ตอนที่ 71 นี่แกรู้ตัวมั้ยว่าแกกำลังเปลี่ยนไป

เช้าวันต่อมา ภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัทเจียหลงกรุ๊ป

เสียงโทรศัพท์ของเจ้าของห้องดังขึ้น เจ้าของที่นั่งทำงานด้วยสีหน้านิ่งขรึมกดรับสายแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม

" คุณย่าโทรมาหาผมมีธุระอะไรครับ "

นายหญิงหวังโทรมาหาหลานชายแต่เช้า ไม่คิดว่าพอหลานชายรับสายแล้ว จะเอ่ยขึ้นด้วยถ้อยคำห่างเหินไม่รื่นหูเช่นนี้

" ทำไม ต้องมีธุระเท่านั้นเหรอ ที่คนเป็นย่าอย่างฉันจะโทรหาแกได้ "

แกเอ่ยถามออกมาด้วยความหงุดหงิดลึกๆ

" คุณย่ามีอะไรก็รีบพูดมาเถอะครับ อีกเดี๋ยวผมต้องไปประชุมแล้ว "

หวังเซียวหยางเอ่ยออกมาอย่างเด็ดขาดด้วยน้ำเสียงเย็นสุขุมไม่นึกถึงความรู้สึกของย่าเลยสักนิด

เพราะเขาไม่ต้องการให้ย่าเข้ามาบงการหรือเข้ามามีบทบาทสำคัญในชีวิตเขาเหมือนอย่างที่ผ่านมา

ส่วนนายหญิงหวัง แม้ว่าเขาจะเอ่ยขึ้นเสียงแข็งอย่างดุดัน แต่ลึกๆแล้ว คนเป็นย่าอย่างเขาก็แอบน้อยใจหลานชายและเคืองเล็กน้อยเหมือนกัน

แต่พอนึกถึงเพลงพิณ แกก็ละทิ้งความเคือง ความน้อยใจที่มีในใจไป แล้วยิ้มขึ้นอย่างไม่อยากสนใจในถ้อยคำและน้ำเสียงของหลานอีกต่อไป

" ที่ฉันโทรมาหาแก แค่จะบอกว่า ต้นเดือนหน้าประธานจินเชิญเราไปร่วมงานเปิดห้างใหม่

ได้ยินมาว่ามีนักปรุงน้ำหอมชื่อดังอย่างคุณเมญ่ามาร่วมงานด้วย

ฉันอยากให้แกพาหนูเพลงพิณไปด้วย เธอจะได้เปิดหูเปิดตาบ้าง ไม่ใช่อุดอู้อยู่แต่ในบ้านแกทุกวันๆแบบนี้ "

ได้ยินดังนั้นหวังเซียวหยางก็ถึงกับหรี่ตาลงด้วยความสงสัย

" นี่คุณย่ารู้ได้ยังไง ว่าเพลงพิณอยู่กับผม คุณย่าส่งคนตามผมเหรอ "

" ฉันส่งคนไปคอยดูแลหนูเพลงพิณต่างหาก ใครใช้ให้แกไปบุกคอนโดของหนูเพลงพิณล่ะ "

นายหญิงหวังที่อยู่ในสายเอ่ยตอบหลานชายด้วยน้ำเสียงโทนแข็งนิดๆ

ได้ยินย่าเอ่ยแบบนั้น ทำเอาหวังเซียวหยางถึงกับพูดไม่ออกอีกต่อไป ไม่คิดว่าย่าของเขาจะตามดูแลเพลงพิณอย่างลับๆ

" ฉันขอเตือนไว้เลยนะ ในวันงาน หากฉันรู้ว่าแกไม่พาหนูเพลงพิณไป แกก็คอยดูแล้วกันว่าฉันจะจัดการกับแกยังไง "

นายหญิงหวังเอ่ยเสียงแข็ง ขู่หลานชายออกไปอย่างวางอำนาจ

พอได้ยินคำขู่ของย่าก็ทำให้หวังเซียวหยางอยากต่อต้านขัดใจอย่างมาก แต่เมื่อนึกถึงเพลงพิณที่อยู่แต่บ้านทุกวัน จึงเอ่ยตกปากรับคำย่าไป

