ตอนที่ 67 ในเมื่อฉันรักโรส ฉันจะให้อภัยเธอ

เมื่อคิดได้ดังนั้นหวังเซียวหยางก็เอ่ยกับอู๋ซวนว่า

" คุณพูดถูก มันคงถึงเวลาแล้วที่ ฉันควรจะให้อภัยโรส และตามเธอกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่

การที่ฉันวนเวียนอยู่กับกู้โม่เหยียน มีแต่เรื่องที่ทำให้ใจไม่สงบ ในเมื่อฉันรักโรส ฉันจะให้อภัยเธอ "

อู๋ซวนมองหน้าหวังเซียวหยางแล้วถอนหายใจออกมายาวๆอย่างเหนื่อยใจ

" อื้อ ถ้าคุณคิดว่าหัวใจคุณต้องการแบบนั้น ก็ทำตามที่หัวใจต้องการเถอะ

แต่อย่าตัดสินใจผิดล่ะ เพราะการเลือกใครเป็นคู่ชีวิตนั้น ต่อให้เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย

ถ้าเลือกผิดชีวิตก็เปลี่ยนเหมือนกัน คุณลองกลับไปคิดทบทวนถามใจตัวเองดีๆ

ไม่ใช่ว่าผมไม่สนับสนุนคุณกับคุณโรสนะ แต่ผมแค่อยากให้คุณรู้ใจตัวเอง "

" อือ ขอบใจมาก ไม่รบกวนแล้ว คุณพักผ่อนเถอะ "

เอ่ยจบเขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป อู๋ซวนที่มองตามแผ่นหลังของเขาก็เอ่ยพึมพำออกมาเบาๆ

" หวังว่าคุณจะรู้ว่าตัวเองรักใครก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายไปนะ "

เช้าวันรุ่งขึ้น เพลงพิณลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่สดชื่น เพราะเธอหลับอิ่ม หลับสนิทตลอดคืน

เธอลุกจากที่นอนแล้วรีบเข้าไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ

เสร็จแล้วก็ออกมาแต่งตัว พอแต่งตัวรวบผมเรียบร้อยแล้ว ก็หมุนตัวเดินตรงไปยังประตูห้องเพื่อออกไปดูสถานการณ์นอกห้อง

กำลังยื่นมือออกไปจับลูกปิดประตู แต่หวังเซียวหยางที่อยู่นอกห้องก็เปิดประตูเข้ามาพอดี

กลิ่นเหล้าลอยเข้ามาเตะจมูก จนเพลงพิณตกใจกลัว รีบถอยหลังไปชิดผนังอย่างไว

หวังเซียวหยางหลุบตามองเพลงพิณอย่างเย็นชาแล้วเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงสุขุม

" เจอหน้าผมแล้วต้องตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ "

เพลงพิณยืนนิ่งกลั้นหายใจพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไว ขนาดที่แผ่นหลังกับสองฝ่ามืออันแบนราบแนบชิดผนังจนแทบจะซึมเข้าไปในผนังแล้ว

" แล้วนั่นคุณกำลังจะไปไหน "

" ฉัน ฉัน จะลงไปชั้นล่าง เพื่อหาอะไรทานหน่อยค่ะ คุณ จะไปอาบน้ำใช่มั้ย "

เพลงพิณเอ่ยตอบอย่างตะกุกตะกัก พยายามพูดคุยกับเขาให้น่าฟังที่สุด

" อือ "

หวังเซียวหยางเอ่ยตอบเสียงเบาอย่างเอื่อยเฉื่อย

" งั้น ฉันขอตัวออกไปนะคะ "

เอ่ยจบเธอก็เดินออกไป เพิ่งจะก้าวเท้าพ้นประตูเสียงสุขุมก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังอีกครั้ง

" เดี๋ยวก่อน "

เธออยากจะหันไปแล้วพูดว่า

[ อะไรอีกวะ ]

แต่คำพูดแบบนี้ เธอทำได้แค่คิดในใจ เพราะกลิ่นเหล้าบนตัวหวังเซียวหยางมันทำให้เธอไม่กล้ามีปัญหากับเขา

เธอหมุนตัวหันมามองหน้าเขาแล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มฝืนๆ

" มีอะไรเหรอคะ "

" คุณช่วยเก็บขวดเหล้ากับก้นบุหรี่ในห้องนั่งเล่นหน่อย "

ได้ยินดังนั้นรอยยิ้มของเพลงพิณก็ค่อยๆหุบลง

[ นี่เราเป็นคนใช้เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ]

สีหน้าเธอบ่งบอกชัดเจนว่าไม่พอใจและไม่เต็มใจที่จะทำ ทำให้หวังเซียวหยางเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับเอ่ยถาม

" ทำไม ไม่พอใจที่ผมใช้งานคุณเหรอ ผมรู้สึกว่าคุณจะสบายเกินจนสำคัญตัวเองผิดไปแล้ว