บทที่ 157

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 157 ใครไม่เคยรักคนเลวบ้าง / บทที่ 158 แก้แค้น บทที่ 157 ใครไม่เคยรักคนเลวบ้าง

เจียงเยียนหรานรู้สึกรันทดใจ “หึ ฉันโหดเ**้ยม ฉันต้องการยกเลิกสัญญางานแต่ง? ใครกันแน่ที่พูดต่อหน้าทุกคนว่าสัญญางานแต่งไม่มีอยู่จริง บอกว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับฉันทั้งสิ้น? ฉันก็แค่ทำตามความต้องการของคุณเท่านั้นเอง ทำไม พูดผิดหรือ?”

นัยน์ตาซ่งจื่อหังมีแววเย็นชาแวบผ่าน “เจียงเยียนหราน คุณอย่าเอาเรื่องนั้นมาพูดตอนนี้! ผมเตือนคุณนะ ทางที่ดีคุณกลับไปถอนคำพูดเรื่องยกเลิกสัญญาแต่งงาน แล้วร่วมมือเรื่องการสั่งซื้อสินนั้นกับตระกูลซ่ง แน่นอน ถ้าคุณต้องการจะยกเลิกสัญญาก็ได้ เพื่อเป็นการชดใช้ ต้องเอาออเดอร์นั้นโอนมาให้ตระกูลซ่ง

แบบนี้ผมก็ฝืนทำเป็นว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่อย่างนั้น คุณอย่าคิดว่าชาตินี้ผมจะให้อภัยคุณเลย! อย่ามาท้าทายความอดทนผม คุณจะทำตามอำเภอใจแต่ก็ต้องมีขอบเขตจำกัด!”

ท่าทีนี้ของซ่งจื่อหัง เหมือนว่าอยากจะกินเจียงเยียนหรานเข้าไป คิดว่าทั้งหมดที่เธอทำเพื่อต้องการจะบังคับให้เขาเปลี่ยนใจ คิดว่าเธอยังรักตัวเองอยู่มาก คิดว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าคนนี้แค่เขาโกรธก็จะยอมทำตามประนีประนอม

มองดูผู้ชายตรงหน้าที่ตัวเองเคยชอบมาตั้งหลายปี ฟังคำพูดที่ไร้ยางอายแต่ละประโยค ในที่สุด ประกายในแววตาของเจียงเยียนหรานประกายสุดท้ายก็ดับลง “ซ่งจื่อหัง คุณทำให้ฉันรังเกียจจริงๆ”

“เธอ!” ซ่งจื่อหังมองเบื้องหลังของหญิงสาวที่เดินออกไปโดยไม่สนใจใยดี สีหน้าโกรธจัด

ที่หอพักหญิง

หลังกลับมา เยี่ยหวั่นหวันสังเกตได้ว่าสีหน้าเจียงเยียนหรานดูไม่ค่อยดี “เธอโอเคไหม?”

เจียงเยียนหรานยิ้มอย่างขมขื่น “อยู่ดีๆ ก็รู้สึกกลัว ถ้าฉันไม่เห็นธาตุแท้ของผู้ชายคนนี้ก่อน สุดท้ายแล้วฉันจะมีจุดจบยังไง?”

คิดถึงจุดจบของเจียงเยียนหรานชาติที่แล้ว เยี่ยหวั่นหวันก็เจ็บปวดใจขึ้นมา

เยี่ยหวั่นหวันเข้าใจความรู้สึกเธอที่ฝันสลายได้เป็นอย่างดี ถอนหายใจแล้วพูด “เสียใจด้วยนะ ตอนวัยรุ่นมีใครไม่เคยรักคนเลวบ้าง!”

เจียงเยียนหรานโดนเธอล้อหลุดขำออกมา “พูดไปแล้วพวกเราเหมือนจะเข้าใจกันและกันดี ที่จริงฉันก็แปลกใจมาตลอด เมื่อก่อนเธอชอบกู้เยว่เจ๋อมากขนาดนั้น ทำไมอยู่ๆ ถึงคิดได้?”

