ตอนที่ 27 อะไรที่ผ่านมาแล้วอย่าไปนึกถึงมันอีก

สองวันต่อมา หลังจากที่หมอกู้ไปดูอาการคนไข้แต่ละห้องเสร็จ

ก็กลับเข้ามาในห้อง มานั่งลงบนเก้าอี้ทำงานประจำของตัวเอง แล้วล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

กดโทรไปหาเพลงพิณอีกครั้ง เดิมทีเขานึกว่าเธอจะเป็นฝ่ายโทรมาหาเขาและอธิบายเรื่องที่วางสายใส่

แต่เขารอมาสองวันแล้วกลับไม่เห็นสายโทรเข้าจากเธอเลย จึงตัดสินใจเป็นฝ่ายโทรไปหาเธอ

เพลงพิณนั่งบนเก้าอี้ ตรงระเบียงห้อง นั่งเหม่อลอยมองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา

แววตาคู่สวยดูล่องลอย ไร้จุดหมาย ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงโทรศัพท์ที่ดังต่อเนื่องในห้อง

ย่าของเธอเปิดประประตูเดินเข้ามาในห้อง เพื่อเอาน้ำขิงมาให้เธอดื่ม

เห็นเธอนั่งเหม่อลอย มองออกไปข้างนอก โดยไม่สนใจโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุด

เขารู้สึกปวดใจมากที่เห็นหลานสาวกลายเป็นแบบนั้น

จึงหยิบโทรศัพท์ของหลานขึ้นมาดูคนที่โทรเข้ามา

บนหน้าจอปรากฏชื่อ หมอกู้ เขาเลยตัดสินใจกดรับสายแทนหลานแล้วเอ่ยเป็นภาษาไทย

" สวัสดีค่ะ "

หมอกู้ที่อยู่ปลายสายได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยว่า

" สะ สวัสดีครับ "

เขาเอ่ยสวัสดีเป็นภาษาไทยสำเนียงแปลกๆ

พูดไม่ชัด ทำให้คนฟังรู้ว่าเขาไม่ใช่คนไทย

แต่ด้วยความที่เขาตั้งใจพูดทักทายแบบเจ้าของภาษามันแสดงออกถึงความจริงใจที่มีต่อคู่สนทนา

ทำให้ย่าของเพลงพิณรู้สึกได้ถึงความพยายามและความจริงใจของเขา แกจึงยิ้มออกมาแล้วเอ่ยออกมาเป็นภาษาจีน

" คุณเป็นคนจีนใช่มั้ยคะ "

จากสำเนียงแล้วทำให้แกเดาได้ว่าคนปลายสายน่าจะเป็นคนจีน

กู้โม่เหยียนได้ยินภาษาของตัวเองชัดแจ๋ว เขายิ้มออกมาแล้วเอ่ยตอบว่า

" ใช่ครับ อันที่จริงผมพูดไทยไม่ได้เลย ต้องขอโทษด้วยครับ หากพูดผิดเพี้ยนไป ไม่ได้มีเจตนาล้อเลียนเลย "

เขาพยายามอธิบายเพราะกลัวคนอื่นจะเข้าใจผิด

ย่าของเพลงพิณยิ้มแล้วเอ่ย

" ไม่เป็นไรหรอกค่ะ "

จากนั้นก็เอ่ยถามต่อว่า

" คุณเป็นเพื่อนกับเพลงพิณเหรอคะ "

หมอกู้ยิ้มแล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

" ครับ "

จากนั้นก็เอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

" ไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรกับคุณเพลงพิณเหรอครับ แล้วตอนนี้เธออยู่ไหน "

ย่าของเพลงพิณรู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงของหมอกู้ผ่านน้ำเสียง เขายิ้มออกมาเบาๆแล้วเอ่ยเสียงอ่อน

" ฉันเป็นย่าของเธอน่ะ คุณรอเดี๋ยวนะ

ฉันจะเอาโทรศัพท์ไปให้เธอ "

" อ้อ ขอบคุณครับคุณย่า "

หมอกู้เอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพน้อบน้อม

ทำให้ย่าของเพลงพิณรู้สึกชอบเขาและแอบเปรียบเทียบเขากับหวังเซียวหยาง

แกเดินไปยืนอยู่ด้านหลังหลานสาวแล้วเอ่ย

" พิณ เพื่อนหลานที่ชื่อหมอกู้โทรมาหาแหน่ะ หลานคุยกับเขาสักหน่อยมั้ย "

เพลงพิณค่อยๆหันหน้ามามองย่าแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธที่จะคุย

ทำให้คนเป็นย่าต้องรีบเข้าไปโอบกอดหลานสาวแล้วปลอบใจอย่างไว

" ไม่เป็นไรๆ ไม่คุยก็ไม่คุยนะ ย่าไม่บังคับหนูนะ "

หมอกู้ที่อยู่ในสายได้ยินเสียงย่าของเพลงพิณเอ่ยชัดเจน เขารับรู้ได้ถึงความผิดปกติของเพลงพิณ

ยิ่งได้ยินเสียงเธอร้องให้มันก็ยิ่งทำให้เขากระวนกระวายใจเป็นห่วงเธิมากขึ้น

" ทำไมพิณถึงร้องให้ล่ะ มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ "

จากนั้นเขาก็กดวางสายแล้วโทรเข้ามาใหม่ แต่ย่าของเพลงพิณกลับปิดเสียงไว้ ไม่รับสายเขาอีก

ย่าของเพลงพิณกอดหลานสาวอยู่สักพัก

แล้วเอ่ย

" หลานนั่งตากลมตรงนี้นานแล้ว เข้าไปข้างในเถอะ อากาศมันเย็นเดี๋ยวจะไม่สบายเอา "

เพลงพิณพยักหน้าแล้วเอ่ยตอบว่า

" ได้ค่ะ "

แล้วทั้งสองก็พากันกลับเข้าไปในห้อง เพลงพิณขึ้นไปนอนบนเตียง

ย่าจึงจัดผ้าห่มมาห่มให้เธอแล้วเดินไปยกน้ำขิงอุ่นๆที่ยกเข้ามาเมื่อกี้มาให้เธอดื่ม

" ดื่มน้ำขิงหน่อยนะร่างกายจะได้อุ่นขึ้น "