ตอนที่ 74 เพราะผมรักคุณไง

เธอปรายตามองเขาอย่างเย็นชา แม้ในใจจะกลัวแต่ก็ยังทำใจแข็งเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่น

" หึ เนี่ยเหรอคือการไม่บังคับของคุณ คุณจูบฉันอย่างเอาแต่ใจ โดยไม่สนใจว่าฉันจะเต็มใจหรือไม่

แล้วตอนนี้มาขอฉันอย่างหน้าไม่อาย คุณยังกล้าบอกว่าไม่อยากบังคับฉันอีกเหรอ

สันดานเผด็จการของคุณนี่แก้ไม่หายจริงๆ ฉันเกลียดคนเอาแต่ใจแบบคุณที่สุด ปล่อย! "

เธอเอ่ยแทกเสียงดุ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันด้วยความโมโห ดวงตาดูแข็งกร้าวดุดัน

บ่งบอกถึงระดับความโกรธที่แทบจะแผดเผาคนได้แล้วในตอนนี้

แต่คนตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือที่โอบรัดตัวเธอเลย

กลับจับเธออุ้มขึ้นมานั่งบนตักแล้วกอดเอวเธอไว้แน่นกว่าเดิม มองใบหน้าที่กำลังชักสีหน้าใส่เขาอย่างไม่ใส่ใจในสีหน้าของเธอ

" ผมขอโทษ ก็ใครใช้ให้ทำตัวคุณน่ารักเกินไปล่ะ ริมฝีปากเอิบอิ่มอมชมพู แววตากลมโตน่ารัก ปากเล็กจมูกน่อย แถมฟีโรโมนในตัวคุณก็ดึงดูดผมจนอดใจไม่ไหวจริงๆ "

เขาเอ่ยเสียงอ่อนอย่างออดอ้อน เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทำเอาเพลงพิณถึงกับหมดคำจะพูด เธอกะพริบตาปริบๆแล้วเอ่ยเสียงแข็ง

" คิดว่าทำเสียงอ่อนแล้วฉันจะใจอ่อนเชื่อคุณเหรอ ฉันไม่หลงกลคุณหรอก ปล่อย ฉันหิวข้าว "

หวังเซียวหยางจ้องหน้าเธอพร้อมกับอมยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเธอเอ่ยแบบนั้น

คนบนตักเมื่อเห็นรอยยิ้มที่คาดเดายาก อ่านความคิดไม่ออก ก็แอบหวาดหวั่นในใจเล็กน้อย

" คุณยิ้มอะไร? "

" คุณรู้มั้ยยิ่งคุณทำตัวแบบนี้ มันยิ่งทำให้ผมไม่อยากเสียคุณไป "

คำพูดของเขาทำเอาเพลงพิณถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ ไม่คิดว่าคำพูดของตัวเองจะไปทำให้คนตรงหน้าพูดแบบนั้นออกมา

" ค่ะ คุณจะไม่เสียฉันไป ถ้าหากคุณยอมปล่อยฉันเป็นอิสระ ตอนนี้ฉันหิวจนไส้จะกิ่วแล้ว รีบๆปล่อยมือเถอะค่ะ "

เธอเอ่ยออกมาพร้อมกับทำหน้าบิดเบี้ยวจับหน้าท้องแล้วแสร้งทำเป็นหิวจนไส้จะขาด

หวังเซียวหยางจ้องหน้าเธอเงียบๆพร้อมกับอมยิ้มอย่างรู้ทันด้วยความรู้สึกหมั่นเขี้ยว

จากนั้นก็เลื่อนสายตาลงมามองท้องของเธอพร้อมกับย้ายฝ่ามือมาลูบไล้ท้องหน้าท้องเธอเบาๆ ทำเอาเพลงพิณถึงกับนั่งแข็งทื่อรีบหยุดมือเขาไว้ไม่ให้ขยับได้อีก เขาจึงชำเลืองขึ้นไปมองเธอแล้วเอ่ยถามขึ้น

