมาหานาย ตอนนี้ร่างกายของนายยังไม่ฟื้นกลับมาอย่างสมบูรณ์ เห็นแก่สุขภาพแล้วกันนะ นอกจากนี้พ่อของนายกับความสัมพันธ์ของตระกูลทวีทรัพย์ธาดานายคงจะรู้แล้ว คมทิพย์กับปัญญ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของนาย ถ้ามีเวลาก็ไปเจอพวกเขาหน่อย พวกเขายังอยู่”

ได้ยินบุริศร์พูดอย่างนี้ นภดลจึงชะงักเล็กน้อย แล้วพยักหน้า

นรมนพอจะรู้สึกได้ แม้นภดลจะมีสติกลับมาแล้ว แต่เพราะได้รับการโจมตีจากเรื่องของปาณีอย่างหนัก ในช่วงนี้จึงอาจจะยังปรับอารมณ์ไม่ได้

จริงๆแล้วนภดลก็เป็นคนที่น่าสงสารคนหนึ่ง

ตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ก็กลายเป็นเป้าหมายในการทำวิจัย โดนฉีดยาต่างๆนานา ตอนเกิดมาก็สูญเสียแม่ไป ตาหวานที่ดีกับเขาเพียงคนเดียวก็มาตายไปเพราะเขาอีก เขาปิดประตูหัวใจ ไม่ง่ายเลยกว่าจะยอมรับความรู้สึกของปาณี เดิมทีคิดว่าจะได้อยู่ด้วยกันอย่างราบรื่น แต่กลับคิดไม่ถึงว่าปาณีก็จะเปลี่ยนไปเช่นกัน

นรมนไม่รู้ว่าตนเองควรจะใช้น้ำเสียงหรือคำพูดแบบไหนมาปลอบใจนภดล แค่หวังว่าความเป็นห่วงและความอบอุ่นของญาติสนิทคงเพียงพอที่จะส่องแสงแห่งความหวังในใจของนภดลได้บ้าง

บุริศร์เห็นนภดลค่อนข้างเหนื่อยแล้ว จึงถือโอกาสพานรมนออกไปจากห้อง

นรมนออกมาด้วยดวงตาที่ชุ่มชื้น เธอจับมือของบุริศร์พูดขึ้น: “โชคชะตาปฏิบัติต่อนภดลไม่ค่อยยุติธรรมเลย”