ตอนที่ 73 ขอแค่มีคุณไว้ข้างกาย

หวังเซียวหยางขับรถกลับเข้ามาในโรงจอดรถแล้วเปิดประตูลงมา เดินดุ่มเข้าไปในบ้าน

พอแม่บ้านได้ยินเสียงรถของเจ้านายก็รีบออกมารับตามหน้าที่ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

" คุณชายกลับมาแล้วเหรอคะ "

แม่บ้านเอ่ยด้วยรอยยิ้ม แต่กลับซ่อนความร้ายกาจไว้ในแววตาไว้อย่างแนบเนียนพร้อมกับลอบพึมพำในใจขณะยืนตรงหน้าเจ้านาย

[ หึ นังเด็กเมื่อวานซึน แกทำคุณชายโกรธขนาดนี้ อย่าหวังว่าจะได้เดินลอยหน้าลอยตาในบ้านอีกเลย ]

หวังเซียวหยางโยนเสื้อสูทไปให้แม่บ้านด้วยสีหน้าเย็นชาอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกับเอ่ยถามเสียงเย็นอย่างน่าเกรงขาม

" คุณเพลงพิณอยู่ไหน "

แม่บ้านแอบไม่พอใจที่เจ้านายเรียกศัตรูหัวใจของลูกสาวแกอย่างให้เกียรติ

แต่แกก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างนอบน้อม

" คุณเพลงพิณนั่งเล่นอยู่ริมสระหลังบ้านค่ะ "

พอรู้ว่าคนที่ต้องการพบอยู่ที่ไหน หวังเซียวหยางก็เดินก้าวเท้ายาวออกไปยังสระว่ายน้ำหลังบ้านทันที

พร้อมกับดึงเนคไทด์ออกแล้วแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออกมาเม็ดสองเม็ด ตามด้วยพับแขนเสื้อขึ้นระหว่างเดินเข้าไปหาเพลงพิณ

เพลงพิณที่กำลังนั่งดูสถานที่ท่องเที่ยวบนเว็บไซต์อย่างเพลินๆ

หางตาก็ดันเหลือบไปเห็นคนที่เดินจ้ำอ้าวเข้ามาหาตนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เย็นชา จึงละสายตาจากภาพสถานที่ท่องเที่ยวแล้วหันไปเอ่ยกับเขาด้วยรอยยิ้ม

" อ้าว คุณกลับมาแล้วเหรอ ทำไมวันนี้กลับมาเร็วจังคะ "

เธอเอ่ยถามเสียงหวานสีหน้าเจือแปลกใจ แต่คนตัวใหญ่กลับไม่ตอบเดินมาหยุดลงตรงหน้าแล้วเอาแต่ยืนจ้องเธอ

[ นายเผด็จการนี่เป็นบ้าอะไรอีก ]

เธอแอบพึมพำอย่างหงุดหงิดใจเล็กน้อยก่อนจะปั้นหน้าฝืนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มต่อ

" คุณ คุณเอาแต่จ้องหน้าฉันทำไม มีอะไรหรือเปล่าคะ "

หวังเซียวหยางไม่ตอบแต่ย้ายสายตามองไปบนหน้าจอแล็ปท็อปที่วางบนโต๊ะสีขาว

" นี่คุณวางแผนจะไปไหน ไปกับใคร "

ทั้งที่คำตอบอยู่ในใจแล้วว่าถ้าเธอออกไปจากบ้านเขาแล้วจะไปเที่ยวกับใคร แต่เขาก็ยังอยากที่จะได้ยินคำตอบจากปากของเธอเอง

เพลงพิณไม่อยากมีปัญหากับเขา จึงยิ้มออกมาแล้วบ่ายเบี่ยงที่จะตอบ

" คุณกำลังคิดอะไรน่ะ วันนี้คุณดูแปลกไปนะ อยู่ๆมาถามแปลกๆ "

หวังเซียวหยางยื่นมือออกไปกระชากแขนเพลงพิณให้เธอลุกขึ้นยืน

จากนั้นฝ่ามือใหญ่ก็โอบเอวรัดบางเอาไว้แน่นแนบชิดลำตัวพร้อมกับเอ่ยเสียงเย็นแววตาสุขุมจ้องตาคนตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ

" ถ้าผมไม่กลับมาจะรู้ได้ยังไงว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ พูดมาว่าคุณวางแผนจะไปไหน ไปกับใคร แล้วทำไมไม่ตอบข้อความผม พูด! "

เขาเอ่ยออกมาอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นเพราะความหึง

[ จริงสิ ลืมตอบแชทเขาไปเลย นี่สินะที่ทำให้เขาโกรธจนต้องกลับมาจัดการกับเรา ]

ดูเหมือนแม่บ้านจะคิดเหมือนเพลงพิณ เข้าใจว่าที่หวังเซียวหยางกลับมานั้นเพื่อจัดการกับเธอ

เธอเอามือดันแผงอกแกร่งเอาไว้แล้วเอ่ยตอบออกไปว่า

" ขอโทษค่ะ ฉัน ฉันลืมดูโทรศัพท์น่ะ แล้วฉันก็ไม่ได้คิดที่จะไปไหนด้วย ตอนนี้ฉันอยู่บ้านคุณ อยู่กับคุณทุกวัน ถ้าจะไปไหนจริงๆก็ต้องไปกับคุณสิ ถูกมั้ย "

คำตอบของเธอ ทำให้หวังเซียวหยางค่อนข้างพอใจ เพราะเขาไม่อยากเสียผู้หญิงตรงหน้านี้ไปให้ใครจริงๆ

" เช่นนั้นก็ดี แต่อย่าให้รู้นะว่าคุณคิดจะไปกับชายอื่นโดยที่ผมไม่อนุญาต "

เพลงพิณยิ้มอ่อนแล้วส่ายหัวพร้อมกับเอ่ย

" ไม่มีค่ะ ไม่มีแน่นอน ฉันจะกล้าทำแบบนั้นได้ยังไง ในเมื่อฉันตอนนี้เป็นลูกไก่ที่อยู่ในกำมือคุณ "

หวังเซียวหยางฉีกยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์แล้วช้อนร่างบางอุ้มขึ้นมาในอ้อมแขน

" ว้าย! "

ทำเอาเจ้าของร่างบางถึงกับตกใจจนรีบเอาแขนไปรอบคอเขาอย่างไวตามสัญชาตญาณของคนที่กลัวตก

[ นี่เขาคงไม่ได้คิดจะทำอะไรเรากลางวันแสกๆหรอกใช่มั้ย ]

ใบหน้าหล่อยิ้มในหน้าอย่างพอใจแล้วอุ้มคนที่ดีต่อใจเขากลับเข้าไปในบ้านโดยไม่เอ่ยอะไรอีก

" นี่คุณจะอุ้มฉันไปไหน วางฉันลงเถอะค่ะ ฉันอายคนของคุณ "

หวังเซียวหยางเลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ย

" หือ จะอายทำไม ในเมื่อที่นี่เป็นบ้านของเรา "