ตอนที่ 68 คุณเลิกเสแสร้งไร้เดียงสาได้แล้ว

หลังจากได้นั่งพักหายใจจนหายเหนื่อยแล้ว เธอก็ลุกขึ้นเตรียมจะขึ้นไปอาบน้ำ

ก็ดันเห็นหวังเซียวหยางเดินลงมาพอดี เธอจึงยืนนิ่งทำหน้าตายแบบคนไร้ความรู้สึก

พอเห็นห้องที่เคยรกสะอาดเอี่ยม หวังเซียวหยางเลยเอ่ยถามขึ้น

" คุณทำคนเดียวใช่มั้ย "

" ใช่ค่ะ "

เธอเอ่ยตอบอย่างเฉยชาแบบไร้อารมณ์ เพราะตอนนี้เขาไม่ได้เมาแล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัวอีก

หวังเซียวหยางทึ่งเล็กน้อย แต่พอย้ายสายตามองไปบนโต๊ะ เห็นความว่างเปล่าไรโทรศัพท์ที่เคยวาง จึงเอ่ยถามขึ้น

" แล้วโทรศัพท์ผมล่ะ "

" ทิ้งไปแล้วค่ะ "

เพลงพิณเอ่ยตอบอย่างหน้าตาเฉย ขณะที่เจ้าของโทรศัพท์มีสีหน้าตกใจ

" ทิ้งไปแล้ว? "

หวังเซียวหยางตกใจถึงกับเอ่ยถามซ้ำเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ฟังผิด เพลงพิณพยักหน้าหงึกทีหนึ่งอย่างไร้อารมณ์

" ค่ะ ทิ้งไปแล้ว คุณยังเอาอยู่เหรอคะ ฉันเห็นมันวางกองอยู่กับขยะ ก็นึกว่าไม่เอาแล้ว "

" คุณทิ้งที่ไหน "

หวังเซียวหยางเอ่ยถามขึ้นเสียงเข้ม อย่างร้อนใจ

" ในถังขยะหน้าบ้านค่ะ "

หวังเซียวหยางได้ยินดังนั้น ก็รีบวิ่งออกไปจากบ้าน พอเห็นรถเก็บขยะขับผ่านหน้าบ้านเขาไป ก็รีบวิ่งไปดูในถังขยะหน้าบ้านทันที

ในถังขยะหน้าบ้านตอนนี้ เหลือเพียงความว่างเปล่าเพราะรถเก็บขยะเพิ่งเก็บไป

นั่นทำให้เขาโมโหมาก เพราะในโทรศัพท์เก็บข้อมูลของบริษัทไว้มากมาย

จากนั้น เขาก็เดินเข้ามาในบ้าน เข้ามาจับแขนเพลงพิณแน่นแล้วตะคอกใส่เธอเสียงดัง

" เพลงพิณ คุณรู้ตัวมั้ยว่าทำอะไรลงไป! "

เพลงพิณจ้องหน้าเขาแล้วเอ่ย

" รู้ตัวสิ ก็ทำความสะอาดตามที่คุณสั่งไง ไม่ถูกใจเหรอ "

เธอเอ่ยออกมาอย่างหน้าตาเฉยอย่างคนไม่รู้สึกรู้สาอะไร

หวังเซียวหยางบีบคางเธอแรงๆด้วยความโมโหแล้วเอ่ยเสียงกร้าว

" คุณเลิกเสแสร้งไร้เดียงสาได้แล้ว บอกมาว่าคุณจงใจทิ้งโทรศัพท์ผมใช่มั้ย คุณรู้มั้ย ว่าในนั้นมีข้อมูลสำคัญของบริษัทมากมาย หากรั่วไหลออกไปคุณจะรับผิดชอบไหวเหรอ "

เพลงพิณจ้องหน้าเขาอย่างไร้อารมณ์แล้วเอ่ยอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจ

