ตอนที่ 66 ให้อภัยโรสแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเธอ

ขณะที่กำลังเดินตรงมายังประตู อยู่ๆหวังเซียวหยางก็นึกถึงสีหน้าบูดบึ้งของเพลงพิณที่จ้องมองเขาอย่างโกรธเคืองแล้วสะบัดหน้าหนีไป

ทั้งทีความจริงมันเป็นแค่ความคิด เป็นจินตนาการที่เขาคิดขึ้นมาเอง

แต่จินตนาการนี้มันกลับทำให้เกิดความรู้สึกแปลกใหม่เพิ่มขึ้นมาในใจเขาแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน

อยู่ๆก็รู้สึกผิดต่อเพลงพิณขึ้นมาเฉย มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นเองอัตโนมัติจากส่วนลึกสุดของใจ

จิตใต้สำนึกกำลังสั่งให้เขารู้สึกผิดที่ออกมามีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นนอกบ้าน

เขาแอบตกใจกับความรู้สึกนี้ถึงกับหยุดชะงัก ยืนนิ่งอยู่กับที่ไปห้าวิ

แทนที่เขาจะรู้สึกผ่อนคลาย สบายใจ ที่ได้ปลดปล่อยกามอารมณ์ แต่อาการทางใจกลับแย่ลงกว่าเดิม

[ เราเป็นอะไรไป ปกติเราก็มีอะไรกับผู้หญิงประจำหนิแล้วทำไมครั้งนี้ถึงรู้สึกไม่ดีล่ะ

ทำไมอยู่ๆต้องกลัวเพลงพิณจะรู้ด้วย แล้วทำไมต้องกลัวเธอจะเสียใจด้วย

ในเมื่อไม่ได้เป็นอะไรกัน และเธอเองก็ไม่ได้อยากท้องกับเรา

ควรจะเป็นกู้โม่เหยียนสารเลวนั่นต่างหากที่ต้องมีความรู้สึกแบบนี้ ]

คนอื่นเขาไม่ได้นอนกับผู้หญิงคนอื่น ก็ยังอยากยัดเยียดความรู้สึกผิดที่ตัวเองมีให้เขา

สุดท้ายไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ทำอะไร ความคิดเขาก็จะวนกลับมาที่เพลงพิณกับกู้โม่เหยียนเหมือนเดิม

พอนึกถึงกู้โม่เหยียนความรู้สึกแปลกๆที่เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไรนั้น ก็เข้ามากวนใจเขาต่อ

นั่นทำให้เขาหงุดหงิดใจและอารมณ์ไม่ดีเอามากๆถึงกับสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

" โธ่เอ้ย ในหัวทำไมต้องนึกถึงแต่เพลงพิณ แล้วทำไมจะต้องมีไอ้คนทรยศนั่นโผล่เข้ามาในหัวพร้อมกันด้วย บัดซบเอ้ย "

จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปเปิดประตู แล้วเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมเย็นชา

ดื่มเหล้าก็แล้ว มีอะไรกับผู้หญิงก็แล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นหรือลืมเรื่องของเพลงพิณได้เลย ยิ่งนึกถึงกู้โม่เหยียนด้วยก็ยิ่งแล้วใหญ่

แล้วภาพเพลงพิณนอนกอด นอนจูบ ร่วมรักกับกู้โม่เหยียนบนเตียง ก็ลอยเข้ามาในหัว จนทำให้รู้สึกเหมือนถูกสวมเขา

เขาถึงกับกำหมัดแน่น ขบกรามกรอด แล้วกดเสียงต่ำเอ่ยออกมาอย่างสะกดกลั้นอารมณ์

" กู้โม่เหยียน ไอ้สารเลว ฉันอยากจะทำลายโรงพยาบาลนายให้ล้มละลายจนสิ้นเนื้อประดาตัวจริงๆ "

แววตาสุขุมเคร่งขรึมแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำราวกับเปลวเพลินที่ร้อนระอุพร้อมแผดเผาทุกสิ่งให้วอดวาย

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแค้นกู้โม่เหยียนมากขึ้น โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า

ความโกรธแค้นในช่วงหลังๆที่มันทวีความรุนแรงขึ้น จนทำอะไรลงไปอย่างขาดสติบ่อยครั้ง ล้วนเป็นเพราะเพลงพิณ

หากเขาใช้สติคิดทบทวนดีๆจะเห็นว่า ไม่มีอะไรเกี่ยวกับโรสนานแล้ว เพียงแต่ใช้เรื่องของโรสเป็นข้ออ้างเท่านั้น

เขาเดินออกมาอย่างหงุดหงิดและอารมณ์เสียสีหน้าเคร่งขรึมเหมือนเดิม ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย

อู๋ซวนที่กำลังเดินเข้ามาหาเขาพอดี เห็นสีหน้าเขาเป็นแบบนั้น จึงเอ่ยถามขึ้น

" อ้าว ทำไมประธานหวังเดินออกมาด้วยสีหน้าแบบนั้นล่ะ หรือว่าแม่สาวใจกล้าคนนั้นบริการไม่ถูกใจ เลยทำให้ประธานหวังมีสีหน้าขุ่นมัวออกมาอย่างกับไปโกรธใครมาแบบนี้ "

ความจริงอู๋ซวนแค่เอ่ยหยอกเล่นไปงั้นแหละ จริงๆแล้ว

เขารู้ดีว่าการกลับมาที่บาร์ของหวังเซียวหยางในวันนี้ ไม่ได้มาเพราะเศร้าเสียใจเรื่องของโรสอีกต่อไป แต่เป็นเพราะผู้หญิงที่ชื่อเพลงพิณ

พอมาถึงก็สั่งเหล้า แล้วดื่มเอาๆ จนเมาแล้วก็นั่งปรับทุกข์กับเขาอีกตามเคย

ได้ยินดังนั้น หวังเซียวหยางก็จ้องหน้าอู๋ซวนบาร์เทนเดอร์คู่ใจอย่างเย็นชา อู๋ซวนจึงยิ้มออกมาแล้วเอ่ย

" โอเคๆ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ที่ฉันมาหาคุณ แค่จะมาถามว่ายังต้องการจะระบายอะไรให้ฟังอีกมั้ย ถ้าไม่มี ฉันจะได้กลับไปพักผ่อน "

" คุณเป็นเจ้าของบาร์ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงรีบกลับนักล่ะ "

หวังเซียวหยางเอ่ยถามขึ้นเสียงเย็นแบบกวนประสาทคนฟัง ตามประสาคนสนิท

" อ้าว ประธานหวังคิดว่าเป็นเจ้าของบาร์แล้วไม่ต้องการเวลาพักผ่อนเหรอ

สรุปประธานหวังจะยังใช้บริการผมอยู่มั้ยครับ

วันนี้มีค่าบริการพิเศษนะครับ เพราะประธานหวังพูดเองว่าจ่ายไม่อั้น "