บทที่ 363 วิธีการหาเงินแบบนี้ สุดยอดไปเลย.... / บทที่ 364 ตำนานของโลกใบนี้

บทที่ 363 วิธีการหาเงินแบบนี้ สุดยอดไปเลย…. / บทที่ 364 ตำนานของโลกใบนี้ Ink Stone_Romance บทที่ 363 วิธีการหาเงินแบบนี้ สุดยอดไปเลย….

หลังดื่มหนำสำราญกันแล้ว เนี่ยอู๋หมิงลุกขึ้นยืน “เถ้าแก่ คิดเงิน!”

เจ้าของร้านรีบเดินเข้ามาข้างใน “สี่ร้อยเจ็ดสิบห้าเหรียญ”

พอได้ยิน เนี่ยอู๋หมิงพยักหน้า มองไปทางสี่คน

สี่คนก็ประเมินมองมาที่เนี่ยอู๋หมิง

“เงินล่ะ! จ่ายเงินสิ!” เนี่ยอู๋หมิงพูด

“อ้อ…” หนุ่มหน้าตาดีควักธนบัตรปึกหนึ่งออกมา ส่วนใหญ่เป็นแบงก์ห้าสิบสตางค์และหนึ่งเหรียญ เนี่ยอู๋หมิงนับอย่างละเอียด ทั้งหมดเพิ่งยี่สิบกว่าเหรียญเอง

นักพรตหยิบแบงค์สิบเหรียญใหม่เอี่ยมสองใบออกมาอย่างไม่เต็มใจ

“ของนายล่ะ?” เนี่ยอู๋หมิงมองไปทางหนุ่มภูเขาน้ำแข็งหน้าสวย

“หัวหน้า ลืมแล้วหรือไง… ผมกับสามีเป็นหุ้นส่วนกัน สามีเล่นเป็นคนตาย ผมร้องไห้เสียใจ ขายตัวเพื่อฝังศพสามี… เงินพวกนี้เป็นรายรับร่วมกันของพวกเรา” หนุ่มหน้าตาดีมองไปทางเนี่ยอู๋หมิงอย่างโอดครวญ

เยี่ยหวันหวั่นที่สังเกตการณ์อยู่ตรงนั้นมาตลอด “…”

ขายตัวเพื่อฝังศพสามี?

วิธีการหาเงินแบบนี้… สุดยอดไปเลย….

“โธ่เว้ย!” เนี่ยอู๋หมิง ชี้ไปที่สามคนเรียงตัวตามโต๊ะกลม “พวกนายสามคนมันเศษขยะ! วันนี้หาเงินได้ทั้งหมดไม่ถึงห้าสิบเหรียญ!”

“ช่วงนี้การค้าลำบาก… วันนี้มีแค่คนเดียวมาหาให้ผมดูดวง… แล้วยังบอกว่าไม่แม่น ไม่ให้เงินผม เงินยี่สิบเหรียญนี่ผมเก็บได้มาจากข้างทาง…” นักพรตที่หน้าตาหล่อเหลา ดูมีเสน่ห์แบบตัวร้าย ถอนหายใจออกมา

“ไม่ต้องหาข้ออ้าง!” เนี่ยอู๋หมิงโบกมือขัดจังหวะ ชี้ไปที่กรรมกรชาวต่างชาติแล้วพูด “ดูสุดที่รักอ้ายซินเจวี๋ยหลัว[1] วันหนึ่งแบกย้ายอิฐได้ตั้งห้าพันก้อน หาเงินได้มากขนาดนั้น ดูพวกนาย แกล้งเป็นศพ ขายตัวเพื่อฝังศพสามี เป็นพวกใช้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ต้นตุ๋น… ได้เงินมาไม่ถึงห้าสิบ พวกนายขายขี้หน้าไหม ละอายใจบ้างไหม ยังมีศักดิ์ศรีกันอยู่ไหม!”

“หึ ดูสุดที่รักอ้ายซินเจวี๋ยหลัว…ทุกครั้งที่ได้ยินชื่อนี้ ฉันขนลุกไปทั้งตัว…” นักพรตที่หล่อเหลาและมีเสน่ห์ร้าย แอบมองไปทางกรรมกรชาวต่างชาติ

“หัวหน้า ชื่อที่หัวหน้าตั้งให้ ทำไมพวกเขาถึงหัวเราะเยาะ ตกลงสุดที่รักอ้ายซินเจวี๋ยหลัวแปลว่าอะไร?” กรรมกรชาวต่างชาติมีสีหน้าไม่พอใจ

“เหอะๆ …” เนี่ยอู๋หมิงมองไปทางกรรมกรชาวต่างชาติ พูดด้วยความจริงใจ มีน้ำหนักน่าเชื่อถือ “สุดที่รักอ้ายซินเจวี๋ยหลัว หมายถึงความยิ่งใหญ่ กล้าหาญ และมีอำนาจอย่างมาก พวกเขาหัวเราะนาย เพราะตัวเองไม่คู่ควรกับชื่อนี้!”

พอได้ยิน กรรมกรชาวต่างชาติพยักหน้า พูดสีหน้าเคร่งเครียด “หัวหน้า ฉันชอบชื่อที่มีอำนาจนี้ รอฉันหาเงินได้ จะเลี้ยงหัวหน้ากินขี้!”

เนี่ยอู๋หมิงบอก “… อันนี้ไม่ต้องก็ได้”

สุดที่รัก… อ้ายซินเจวี๋ยหลัว?

สีหน้าเยี่ยหวันหวั่นเต็มไปด้วยความขำ นี่มันชื่อบ้าอะไร…

“พวกคุณตกลงกันจบหรือยัง?” เจ้าของร้านยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าดูไม่ดีแล้ว

พวกโรคจิตหลายคนนี้ หรือว่าจะไม่มีเงินจ่าย?!

“คุยกับหัวหน้าของพวกเรา ระวังน้ำเสียงและมารยาทด้วย” แววตานักพรตมีแสงเย็นชาวาบขึ้นมา

“อื้อหือ มาเนียนกินฟรีร้านผม แล้วยังมาเสแสร้งอะไรอีก?” ในมือเจ้าของร้านมีมีดที่ไม่รู้หยิบมาตั้งแต่เมื่อไร

“เถ้าแก่ อย่าเพิ่งใจร้อน” เนี่ยอู๋หมิงโบกมือ มองไปทางชาวต่างชาติ “สุดที่รัก เอาเงินออกมา”

พอได้ยิน หนุ่มต่างชาติคนนั้นพยักหน้า ควักธนบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

“ยังมีอีกนี่? เอาออกมาให้หมด” เห็นแบงค์สิบเหรียญในมือกรรมกรชาวต่างชาติ เนี่ยอู๋หมิงขำ

“หัวหน้า ไม่มีแล้ว มีทั้งหมดแค่นี้” หนุ่มต่างชาติพูดสำเนียงภาษาจีนแปลกพิลึกมาก

“ไม่มีแล้ว?” เนี่ยอู๋หมิงอึ้งไป “นายแบกอิฐมาตั้งห้าพันก้อนไม่ใช่หรือ?”