ตอนที่ 25 เซียวหยางอาจจะไม่ได้ทำอย่างที่เราคิด

หวังเซียวหยางขยับเข้าไปชิดแผ่นหลังของเพลงพิณที่นอนขดตัวหันหลังให้เขา

ให้แผงอกแกร่งของเขาแนบชิดติดกับแผ่นหลังอันเนียนนุ่มน่าสัมผัส ของร่างน้อยที่นอนหมดเรี่ยวแรง หลับไหลอย่างไม่รู้สึกตัว

แล้วยื่นลำแขนอันแข็งแกร่งโอบกอดร่างน้อยจากทางด้านหลังไว้แน่น

ชนิดเนื้อแนบเนื้อแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งกับร่างน้อยอันบอบบาง

แล้วจูบผมเธอเบาๆจากนั้นก็หลับตาลงอย่างสบายใจโดยไม่สนใจคนที่มาเคาะประตูอีกเลย

ส่วนย่าๆก็นั่งทานข้าวพูดคุยกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอยู่ริมสระ

ยี่หรานที่อยู่ในห้องเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ

เมื่อสติสัมปชัญญะครบถ้วนแล้ว ดวงตาสวยของเธอก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที

" นี่มันกี่โมงแล้ว แล้วงานแต่งเราล่ะ "

เธอพึมพำออกมาแล้วค่อยๆลุกขึ้นมานั่ง และจำได้ว่า

ตัวเองดื่มน้ำผลไม้ที่เด็กเสิร์ฟยกมาให้

แล้วรู้สึกง่วง จากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกต่อไป

" หรือว่ายายแก่หวังนั่นจะวางยาเรา "

คิดได้ดังนั้นเธอก็รีบลงจากเตียงวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

เมื่อเห็นตัวเองในกระจกเธอก็ถึงกับช็อก เพราะบนใบหน้าของเธอไร้เครื่องสำอาง แถมชุดที่ใส่ก็เป็นชุดนอน

เธอค่อยๆเลื่อนฝ่ามือขึ้นมาจับใบหน้าของตัวเองด้วยความเสียใจพร้อมกับพึมพำกับตัวเองว่า

" นี่มันผ่านมากี่วันแล้ว แล้ว เล้ว เราได้เข้าหอกับเซียวหยางมั้ย งานแต่งไม่ได้ล้มเลิกใช่มั้ย แล้วตอนนี้เซียวหยางอยู่ไหนล่ะ "

เธอทั้งเสียใจทั้งเจ็บแค้นในใจ คนที่เธอแค้นที่สุดคือนายหญิงหวังที่คอยขัดขวางความรักของเธอมาตลอด

" ยายแก่ตระกูลหวัง ร้ายนักนะแก สักวันฉันจะทำให้แกเสียใจด้วยน้ำมือของหลานชายแกเอง "

ยี่หรานเอ่ยออกมาด้วยแววตาอาฆาตแค้นอย่างมาก

จากนั้นเธอก็รีบออกจากห้องน้ำแล้วไปหาโทรศัพท์ของตัวเองในห้องนอน

พอเห็นโทรศัพท์ตัวเองวางอยู่บนโต๊ะตั้งโคมไฟข้างๆหัวเตียง

จึงรีบหยิบขึ้นมาแล้วกดโทรไปหาหวังเซียวหยางทันที

แต่เสียงโทรศัพท์ของหวังเซียวหยางกลับดังขึ้นในห้องสั่นอยู่ในกระเป๋าเสื้อสูท ที่แขวนไว้

เธอจึงเดินไปล้วงเอาโทรศัพท์จากกระเป๋าเสื้อออกมาดู แล้วบ่นพึมพำคนเดียว

" เซียวหยาง คุณไปไหนนะ ทำไมถึงไม่เอาโทรศัพท์ไป "

จากนั้นเธอก็เก็บโทรศัพท์กลับไปไว้ที่เดิม

แล้วไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่

เดินไปเปิดประตู ออกจากห้องเพื่อไปตามหาหวังเซียวหยาง

ย่าของเพลงพิณกำลังจะยกชาขึ้นมาดื่มก็เห็นยี่หรานออกมาจากห้องของหวังเซียวหยาง

ในสภาพชุดนอนผู้หญิง ใส่เสื้อคลุมตัวใหญ่ทับ เขาก็ขมวดคิ้วมุ่นแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก

" หวังเจี๋ย ไหนเธอบอกว่าหลานชายเธอไม่ได้เข้าหอกับผู้หญิงคนอื่นไง "

ย่าของหวังเซียวหยางยิ้มแล้วเอ่ยตอบเพื่อนรักว่า

" ก็ใช่ไง ทำไมเหรอ "

เขาเอ่ยถามพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมา พอเห็นแววตาของเพื่อนรักลุ่มลึกผิดปกติ

เขาจึงมองตามสายตาของเพื่อนรัก ทันทีที่เห็นยี่หรานในชุดนอนบางวาบหวิวเขาก็ตกใจจนดวงตาเบิกกว้างขึ้นมาทันที

ย่าของเพลงพิณเริ่มโมโหจึงเอ่ยถามออกมาเสียงแข็งว่า

" แล้วผู้หญิงที่ออกมาจากห้องของหลานชายเธอคือใคร เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ ตอนนี้หลานสาวฉันอยู่ไหน อยู่ในห้องจริงหรือเปล่า "

เขาไม่พอใจมากที่หลานชายของเพื่อนเอาผู้หญิงมานอนด้วย เพราะผู้ชายแบบนี้เขาไม่ต้องการเป็นหลานเขย

ย่าของหวังเซียวหยางรีบหันมามองเพื่อนรักแล้วเอ่ยแก้ตัวให้หลานชายทันทีว่า

" ผิงเหยา เธอใจเย็นๆนะ เซียวหยางอาจจะไม่ได้ทำอย่างที่เราคิด มันอาจจะเป็นการเข้าใจผิด

บางทีสายตามันก็ไม่สามารถตัดสินทุกอย่างได้ด้วยตาเห็นนะ

ฉัน ฉันว่าเราเข้าไปถามความจริงจากปากของเซียวหยางจะดีกว่านะ "

" ก็ได้ แต่ถ้าหลานชายเธอเป็นอย่างที่ฉันเข้าใจตามที่ฉันคิดล่ะก็ การแต่งงานก็เป็นอันโมฆะทันทีนะ "

ย่าของหวังเซียวหยางได้ยินดังนั้นก็ถึงกับหน้าถอดสี

ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบๆ จากนั้นก็ยิ้มออกมาแล้วเอ่ย

" ได้ๆ แต่เธอมั่นใจได้เลยว่าเซียวหยางของฉันน่ะไม่มีซุกซ่อนผู้หญิงคนอื่นให้หนูเพลงพิณทุกข์ใจแน่นอน "

เอ่ยจบนายหญิงหวังก็ส่งสายตาดุร้ายไปให้ลูกน้องคนสนิทอย่างนายเหลียง

เป็นการสื่อสารที่เข้าใจกันเพียงแค่สองคน แสดงถึงอารมณ์ที่ไม่พอใจอย่างมาก ต้องการจัดการกับคนที่ขัดตา

นายเหลียงค้อมตัวลงเล็กน้อยรับคำสั่งแล้วหมุนตัวเดินออกไป เพื่อไปจัดการกับยี่หรานตามคำสั่งเจ้านาย