บทที่ 381

เวลานี้เมื่อเซียวอวี้เห็นเมิ่งเฉียวม่อ เขาพลันนึกถึงทหารของกองทัพมังกรพยัคฆ์ที่ล่วงลับไปเหล่านั้น

“มีเรื่องใด” สายตาของเขาข้ามผ่านเฉียวม่อ และมองไปยังองค์หญิงใหญ่

องค์หญิงใหญ่กลับมองเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยแววตาประสงค์ร้าย

“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับฮองเฮา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่สะทกสะท้าน ดูนิ่งเฉยเหมือนเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับนาง

องค์หญิงใหญ่เอ่ยออกมาทันที

“ฝ่าบาท ฮองเฮาที่อยู่ข้างกายของท่านผู้นี้ นางไม่ใช่เฟิ่งเวยเฉียงตัวจริง!”

สีหน้าของเซียวอวี้พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา

เขาสั่งให้ข้าหลวงในตำหนักออกไปก่อน และย้อนถามองค์หญิงใหญ่

“ท่านฟังเรื่องเหลวไหลจากผู้ใดมา?”

องค์หญิงใหญ่จ้องมองเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยแววตาเยือกเย็น

“ฝ่าบาท ข้าไม่ใช่คนที่เชื่อคำให้ร้ายของผู้อื่น

“เรื่องนี้ข้าเป็นคนสืบรู้เอง”

“ตอนแรกฮูหยินตระกูลเฟิ่งให้กำเนิดบุตรสาวฝาแฝด สตรีผู้นี้ถูกตระกูลเฟิ่งทอดทิ้ง นางจึงไม่ใช่คนของตระกูลเฟิ่งอีกต่อไปแล้ว

“นางจึงไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นฮองเฮา!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งลงด้านข้างของเซียวอวี้ สีหน้าของนางดูปกติ

นางเดาว่าองค์หญิงใหญ่ไม่มีทางสงสัยภูมิหลังของนางโดยไม่มีสาเหตุ คิดว่าเฉียวม่อต้องแอบยั่วยุ

ทว่าเฉียวม่อคงจะนึกไม่ถึงว่า หลายวันก่อนนางก็ได้สารภาพกับเซียวอวี้เรื่องอภิเษกสมรสแทนนี้ไปแล้ว

เฉียวม่อแอบสังเกตดูเฟิ่งจิ่วเหยียน

ในความทรงจำของนาง ศิษย์พี่มักจะไม่ค่อยหวั่นไหวต่อเหตุการณ์คับขัน

นี่ไม่ได้หมายความว่าศิษย์พี่ไม่หวาดหวั่น หากเป็นเพราะนางควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่าคนทั่วไป

เรื่องอภิเษกสมรสแทนนี้ ศิษย์พี่ไม่มีทางปฏิเสธได้

ยิ่งไปกว่านั้นเพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันกับตระกูลเฟิ่งและตระกูลเมิ่ง ด้วยนิสัยของศิษย์พี่แล้วจะต้องยินยอมรับผิดเพียงผู้เดียวอย่างแน่นอน จะไม่มีทางพูดเรื่องที่นางสวมรอยเป็นแม่ทัพน้อยเมิ่ง จนทำให้ทั้งสองตระกูลตกอยู่ในอันตรายได้

ในสถานการณ์นี้นางชนะอย่างแน่นอน

เฉียวม่อช่วยองค์หญิงใหญ่ยืนยัน

“ฝ่าบาท เรื่องนี้ฟังดูเหลวไหล ทว่ามีเรื่องเช่นนี้จริง หลังจากหม่อมฉันได้ฟังองค์หญิงใหญ่เล่าจนจบก็รู้สึกตกใจอย่างมาก”

เซียวอวี้เผยให้เห็นสีหน้าโมโห

ในความคิดขององค์หญิงใหญ่และเฉียวม่อ คิดว่าเขาโมโหเพราะรู้เรื่องอภิเษกสมรสแทน

แต่ความจริงแล้วเขาสงสัยว่า เฉียวม่อต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับการที่องค์หญิงใหญ่สืบหาภูมิหลังของฮองเฮาไม่มากก็น้อย

อย่างไรเสียเฉียวม่อก็เติบโตมาพร้อมกับฮองเฮาและรู้ความลับของนาง

ส่วนองค์หญิงใหญ่เหมือนกับเขาที่ไม่รู้ความจริงเกี่ยวกับบุตรสาวฝาแฝดของตระกูลเฟิ่ง แล้วจะเกิดความคิดแปลก ๆ ที่อยากสืบหาขึ้นมาได้อย่างไร?

เมิ่งเฉียวม่อผู้นี้กับแม่ทัพหนุ่มในความทรงจำของเขาผู้นั้นแตกต่างกันมาก

นางชั่วร้ายเกินไป ไม่มีภาพลักษณ์ของความเป็นแม่ทัพอยู่เลย

องค์หญิงใหญ่เอ่ยต่อ

“ฝ่าบาท ข้ามีพยาน

“ข้าเจอหมอตำแยที่ทำคลอดในตอนนั้น นางสามารถยืนยันได้ว่าตระกูลเฟิ่งมีบุตรสาวสองคน”

น้ำเสียงของเซียวอวี้ดูเย็นชา

“ถึงแม้จะเป็นฝาแฝด แล้วจะแน่ใจได้อย่างไรว่าฮองเฮาไม่ใช่เฟิ่งเวยเฉียง”

คำถามนี้ดูเหมือนจะตรงใจองค์หญิงใหญ่

นางชี้ไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียน

“เฟิ่งเวยเฉียงว่ายน้ำไม่เป็น ตอนนางอายุสิบสามปีเกิดพลัดตกน้ำและเกือบจมน้ำตาย

“ตั้งแต่นั้นมา นางก็ยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้สระน้ำ