ตอนที่ 70 ผมจะปกป้องเธอให้ดีที่สุด

หลังจากที่หวังเซียวหยางรู้ใจตัวเอง ว่าได้หลงรักเพลงพิณเข้าอย่างจัง ก็ไม่เคยบังคับขู่เข็ญหรือกลั่นแกล้งเธออีกเลย

เวลานอน เขาก็แยกมานอนบนโซฟา เพราะกลัวจะหักห้ามใจไม่ไหว จนเผลอขืนใจเพลงพิณในช่วงเวลาที่ฮอร์โมนทำงาน

ทุกวันหลังเลิกงาน เขาจะรีบกลับมาบ้าน เพื่อกลับมาเจอเพลงพิณ

แม้เธอจะไม่สนใจเขา ขอแค่ได้เห็นเธออยู่ในบ้านทุกวันเขาก็พอใจและมีความสุขแล้ว

การที่หวังเซียวหยาง เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทำให้ไม่มีปัญหาใดๆมากวนใจเพลงพิณอีก

เธออาศัยอยู่บ้านเขาอย่างสบายใจ และไม่มีปัญหาที่จะอยู่กับเขา

เนื่องจากเธอเป็นคนสบายๆ มองโลกในแง่ดี เลยไม่ติดใจเรื่องที่พักอาศัย ขอแค่อยู่อย่างสงบสุขก็พอ

เธอเปรียบบ้านของหวังเซียวหยางเหมือนกับที่พักที่อื่น ซึ่งเป็นเพียงที่พักชั่วคราวของเธอ

และถือว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งเท่านั้น แต่เธอก็ครุ่นคิดสงสัยเกี่ยวกับสาเหตุที่เขาเปลี่ยนไปไม่น้อยเหมือนกัน

" อืม...นายเผด็จการนี่เปลี่ยนไปอย่างน่าเหลือเชื่อ หรือว่าวันนั้น

คำพูดของเรา จะไปสะกิดจิตใต้สำนึกของเขาเข้า เลยกลับตัวกลับใจเป็นคนดี

อยากเปลี่ยนแปลงนิสัยตัวเองเพื่ออดีตคนรัก....อย่างงั้นเหรอ

ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดี จะได้กล้าชื่นชมเต็มปากเต็มคำว่า หล่อ รวย นิสัยดี แบบนี้ค่อยมีเสน่ห์ น่าสนใจขึ้นมาหน่อย "

เธอนั่งบ่นพึมพำคนเดียวบนอยู่เก้าอี้ภายใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ให้ความร่มรื่นเย็นสบาย

โดยไม่รู้ตัวเลยว่า คนที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำงาน เข้ามาได้ยินคำพูดเธอเข้าแล้วและแอบอมยิ้มอยู่ไกลๆ

หวังเซียวหยางมองแผ่นหลังอันบอบบางด้วยแววตาอบอุ่น ฉีกยิ้มออกมาอย่างดีใจที่ได้ยินเพลงพิณเอ่ยถึงเขาแบบนั้น แม้ว่าเธอจะเข้าใจเรื่องราวบางอย่างผิดไปบ้างก็ตาม

จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินกลับเข้ามาในบ้านโดยไม่เข้าไปรบกวนช่วงเวลาอารมณ์ดีของเพลงพิณ

แม่บ้านเดินออกมาจากในครัว เห็นหวังเซียวหยางกำลังจะเดินขึ้นไปชั้นบน แกเลยรีบเข้ามาหาเขาแล้วเอ่ยเรียกขึ้น

" คุณชาย "

หวังเซียวหยางหันไปมองแม่บ้านที่เดินเข้ามาหาเขาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเฉยเมยอย่างเย็นชา

" มีอะไร "

แม่บ้านมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น แกจึงเอ่ยขึ้น

" ป้าบอกโรสเรื่องที่คุณจะให้อภัยเธอแล้วนะคะ เธอดีใจมาก บอกว่าจะกลับมาเดือนหน้า ป้าหวังว่าคราวนี้ คุณจะดูแลและปกป้องเธอเป็นอย่างดีนะคะ โดยเฉพาะปกป้องเธอจากย่าของคุณ "

แม่บ้านเอ่ยออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างตื่นเต้นดีใจแฝงไปด้วยความห่วงใยที่ลึกซึ้ง

หวังเซียวหยางยืนนิ่งอึ้งไปเมื่อได้ยินแม่บ้านเอ่ยแบบนั้น เขาลืมเรื่องที่พูดกับแม่บ้านในคืนที่ดื่มหนักไปเสียสนิทเลย

คืนนั้นหลังจากที่ออกจากบาร์ เขาก็กลับมาที่บ้านเลย แม่บ้านมาเปิดประตูให้และเข้ามาดูแลเขาเหมือนลูกชายคนหนึ่ง แล้วเขาก็เอ่ยกับแม่บ้านในขณะที่เมาอยู่ว่า

" ป้าอี้ ผมยังรักลูกสาวป้านะ ผมคิดถึงเธอ ตอนนี้ผมตัดสินใจได้แล้ว ผมจะให้อภัยเธอ ผมจะให้เงินป้า คืนอิสระให้ป้ากลับไปทำอาชีพของตัวเอง แต่ป้าต้องตามเธอกลับมาให้ผม ผมอยากเจอเธอ ผมจะแต่งงานกับเธอ "

แม่บ้านได้ยินดังนั้นดวงตาก็เป็นประกายทันทีแล้วรีบตกปากรับคำด้วยความดีใจ

" ได้ค่ะคุณชาย ป้าจะตามโรสกลับมา ถ้าเธอรู้ว่าคุณชายจะให้อภัยเธอ เธอต้องดีใจมากแน่ๆเลยค่ะ "

คนเป็นแม่ย่อมรู้ใจลูกสาวดี ว่าลูกสาวรักผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าแกคนนี้ขนาดไหน

" อือ ป้าไปได้แล้ว ถ้าโรสกลับมาผมจะคืนอิสระให้ป้าทันที ผมจะไม่ให้ใครไปก่อกวนป้าอีก "

" ค่ะๆ ขอบคุณมากค่ะ "

แม่บ้านยิ้มทั้งน้ำตาด้วยความปลื้มปริ่มใจที่ลูกสาวจะสมหวังในรักอีกครั้ง ดีใจที่หวังเซียวหยางยังรักลูกสาวแก

ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน หลังจากที่ธุรกิจเขาล้มละลายด้วยน้ำมือของนายหญิงหวัง