ตอนที่ 69 นี่คุณเกลียดผมขนาดนี้เลยเหรอ

หวังเซียวหยางมองคนในห้องนั่งเล่นด้วยความเจ็บใจ

" ตัวแสบเอ้ย "

เขายืนพึมพำแล้วเดินลงมา เข้ามาในห้องนั่งเล่น หย่อนกายลงนั่งข้างเพลงพิณแล้วแย่งรีโมทจากมือเธออย่างหน้าตาเฉย

" นี่คุณ แย่งของจากมือคนอื่น ไม่มีใครเคยบอกเคยสอนคุณหรือไงว่ามันเสียมารยาท แล้วเปลี่ยนช่องทำไม "

" ที่นี่บ้านผม ผมจะดูช่องไหนมันก็เรื่องของผม คุณไม่อยากดูก็ไม่ต้องดู "

หวังเซียวหยางนั่งหน้านิ่งแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุมขณะที่สายตาจ้องมองไปยังจอทีวี

เพลงพิณชักหน้าบึ้งด้วยความไม่พอใจแล้วลุกขึ้นยืนกำลังจะก้าวเท้าออกไป เสียงของคนที่นั่งอยู่ก็ดังขึ้น

" คุณจะไปไหน นั่งลง "

คำสั่งเผด็จการเอาแต่ใจทำให้เพลงพิณหงุดหงิดทุกครั้งที่ได้ยิน เธอหันมาทางเขาแล้วเอ่ยเสียงแข็ง

" หวังเซียวหยางคุณจะเอาแต่ใจ บังคับคนอื่นมากไปแล้วนะ คุณให้สถานะฉันเยี่ยงทาสแล้ว คุณยังต้องการอะไรอีก ถ้าแน่จริงก็ไล่ฉันกลับไปเลยสิ มาบังคับให้ฉันอยู่ที่นี่ทำไม "

หวังเซียวหยางกระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างรู้ทัน เขาจะไม่มีวันหลงกลเธอแล้ว

" เสียใจด้วย ผมไม่ได้แน่จริงเลยไม่กล้าที่จะไล่คุณกลับไปอยู่กับไอ้หมอนั่นแล้ว

แล้วผมก็ชอบเห็นคุณถูกบังคับแบบนี้ มันสนุกดี อ่อ แล้วอย่าเปลืองสมองคิดหาวิธีทำให้ผมหลงกลอีกนะ มันไม่มีประโยชน์

เพราะผมรู้ทันคุณหมดแล้ว ถ้าอยากอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขก็อย่าหาเรื่องใส่ตัว

ทำงานในส่วนของตัวเองไป แล้วอย่าคิดโทรไปหาไอ้หมอนั่นเด็ดขาด เข้าใจมั้ย "

" เข้าใจ พอใจยัง "

เพลงพิณเอ่ยตอบอย่างขัดใจด้วยสีหน้าบึ้งตึง แล้วเธอก็ก้าวออกไปแต่หวังเซียวหยางก็หยุดเธอไว้อีกครั้งแล้วเอ่ย

" ผมอนุญาตให้คุณไปเหรอ กลับมานั่งนี่ "

เธอหันกลับมาอย่างไม่พอใจที่ต้องคอยฟังคำสั่งจุกจิกแบบนี้

" หวังเซียวหยาง นอกจากเป็นทาสรับใช้ของคุณแล้ว คุณคิดว่าฉันเป็นสัตว์ของคุณด้วยหรือไง

ถึงต้องอยู่ใกล้คลุกคลีกับคุณตลอดเวลา ให้สิทธิเสรีภาพกับฉันหน่อยไม่ได้หรือไง "

หวังเซียวหยางมองมายังเธอแล้วยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

" คุณเป็นทุกอย่างของผม เป็นสาวรับใช้ ที่เปรียบเสมือนน้องหมาของผม ผมพูดอะไรคุณต้องฟัง ผมเรียกให้มาก็ต้องมา อย่าเรียกร้องเสรีภาพกับผม เข้าใจมั้ย "

เพลงพิณกำมือแน่นด้วยความโกรธ เธอไม่ฟังแล้วจะทำไม เธอก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าเขาจะทำอะไรเธอบ้าง ถ้าเธอไม่ฟัง แล้วเธอก็หมุนตัวเดินออกไปแบบดื้อๆ

หวังเซียวหยางเห็นเพลงพิณเดินออกไปอย่างดื้อรั้นไม่ยอมเชื่อฟัง จึงเอ่ยขึ้นขู่เสียงเย็น

" หากคุณก้าวไปอีกก้าวเดียวผมจะส่งคนไปถล่มโรงพยาบาลของไอ้หมอนั่นทันที แล้วทำให้เขาล้มละลายในวันเดียวเพราะคุณ "

เพลงพิณหยุดชะงักแล้วหันมาจ้องเขม็งด้วยความโกรธจัดแล้วเดินตรงเข้ามาง้างฝ่ามือฟาดลงบนหน้าของหวังเซียวหยางเต็มแรง จนเกิดเสียงดัง เพี๊ยะ!!!

" คุณมันดีแต่ข่มขู่ รังแก ควบคุมคนอื่น นิสัยแบบคุณ ต่อให้เป็นมหาเทพหรือรวยล้นฟ้า ล้นมหาสมุทร ฉันก็ไม่เอามาทำสามีหรอก

สงสัยอดีตแฟนของคุณคงจะหน้ามืดตามัว ตาบอดสินะ ถึงได้หลงรักคุณ จนมองไม่เห็นความเลวของคุณ

คุณรู้มั้ยฉันเกลียดคุณที่สุด ฉันรังเกียจคุณพอๆกับที่คุณรังเกียจที่จะแต่งงานกับฉันนั่นแหละ

แล้วคุณก็จำไว้ด้วยนะ ว่าฉันไม่ใช่คนยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ฉันจะไม่ฟังคุณแล้ว ได้ยินชัดมั้ย "

เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดุดันอย่างเกรี้ยวกราดด้วยความโกรธจัด เธอเกลียดคนที่ใช้อำนาจข่มขู่เธอที่สุด พอมาเจอแบบนี้ก็ถึงกับสติหลุดไปเลย

แม่บ้านและสาวใช้ได้ยินต่างก็รีบเข้ามาแอบดูอย่างตื่นเต้นตกใจ

" เฮ้อ เสียงคุณเพลงพิณ ทะเลาะกับคุณชายแน่เลย "

" ไปดูกัน ว่ามันเกิดอะไรขึ้น "

หวังเซียวหยางเห็นแม่บ้านกับสาวใช้เข้ามาแอบดูไกลๆ เลยเอ่ยตะคอกออกไปเสียงดังด้วยความเดือดดาล

" พวกคุณเข้ามาดูอะไร ห๊ะ!!! "

" ขอโทษค่ะ คุณ คุณชาย ที่เสียมารยาท "