ตอนที่ 72 คุณจะเสียใจหรือเปล่า

พอมีข้อความจากหวังเซียวหยางเด้งขึ้นมาแจ้งเตือนบนหน้าจอ

แม่บ้านก็รีบเปิดอ่านทันที แล้วพิมพ์ตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มร้ายขึ้นที่มุมปาก

( คุณหนูเพลงพิณกำลังทานข้าวอยู่ค่ะ )

จากนั้นแกก็กดส่งออกไปพร้อมกับแนบวีดีโอที่บันทึกไว้

ร่างสูงใหญ่ที่ดูองอาจน่าเกรงขามในชุดสูทกดจิ้มนิ้วเรียวยาวลงบนปุ่มเล่นวีดีโอ

ทันทีที่เห็นเพลงพิณกำลังวีดีโอคอลกับผู้ชายคนอื่นอย่างมีความสุข คิ้วเรียวหนาที่เรียงกันเป็นเส้นก็ขมวดเข้าหากันเป็นปม

แววตาที่เดิมทีมีความสุขุมเคร่งขรึมอยู่แล้ว ก็ยิ่งมืดครึ้มดุดันเต็มไปด้วยโทสะอันแรงกล้า

ราวกับพายุลูกใหญ่กำลังจะถล่มห้องประชุม มือหนากำโทรศัพท์แน่นอย่างกับจะบีบมันให้แหลกสลาย

ความหึงหวงทำให้ใจของเขาเดือดพล่านรอวันปะทุอย่างยากจะทนไหว

" เลิกประชุม! "

เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว พร้อมกับลุกขึ้นแววตาคมกริบดูสุขุม ดุดัน

จากนั้นเขาก็เดินออกไปจากโต๊ะประชุม ทำเอาผู้จัดการแผนกต่างถึงกับอ้าปากเหวอ มองหน้ากันอย่างงุนงง

" เกิดอะไรขึ้น ท่านประธานเป็นอะไรไป เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย "

" นั่นสิ เรารายงานตัวเลขผิดหรือเปล่า ก็ไม่นะ รายงานถูกแล้วนี่นา "

" นั่นสิ ยอดก็พุ่งสูงกว่าเดือนที่แล้ว ไม่น่าจะทำให้ท่านประธานโกรธได้ "

" ปกติท่านประธานไม่เคยเลิกประชุมกลางคันแบบนี้ มันต้องมีเรื่องที่ทำให้ท่านประธานไม่พอใจแน่ๆ "

ผู้จัดการแผนกต่างๆหันมาพูดคุยกันอย่างคิดไม่ตกหาสาเหตุที่ทำให้ประธานของพวกเขาเดินออกไปไม่ได้

ทุกคนเริ่มมีสีหน้าที่เคร่งเครียด หัวหน้าแผนกฝ่ายประชาสัมพันธ์จึงเอ่ยขึ้น

" พวกเรารีบกลับไปที่แผนกตัวเอง แล้วให้พนักงานทุกคนช่วยกันตรวจสอบข้อมูลต่างๆให้ละเอียดอีกครั้งจะดีกว่า

หากท่านประธานเรียกไปสอบถามทีหลัง จะได้รายงานอย่างถูกต้องแม่นยำอย่างมั่นใจ โดยไม่ต้องกังวลใจในความผิดพลาดใดๆ "

ผู้จัดการแผนกต่างๆ ยืนพูดคุยกันอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก พอได้ยินเพื่อนร่วมงานเอ่ยดังนั้นจึงพยักหน้าให้กันอย่างเห็นด้วย

" อือ เห็นด้วย "

จากนั้นพวกเขาก็พากันออกจากห้องประชุม เดินกลับไปยังแผนกของตัวเองด้วยสีหน้าที่ดูเคร่งเครียด

หวังเซียวหยางเดินตรงมาที่ลานจอดรถส่วนตัวแล้วดึงหูฟังไร้สายที่เสียบไว้ในหูออกมาอย่างโมโห แล้วโยนมันลงบนพื้น

ใช้ฝ่าเท้าเหยียบซ้ำราวกับกำลังบดขยี้คนให้แหลกคาฝ่าเท้า พร้อมกับเอ่ยเสียงทุ้มต่ำออกมาผ่านลำคออย่างน่ากลัว

" กู้โม่เหยียน นายแย่งโรสไปแล้ว ยังคิดจะแย่งเพลงพิณไปจากฉันอีกงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ "

จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปเปิดประตูด้วยอารมณ์โทสะ โกรธจนหน้ามืดตามัว

เท้าเรียวยาวก้าวเข้าไปนั่งในรถแล้วปิดประตูรถเสียงดัง จากนั้นก็สตาร์ทเครื่องแล้วขับออกไปจากบริษัทใหญ่ด้วยความเร็วสูงอย่างขาดสติ

ทางด้านแม่บ้าน แกยืนยิ้มร้ายอย่างภาคภูมิใจในผลงานของตัวเองพร้อมกับเอ่ยพึมพำออกมาเบาๆ

" หึ! อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย หากลูกฉันทุกข์ผู้หญิงคนอื่นจะต้องทุกข์กว่าร้อยเท่า "

ทางด้านกู้โม่เหยียน เขานั่งคุยกับเพลงพิณในห้องทำงานด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างมีความสุข จู่ๆก็มีเสียงเอะอะดังขึ้นที่หน้าห้อง

" คุณเข้าไปไม่ได้นะคะ "

" หลีกไป! "

หวังเซียวหยางเอ่ยพร้อมกับผลักพยาบาลสาวที่มายืนขวางทางเขาออกไปด้วยความเดือดดาล

เพลงพิณที่อยู่ในหน้าจอได้ยินเสียงดังเอะอะจึงเอ่ยถามขึ้น

" ที่รัก เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ "

เธอเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง หมอกู้ยิ้มให้เธอแล้วเอ่ยตอบว่า

" สงสัยจะเป็นญาติคนไข้น่ะ ไม่มีอะไรหรอก อย่ากังวลไปเลย "

หมอกู้เอ่ยออกมาอย่างสบายๆด้วยสีหน้ายิ้มอ่อน

โดยไม่สนใจเสียงเอะอะหน้าห้อง เขารู้อยู่แล้วว่าใครมา เพราะนอกจากหวังเซียวหยางแล้วก็ไม่มีใครบ้ากล้าบุกเข้ามาในที่ส่วนตัวของเขา เพลงพิณจ้องหน้าเขาด้วยแววตาเป็นห่วง

" ต่อให้คุณรับมือได้ฉันก็เป็นห่วงคุณอยู่ดี ดูแลตัวเองดีๆนะคะ "

หวังเซียวหยางที่กำลังเปิดประตูเข้ามาในห้องก็ถึงกับหยุดนิ่งไป เมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนนุ่มของเพลงพิณ ที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใยผู้ชายคนอื่น

นิ้วมือกำแน่นตามอารมณ์ความรู้สึก แววตาคมกริบจับจ้องมองกู้โม่เหยียนด้วยความอิจฉาอย่างเกลียดชัง

กู้โม่เหยียนนั่งหน้านิ่ง เหลือบมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะกลับมายิ้มให้เพลงพิณแล้วเอ่ยเสียงอ่อนนุ่ม

" ครับที่รัก คุณก็เช่นกันนะ "

" ค่ะ "

เพลงพิณเอ่ยตอบพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ

" ที่รัก งั้น...ผมขอวางสายก่อนนะ จะออกไปดูด้านนอกหน่อย ไว้จะโทรหาใหม่นะ "

" ได้ค่ะ เอ่อ...เดี๋ยวค่ะ "

" ฮื้อ...? "