" จับมือผมไว้ทำไมล่ะ คุณหิวจนเจ็บท้องไม่ใช่เหรอ ผมจะคลึงให้หายเจ็บไง "

" คือ...ฉัน ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี เวลามีคนมาลูบท้องแบบนี้น่ะ "

" เหรอ ไม่ใช่ว่าคุณรู้สึกวาบหวามจนควบเคลิ้มหรอกเหรอ "

" นี่คุณในหัวคุณมีแต่เรื่องแบบนั้นหรือไง ฉันก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าฉันหิวมาก ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันจะไปทานข้าว "

กำลังอารมณ์ดีๆอยู่เลย แต่พอนึกถึงเพลงพิณนั่งทานข้าวพร้อมกับชายอื่นผ่านวีดีโอคอลแถมยังบอกรักกันเสียงหวาน ทำให้อารมณ์โกรธที่เพิ่งสงบก็กลับมาคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง

" หึ หิวมากงั้นเหรอ คำพูดนี้ควรจะเป็นผมที่ต้องพูดมากกว่า

ผมกลับมาเพื่อมาทานข้าวกับคุณ แต่คุณกลับทานข้าวพร้อมกับไอ้หมอนั่น

คุณคิดว่าผมโง่มากหรือไงห้ะ คุณคิดว่าผมไม่รู้ เรื่องที่คุณแอบคุยกับไอ้หมอนั่นเหรอ "

พอพูดถึงกู้โม่เหยียนก็ทำให้เขาอารมณ์เสียขึ้นมาทันทีจึงเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงดุดัน

" ต่อไปนี้คุณห้ามติดต่อกับไอ้หมอนั่นอีกเด็ดขาด เข้าใจมั้ย "

เพลงพิณนิ่งอึ้งไปสามวิ สัมผัสได้ถึงความผิดหวังในน้ำเสียงเจือความโมโห ไม่คิดว่าเขาจะกลับมาบ้านเพียงเพื่อมาทานข้าวกับเธอ

[ อารมณ์ไหน อยู่ๆจะกลับมาทานข้าวกับเรา นี่เขาเพี้ยนไปแล้วรึไง

หรือว่าเบื่อการทานข้าวคนเดียวเลยอยากให้เราทานเป็นเพื่อน มันก็ไม่น่าใช่

ชีวิตเขาไม่น่าจะขาดแคลนคนทานข้าวเป็นเพื่อนขนาดนั้นหรอกมั้ง ]

ส่วนคนที่ไปฟ้องหวังเซียวหยาง เรื่องที่เธอคุยกับหมอกู้ ไม่ต้องถามเธอก็เดาออกว่าใคร

เพราะในบ้านหลังนี้นอกจากแม่บ้านแล้วก็ไม่มีใครกล้านำเรื่องของเธอไปรายงานหวังเซียวหยาง

เธอมองหน้าเขาแล้วเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบแบบซื่อๆ

" ช่วงนี้ คุณเบื่ออาหารเหรอ ถึงได้อยากกลับมาทานข้าวกับฉัน หรือว่าขาดแคลนคนทานข้าวเป็นเพื่อน "

หวังเซียวหยางจ้องมองผู้หญิงที่ตัวเองหลงรักแล้วเอ่ยตอบเสียงเรียบเฉยอย่างไม่สบอารมณ์

" คุณซื่อบื้อจริงๆหรือว่าแกล้งโง่ ผมกลับมาเพื่อทานข้าวกับคุณ คุณไม่รู้เลยเหรอว่าเพราะอะไร "

" ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ปกติคุณก็ไม่เคยกลับมาเลย หนิ อยู่ๆมาบอกว่าจะกลับมาทานข้าวกับฉัน

แล้วจะให้ฉันคิดยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเบื่ออาหาร หรือไม่มีใครทานข้าวด้วย