ตอนที่ 26 ผมนอนกับเธอ ตามที่คุณต้องการแล้ว

ย่าๆทั้งสองเข้าไปในห้องของเพลงพิณ เมื่อเห็นว่าเธอยังหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง

ย่าของเพลงพิณรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เพราะปกติหลานสาวไม่ใช่คนหลับลึกขนาดนี้

เลยเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆหลานสาว ที่นอนเอาผ้าห่มคลุมตัวปกปิดไปถึงคอ

เขายื่นมือออกไปจับผ้าห่มผืนใหญ่กำลังจะดึงผ้าห่มออก ก็ถึงกับตกใจเมื่อเห็นหลานนอนขดตัวในสภาพเปลือยเปล่า

จึงเอ่ยเรียกเธอเสียงดังด้วยความตื่นตกใจ

" พิณ! นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมหลานถึงนอนถอดเสื้อผ้าแบบนี้ พิณ พิณ ตื่นได้แล้ว "

เพลงพิณไม่ตอบสนองหลับไหลไปอย่างไม่รู้เรื่องราว

เมื่อย่าของเพลงพิณเหลือบไปเห็นร่องรอยฟกช้ำบนตัวหลานสาว ดวงตาของหญิงชราก็แข็งกร้าวขึ้นมาทันที

จากนั้นเขาก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลานเขา ทำไมหลานเขาถึงหลับลึก

เขามองไปยังเพื่อนรักแล้วเอ่ยถามขึ้นเสียงกร้าวด้วยความโกรธจัด

" เพลงพิณถูกวางยาสลบ เป็นฝีมือของหลานชายเธอใช่มั้ย "

นายหญิงหวังได้ยินดังนั้นก็ตกใจ แล้วเอ่ยติดๆขัดๆอย่างคาดไม่ถึงว่า

" จะ จะเป็นไปได้ยังไง ผิงเหยาเธอใจเย็นๆนะ เซียว เซียวหยางของฉันไม่ใช่คนแบบนั้น

เขา เขาไม่มีทางวางยาหนูเพลงพิณแน่นอน

เธอเชื่อฉันนะ

มันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิด หรือไม่ก็เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นแน่ๆ "

สุดท้ายนายหญิงหวังก็เอ่ยปกป้องหลานชายแก้ต่างให้อย่างข้างๆคูๆตามเคย

" หึ เข้าใจผิดงั้นเหรอ ห้องนี้นอกจากเขาแล้วใครบ้างที่สามารถเข้ามาได้ ถ้าเธอบอกว่ามันเป็นการเข้าใจผิด งั้นเป็นเธอเหรอที่มาถอดเสื้อผ้าหลานฉัน แล้ววางยาสลบเธอ "

" ฉัน...เอ่อ ผิง ผิงเหยาเธอใจเย็นๆนะ เรื่องนี้ฉันจะไปถามเซียวหยางก่อน

ยะ ยังไงพวกเขาก็เข้าหอกันแล้ว ก็ถือว่าแต่งงานเป็นสามีภรรยากันแล้ว

มันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ ที่พวกเขาจะนอนด้วยกัน "

ย่าของเพลงพิณได้ยินเพื่อนรักเอ่ยออกแนวพยายามปกป้องหลานชาย ทำให้เราโกรธหนักกว่าเดิม จึงเอ่ยว่า

" ไม่โยนไม่เย็นแล้ว เธอเลิกปกป้องหลานชายตัวดีของเธอได้แล้ว "

จากนั้นย่าเขาก็กลับมาจ้องมองใบหน้าของหลานสาวที่หลับไหลอย่างไม่รู้ตัว ด้วยสีหน้าเศร้า รู้สึกผิดต่อหลานสาวและสงสารเธออย่างมาก

" เพลงพิณ ย่าขอโทษนะ ที่ปล่อยให้หลานมารับชะตากรรมแบบนี้ ย่าขอโทษ "

ขณะเอ่ยกับหลานสาวในใจเขาโกรธแค้นหลานชายของเพื่อนรักอย่างมาก ที่ทำกับหลานสาวของเขาเหมือนไม่ใช่คนเช่นนี้

เขารู้สึกเจ็บปวดใจมากและรับไม่ได้อย่างมาก

ที่หลานสาวที่เขาคอยประคบประหงมมาตลอดถูกกระทำแบบนี้

โดยคนทำไม่อยู่รับผิดชอบ ซึ่งมันบ่งบอกถึงนิสัยที่ไม่ได้เรื่องและความไร้หัวใจของผู้ชายคนนี้

เขามั่นใจว่าเป็นฝีมือของหลานชายเพื่อนรัก เพราะมีเพื่อนหลานชายเพื่อนรักเท่านั้น

ที่รู้ว่ามีประตูลับและมีเพียงหลานชายเพื่อนรักเท่านั้น

ที่สามารถเข้ามาในห้องของหลานสาวเขาได้ ตอนนี้เขาโกรธมากถึงมากที่สุด

ดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลายเป็นแข็งกร้าว

นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงด้วยอารมณ์ที่เดือดจัด

" หวังเจี๋ย เธอสั่งสอนหลานชายสุดที่รักของเธอยังไง ให้โตมาเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่อง ไร้ความรับผิดชอบแบบนี้น่ะ ห๊ะ!!! "

แกเอ่ยตะคอกเสียงกร้าวด้วยสีหน้าแดงก่ำอย่างอย่างดุดันด้วยอารมณ์โกรธจัด

ย่าของหวังเซียวหยางหน้าถอดสี โกรธหลานก็โกรธ ห่วงก็ห่วง

เขาไม่รู้จะแก้ต่างให้หลานชายยังไงแล้ว เพราะมีเพียงคนโง่เท่านั้นที่จะเชื่อคำแก้ต่าง

ซึ่งเพื่อนรักเขาไม่ใช่คนโง่แต่เป็นคนที่ฉลาดเจ้าเล่ห์รู้ทัน อ่านคนออกพอๆกับเขา

ต่อให้เขาพูดแก้ต่างอะไรออกไปอีกมันก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ

และมันอาจจะดูเป็นการแสดงออกถึงความไม่จริงใจต่อกันมากขึ้น

มีแต่จะทำลายความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างพวกเขา เขาเลยเลือกที่จะเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า

" ผิงเหยา ฉันขอโทษนะ เธอใจเย็นๆก่อนได้มั้ย เดี๋ยวฉันจะไปลากหลานชายตัวแสบมาให้เธอสั่งสอนและลงโทษตามสมควรนะ "

เอ่ยจบ เขาก็เดินออกจากห้องของเพลงพิณ

ไปยังห้องของหลานชายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เขาเปิดประตูเข้าไปในห้องของหลานชายโดยไม่เคาะประตู

หวังเซียวหยางอาบน้ำเสร็จก็เปิดประตูเดินออกมาจากห้องน้ำ

เมื่อเห็นย่ายืนจ้องหน้าเขาหน้าห้องน้ำด้วยแววตาดุดันอย่างเย็นชา

เขายิ้มมุมปากแล้วเอ่ยออกมาราวกับไม่ได้ทำอะไรผิดมา

" คุณย่ามาหาผมมีธุระอะไรเหรอครับ ถ้าจะมาคุยเรื่องยี่หรานน่ะ

ไม่ต้องคุยแล้วเพราะเราแต่งงานกันเรียบร้อยแล้ว

คุณย่าไม่มีสิทธิ์มาบังคับให้ผมไปแต่งงานกับคนอื่นอีกแล้ว "