สายตาเยี่ยหวั่นหวันนิ่งลง พูดเสียงเรียบ “ก็แค่บังเอิญไปรู้ความจริงบางอย่างเข้าเท่านั้นเอง”

……..

หลายวันต่อมา เพราะผลการเสนอราคายังอยู่ในขั้นตอนดำเนินการ ยังไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการ มีคนจำนวนน้อยเท่านั้นที่รู้ผล ภายนอกยังไม่รู้กัน

เพราะก่อนหน้านี้ซ่งจื่อหังโอ้อวดไว้ เหล่านักเรียนในโรงเรียนต่างคิดว่าตระกูลซ่งชนะ หลายวันนี้เจอใครทุกคนต่างก็เข้ามาแสดงความยินดีกับซ่งจื่อหัง ต่างใช้สารพัดวิธีเข้าใกล้เข้า

เฉินเมิ่งฉีรู้สึกชัดเจนว่าหลายวันนี้ซ่งจื่อหังดูใจลอย และไม่รู้ว่าเป็นเพราะเห็นเจียงเยียนหรานสวยขึ้นเลยหวั่นไหว หรือว่าคิดจะหวังสูง

ไม่ว่ายังไง เธอไม่สามารถปล่อยให้เหยื่อที่อยู่ในมือหนีไปได้อีก เลยเอาใจใส่ซ่งจื่อหังไม่น้อยเลย วันเสาร์ยังเป็นฝ่ายนัดเขาออกไปก่อนด้วย

แต่ละวันที่ไม่ได้ออเดอร์กลับมา ซ่งจื่อหังก็อยู่อย่างไม่เป็นสุข แต่จนถึงตอนนี้เขายังมีความหวัง ว่าท้ายที่สุดแล้วเจียงเยียนหรานจะต้องยอมประนีประนอมแน่นอน เลยไม่กลัวเท่าไร

ตอนที่พาเฉินเมิ่งฉีออกไปเดินเล่นข้างนอก ก็ได้รับโทรศัพท์จากที่บ้านอีกครั้ง

อีกฝากของมือถือมีเสียงแม่เขาโกรธจัดถึงขีดสุดพูดขึ้นมาทันที “จื่อหัง ครั้งนี้ตระกูลเจียงตัดขาดจริงๆ แล้ว! ตอนนี้แม้แต่หน้าเจียงไห่เฉาพวกเรายังไม่ได้เจอเลย! แค่ชี้นิ้วมาก็สามารถช่วยเหลือให้หมดปัญหาได้แล้ว แต่เขากลับยอมให้เครื่องจักรที่บริษัทเราซื้อมาในราคาแพงทั้งหมดใช้การไม่ได้ และไม่ยอมร่วมมือกับพวกเรา นี่เห็นได้ชัดว่าจงใจบีบให้พวกเราตาย!”

“ไอ้สัตว์ร้าย! กล้าทำแบบนี้กับพวกเรา!” ซ่งจื่อหังได้ยินก็ระเบิดอารมณ์

………………………………………………………..

บทที่ 158 แก้แค้น

ท่ามกลางความสิ้นหวัง เสียงคุณแม่ซ่งฟังดูคุ้มคลั่ง “แม่จะไม่ยอมปล่อยพวกนั้นไป แม่ไม่มีทางปล่อยพวกนั้นแน่! หึ เจียงไห่เฉา! เขาคิดว่าหลบหน้าไม่เจอแม่แล้วจะไม่เป็นอะไรหรือ? คิดจะให้ลูกสาวไปแต่งกับคนที่ดีกว่า? ไม่มีทาง! แม่จะทำให้นางนั่นเสื่อมเสียชื่อเสียง! ให้ทุกคนรู้ว่าพวกตระกูลเจียงทำลายสัญญาอย่างไม่มีสัจจะ! แม่จะดูว่าต่อจากนี้ใครจะต้องการผู้หญิงชั้นต่ำของตระกูลเจียง!”

“แม่? แม่คิดจะทำอะไร?”

“ลูกไม่ต้องสนใจ! แม่จะต้องแก้แค้นให้ลูกเอง!”

“เดี๋ยวก่อน! แม่? แม่!”