" คุณย่าไม่ต้องห่วงหรอก ผมจะพาเธอไปตามที่คุณย่าต้องการแน่นอน "

นายหญิงหวังที่อยู่ในสายได้ยินดังนั้นก็ถึงก็อึ้งไปสามวิ ที่หลานไม่ขัดใจเขาเหมือนเคย จากนั้นก็เอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

" ทำไมง่ายแบบนี้ล่ะ นี่แกรู้ตัวมั้ยว่าแกกำลังเปลี่ยนไป "

ได้ยินย่าเอ่ยดังนั้นหวังเซียวหยางจึงเอ่ยออกมาอย่างปากแข็งแบบเนียนๆ

" ผมเปลี่ยนยังไงครับ ผมก็แค่ขี้เกียจที่จะมีปัญหากับคุณย่า หรือคุณย่าจะให้ผมเป็นเหมือนเมื่อก่อน ก็ได้นะครับ "

คนเป็นย่ายิ้มออกมาอย่างมีความหวัง ขณะเดียวกันก็กลัวหลานชายจะเปลี่ยนใจเช่นกันแกจึงเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี

" พูดง่ายแบบนี้ก็ดีแล้ว ฉันเองก็ขี้เกียจทะเลาะกับแกเหมือนกัน งั้นแค่นี้นะ เจอกันที่งานนะหลานรัก "

" ครับ "

เอ่ยจบหวังเซียวหยางก็กดวางสายทันที คนเป็นย่ามองโทรศัพท์ที่ดังตู๊ดๆๆอย่างไม่สบอารมณ์

ที่ถูกหลานชิงวางสายก่อน แล้วแกก็บ่นพึมพำออกมาอย่างคนแก่ธรรมดาคนหนึ่ง

" นี่ฉันยังเป็นย่าของเขาอยู่หรือเปล่าเนี่ย "

หวังหรงแม่ของหวังเซียวหยางเดินเข้ามาหาแม่สามีในห้องแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

" คุณแม่คะ อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ ไปทานข้าวกันเถอะ "

" อือ หวังหรงแม่เคยบอกลูกแล้วว่ามีอะไรให้ใช้คนอื่นมาเรียกแม่ ทำไมจะต้องมาลำบากตัวเองเดินขึ้นเดินลงบันไดแบบนี้ด้วย สาวใช้ก็มี ใช้พวกเขาเถอะ พวกเขาน่ะข้อเข่าดีกว่าลูกนะ "

นายหญิงหวังบ่นออกมาด้วยความเป็นห่วงลูกสะใภ้ ทำให้คนเป็นสะใภ้ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนแล้วเอ่ย

" ขึ้นมาเรียกคุณแม่แค่นี้ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ "

แล้วทั้งสองก็เดินลงบันไดไปพร้อมกัน จากนั้นเดินตรงไปที่โต๊ะอาหารนั่งทานอาหารเช้ากันสองคนบนโต๊ะตัวใหญ่อย่างเงียบๆ

นายหญิงหวังเงยหน้ามองลูกสะใภ้แล้วเอ่ยขึ้นเสียงอ่อน

" นานแล้วน้อที่เซียวหยางไม่ได้กลับมาทานข้าวกับพวกเราเหมือนสมัยที่เขายังเด็ก "

แกเอ่ยออกมาด้วยความคิดถึงหลานชาย คิดถึงบรรยากาศเก่าๆที่เคยทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน

ลูกสะใภ้ได้ยินก็ชะงักไปแล้วค่อยๆเลื่อนสายตามองแม่สามีด้วยแววตาสงสาร

ตั้งแต่มีปัญหาเรื่องโรส ลูกชายของเขาก็ไม่เคยกลับมาทานข้าวร่วมโต๊ะกันอีกเลย

" สักวันเซียวหยางก็ต้องกลับมาค่ะ "

นายหญิงหวังผงกหัวเบาๆแล้วเอ่ยเสียงเนือยๆ

" หวังว่าเขาจะกลับมาพร้อมหนูเพลงพิณนะ "

" ...... "