" ทำไมฉันต้องรับผิดชอบด้วย ถ้ามันมีข้อมูลสำคัญของบริษัทจริง คุณคงไม่ทิ้งไว้บนโต๊ะแบบนั้นหรอก หากมีข้อมูลรั่วไหล ในบริษัทคุณไม่มีใครเก่งกู้ข้อมูล หรือดึงข้อมูลคืนได้เลยเหรอ "

หวังเซียวหยางไม่รู้จะพูดอะไรกับเพลงพิณแล้ว สุดท้ายเขาก็ปล่อยมือจากเธอแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์บ้านโทรหาผู้ช่วยหลี่ พอพูดช่วยหลี่รับสายเขาก็รีบเอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจ

" คุณหลี่ คุณช่วยไปซื้อโทรศัพท์ให้ผมหน่อยแล้วมาหาผมที่บ้านพักด่วน "

ผู้ช่วยหลี่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฟังน้ำเสียงเจ้านายแล้ว ก็พอรู้ว่ามีเรื่องเร่งด่วน

" ได้ครับ ผมจะรีบไปซื้อให้เดี๋ยวนี้เลยครับ "

ผู้ช่วยหลี่เอ่ยตอบรับคำแล้วกดวางสายไป จากนั้นก็รีบจากบ้านเดินไปที่รถแล้วขับออกไป

เพลงพิณเดินผ่านหวังเซียวหยางไปพร้อมกับเลิกคิ้วเบะปากให้เขาแล้วเดินขึ้นไปข้างบน พอเดินขึ้นบันได เธอก็บ่นพึมพำเบาๆพร้อมกับยกมุมปากขึ้น

" หึ สมน้ำหน้า ใครใช้ให้แกล้งฉันก่อนล่ะ ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร "

แม้จะเหนื่อยมากจนเสื้อเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่พอได้แกล้งคืน ก็ถือว่าคุ้มแล้วสำหรับเธอ เธอเดินขึ้นบันไดไปอย่างอารมณ์ดี

แล้วเปิดประตูเข้ามาในห้อง เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้า

เริ่มฮัมเพลงเบาๆพร้อมกับหยิบเอาเสื้อผ้ากับผ้าเช็ดตัวออกมา

แล้วหมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี มีเพียงเสียงฮัมเพลงดังออกมาเบาๆ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถของผู้ช่วยหลี่ก็ขับเข้ามาจอดลงหน้าบ้าน

แล้วลงจากรถเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับหิ้วของที่เจ้านายสั่งมาวางลงตรงหน้าผู้เป็นเจ้านาย

หวังเซียวหยางไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบแกะกล่องโทรศัพท์แล้วใส่ซิมเข้าไป

จากนั้นทั้งสองก็เริ่มทำการดึงข้อมูลจาโทรศัพท์เครื่องเก่ากลับคืนมาทั้งหมด

เปิดโน๊ตบุ๊คแล้วแฮกเข้าไปในเครื่องเก่า ทำการล้างข้อมูลทุกอย่างทิ้ง

ตอนนี้โทรศัพท์เครื่องเก่ากลายเป็นเพียงโทรศัพท์ธรรมดาทั่วไป ที่มีค่าแค่ราคาแพงเท่านั้น

หลังจากนั่งกู้ข้อมูลคืนแล้วแฮกโทรศัพท์เสร็จ ผู้ช่วยหลี่ก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้

" คุณชาย ทำไมโทรคัพท์ของคุณชายถึงหายไปได้ล่ะครับ ปกติก็ไม่เคยมีใครกล้าแตะต้องของใช้ส่วนตัวของคุณชายนี่ครับ "

หวังเซียวหยางนั่งหน้านิ่งด้วยแววตาลุ่มลึกแล้วเอ่ย

" คนมือบอนเอาไปทิ้งน่ะ "

เขาหลุดเอ่ยออกมาอย่างลืมตัวด้วยน้ำเสียงสุขุมเย็นชา

ผู้ช่วยหลี่ได้ยินดังนั้นก็ขำออกมา จนถูกมองด้วยสายตาเย็นชา

"คุณขำอะไร "