ตอนที่ 75 ถ้าตัดสินใจผิด ชีวิตเปลี่ยนเลยนะ

โรงพยาบาล......

หมอหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง เดินออกมาจากห้องแล็บ ตรงมาที่ห้องทำงานของหมอกู้ พอมาถึงหน้าห้อง หมอหนุ่มก็ยกมือขึ้นมาเคาะประตูตามมารยาท

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น หมอกู้ที่นั่งทำงานอยู่ในห้องก็ละสายตาจากงานแล้วมองไปยังประตูพร้อมกับเอ่ยขึ้น

" เข้ามาได้เลยครับ ห้องไม่ได้ล็อก "

หมอหนุ่มผลักประตูเข้ามาในห้องหมอกู้ด้วยสีหน้ายิ้มละมุนในมือถือเอกสารฉับหนึ่ง

" นายนี่เอง งานเป็นไงบ้าง ว่างแล้วเหรอถึงได้ปลีกตัวออกมาจากห้องแล็บได้ "

หมอหนุ่มหน้าหล่อเดินมาหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้รับแขกตรงหน้าหมอกู้

" ฉันว่างแค่ครึ่งชั่วโมง ว่างปุ๊บก็ดิ่งมาหานายปั๊บเลย คราวแล้วนายให้ฉันเอาน้ำหอมกลับไปตรวจ ซ้ำ ฉันตรวจให้เรียบร้อยแล้ว "

หมอหนุ่มเอ่ยพร้อมกับวางผลตรวจลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าเพื่อน หมอกู้หยิบใบผลตรวจขึ้นมาดูพร้อมกับเอ่ย

" ขอบใจมาก ช่วงนี้ฉันยุ่งจนลืมเรื่องนี้ไปเลย "

จากนั้นกู้โม่เหยียนก็เปิดใบผลตรวจออกมาอ่านด้วยสีหน้านิ่งเฉย แล้วเอ่ยพึมพำออกมาในใจอย่างครุ่นคิด

[ มีสารอันตรายปนเปื้อนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ส่วนผสมของสารที่สามารถใช้ได้ ก็ใช้เกินกว่าที่(WHO)อนุญาต

ไม่น่าล่ะคุณพิณถึงบอกว่าเวลาได้กลิ่นแล้วรู้สึกปวดหัว คลื่นไส้

คนผลิตน้ำหอมตัวนี้ ต้องการอะไรกันแน่ สารบางตัวมันทำให้หลับดีก็จริง แต่มันก็มีผลข้างเคียง ไม่ควรนำมาใช้เกินขนาดที่กำหนดแบบนี้

แบบนี้มันไม่ใช่หวังดีต่อผู้บริโภคแล้ว มันเป็นการฆ่าคนทางอ้อมชัดๆ ใครกันนะที่ผลิตน้ำหอมตัวนี้ขึ้นมา ]

" ถ้ามีคนตายหรือใครมีอาการผิดปกติจากการใช้น้ำหอมนี้นะ

ฉันคงมองเจ้าของน้ำหอมนี่มีเจตนาฆ่าทางอ้อมแล้วว่ะ

ดูปริมาณสารที่ใช้แต่ละอย่างแล้ว คนจิตผิดปกติเท่านั้นที่ผลิตน้ำหอมแบบนี้ออกมาขายได้

คนคิดสูตรน้ำหอมนี่เจ้าแผนการจริงๆ เห็นได้ชัดว่าจงใจทำให้ผู้บริโภคเสพติดน้ำหอมของเขาโดยไม่รู้ตัว

เวลาใช้ไปนานๆจะทำให้คนติด ถ้าหยุดใช้ก็จะมีผลข้างเคียง ที่ทำให้คนนอนไม่หลับจนเกิดความเครียดสะสม

ทำให้ผู้บริโภคต้องหันกลับมาใช้ผลิตภัณฑ์ของเขาต่อ ช่างไม่คำนึงถึงสุขภาพผู้บริโภคเลยจริงๆ "

หมอหนุ่มหน้าหล่อเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเอือมกับคนประเภทนี้

