บทที่ 809

ตำหนักชั้นในของตำหนักจื้อเฉินช่างเงียบงัน

นัยน์ตาของเซียวอวี้มืดมน ขณะจ้องมองเฟิ่งจิ่วเหยียนที่นอนอยู่บนเตียง

เมื่อครู่นี้ นางยังเก็บสัมภาระ โดยบอกว่าจะไปสืบข่าวที่เป่ยเยี่ยนด้วยตนเอง ครั้นเดินไปได้ไม่กี่ก้าว นางก็พลันล้มลง...

ตอนนั้นเองที่เขาตระหนักได้ว่า นางยังไม่ฟื้นคืนสติอย่างสมบูรณ์

เป็นเพราะแววตาของนางแน่วแน่เกินไป จนเขาเข้าใจผิดว่านางมีสติแล้ว

ยามที่ผู้อื่นเมามาย——แสดงอาการเมาตลอดเวลา ขว้างปาข้าวของ หรือระบายความในใจไม่หยุด

ฮองเฮาของเขาเมามาย กลับยังใส่ใจในเรื่องกิจการของแว่นแคว้น

เขาจะยังตำหนินางได้อย่างไร?

ทว่า หากเขาบอกว่าไม่รังเกียจสหายสตรีที่แสนรู้ใจของนางเหล่านั้น ก็คงจะโกหก

ท่าทีของเซียอวี้มืดมนและยากแท้หยั่งถึง ทันใดนั้น เขาพลันลุกขึ้นเพื่อปลดม่านเตียงลง

ไม่นาน ฉลองพระองค์ฮ่องเต้ปักลวดลายสัตว์มงคลกิเลนก็ถูกโยนออกจากหลังม่านเตียง

และเสียงที่มีเสน่ห์ของบุรุษก็ดังขึ้นในม่าน

“จิ่วเหยียน รีบตั้งครรภ์องค์ชายให้เราเถิด”

……

เฟิ่งจิ่วเหยียนถูกการทรมานของเซียวอวี้ปลุกให้ตื่นขึ้น

ปากคอของนางแห้งผาก ครั้นเปิดตามอง ก็เห็นเพียงหลังคาม่านมุ้งที่สั่นไหว

เสมือนอยู่ในเรือลำเล็ก ที่กำลังเผชิญคลื่นลม นางมิอาจจับยึดสิ่งใดเพื่อใช้พึงพาได้เลย

หยาดน้ำตารินไหล ดวงตาแดงระเรื่อ

เซียวอวี้จุมพิตเพื่อซับน้ำตาของนาง พลางดันหมอนนุ่มไว้ที่ใต้เอวของนาง

ดวงตาของเขาแดงก่ำ สายตาที่จ้องมองนางทั้งร้อนแรงและอ่อนโยนยิ่งนัก

เส้นเลือดตามลำแขนปูดโปน เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก ไหลลงมากลางอก บรรจบกันเป็นเส้นสาย

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวอย่างไม่เหมาะแก่สถานการณ์

“....ช่วงที่ผ่านมานี้ท่านละเลยการฝึกยุทธ์หรือเพคะ?”

นางอยู่ในค่ายทหารมานานหลายปี ย่อมได้เห็นบุรุษไม่สวมเสื้อเป็นธรรมดา

คนเหล่านั้นมักจะแข็งแกร่งกำยำขึ้นทุกครั้งที่ได้เห็น

ดังนั้น นางจึงเข้าใจอยู่แล้วว่า บุรุษแบบใดแค่หน้าตาดี และบุรุษเช่นใดที่ใช้งานได้ดี

เซียวอวี้เป็นประเภททั้งหน้าตาดีและใช้งานได้ดี

ทว่า เดิมหน้าท้องของเขามีกล้ามเนื้อแปดชิ้น ที่มองเห็นชัดเจนมาก หากแต่ตอนนี้เริ่มเลือนรางลง และมีกล้ามเนื้อหน้าท้องเกือบจะหายไปสองลูกแล้วด้วย

เมื่อสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวเขา นางจึงถามเช่นนั้นออกไป

อย่างไรก็ตาม สำหรับเซียวอวี้แล้ว นั่นมีอีกหนึ่งความหมาย——นางคิดว่าเขาอ่อนแอ...

ดังนั้น แสงเทียนในตำหนักจื้อเฉินจึงสว่างไสวตลอดทั้งคืน

วันรุ่งขึ้น

เหล่าข้าหลวงมองดูลานกว้างที่ว่างเปล่า ด้วยความงุนงง