เพราะเขาเคยตรวจเจอตัวอย่างผลิตภัณฑ์ที่อันตรายต่อผู้บริโภคมาหลายเคสแล้ว

จากนั้นกู้โม่เหยียนก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้านิ่งๆ

" อือ บางที คนคิดสูตรน้ำหอมนี่อาจจะมีแผนการในใจอย่างที่นายคิดก็ได้ "

" นายพูดจริงเหรอ ฉันแค่คิดเล่นๆนะเว้ย "

หมอหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างคาดไม่ถึง ไม่คิดว่าเพื่อนของเขาจะเอ่ยออกมาแบบนั้น

" อือ "

หมอหนุ่มได้แต่นั่งกะพริบตาจ้องหน้าเพื่อนอย่างตะลึง

ส่วนหมอกู้ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์ข้อความส่งไปหาเพลงพิณพร้อมกับแนบใบผลตรวจไปให้

เช้าวันรุ่งขึ้น....

เพลงพิณยืนอาบน้ำชำระล้างร่างกายอย่างใจเย็นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ภายใต้ฝักบัวใหญ่ที่มีน้ำพุ่งออกมาตามแรงดันของทางน้ำ

หวังเซียวหยางที่นอนบนเตียงใหญ่ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา

พอได้ยินเสียงน้ำไหลดังในห้องน้ำ จึงหยิบกางเกงบ๊อกเซอร์ขึ้นมาสวมใส่ แล้วลงจากเตียงเดินตรงไปยังห้องน้ำ

ในขณะที่เขากำลังเดินไปใกล้ถึงหน้าประตูห้องน้ำ เสียงน้ำจากฝักบัวก็เงียบลง

จากนั้นประตูห้องน้ำก็เปิดออก เพลงพิณเดินออกมา บนตัวมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ปกปิดเรือนร่างที่เป็นส่วนสำคัญเอาไว้

" คุณอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ "

หวังเซียวหยางเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นเพลงพิณเดินออกมาจากห้องน้ำ เพราะเขาตั้งใจจะไปอาบน้ำพร้อมเธอ แต่เพลงพิณกลับเอ่ยตอบขึ้นเสียงเย็นอย่างไม่สบอารมณ์ด้วยแววตาไร้อารมณ์

" ก็เห็นฉันยืนอยู่ตรงหน้าแล้วไม่ใช่เหรอ จะถามอีกเพื่อ? "

จากนั้นเธอก็เดินผ่านตัวเขาไป หวังเซียวหยางได้แต่ยืนนิ่งเงิบไป สักพักเขาก็ก้าวเข้าไปในห้องน้ำ

ส่วนเพลงพิณก็มายืนไดร์ผมหน้ากระจก จากนั้นก็รีบแต่งตัว เสร็จแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

พอเห็นข้อความจากหมอกู้แจ้งเตือนบนหน้าจอ เธอก็รีบเปิดอ่านทันที

[ เป็นอย่างที่เราคิดจริงๆ แม่บ้านดีเด่นของนายเผด็จการคิดทำร้ายเจ้านายตัวเองทางอ้อม

นายเผด็จการหน้าโง่นี่ ช่างไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ จะว่าไปแล้ว มันก็น่าสมน้ำหน้าเหมือนกันนะ ที่ถูกแม่บ้านทำร้ายแบบนี้

อยากร้ายกับฉันดีนัก เจอแม่บ้านดีเด่นเข้าไปก็ถึงกับโง่ไปเลย น่าจะปล่อยให้โง่ตายไปเลยจริงๆ ]

เธอยืนบ่นพึมพำในใจแต่ในหัวกลับตรงกันข้ามกับคำพูด เธอใช้สมองครุ่นคิดและตัดสินใจเกี่ยวกับเรื่องนี้

[ ป้าแม่บ้านนะป้าแม่บ้าน จิตใจช่างไม่ดีเหมือนหน้าตาเลยจริงๆ

คงจะเป็นเวรกรรมของนายเผด็จการละมั้ง ถึงได้มีคนรับใช้ที่คิดไม่ดีแบบนี้

แม้เราจะไม่ชอบนายเผด็จการมากแค่ไหน แต่เรื่องนี้ เราก็ไม่ควรเอาหูไปนา เอาตาไปไร่ เขาควรจะรู้

เพราะมันเกี่ยวกับชีวิตและสุขภาพในระยะยาวของเขา