ตอนที่ 77 มันไม่ง่ายอย่างที่คุณคิดหรอก

จากนั้นเธอก็ก้าวออกไปจากตรงนั้น หวังเซียวหยางรีบคว้าแขนเธอมาจับไว้พร้อมกับดึงเข้ามาโอบกอดไว้แน่นแล้วเอ่ย

" คุณไม่ผิด และคุณก็ไม่ใช่คนนอก คุณเป็นภรรยาผม ผมดีใจที่คุณเป็นห่วงผม

จริงๆแล้วที่ผมไม่ไล่แกไปเพราะแกเป็นแม่ของโรส ผมไม่ได้คิดจะหักหน้าคุณเลย

การที่ผมให้แกอยู่ที่นี่ ก็เพื่อความปลอดภัยของแก มีเพียงบ้านผมเท่านั้นที่คนของคุณย่าไม่กล้าบุกเข้ามา "

เพลงพิณอึ้งมากเมื่อรู้ความจริงที่ว่าแม่บ้านคือแม่ของโรส แล้วสมองเธอก็ไล่เรียงเรื่องราวและเหตุการณ์ต่างๆ

ตั้งแต่แม่บ้านพูดเรื่องโรสแล้วร้องให้ แม่บ้านมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ และตั้งตัวเป็นศัตรูกับเธอตอนนี้เธอรู้แล้วว่าทำไมแม่บ้านถึงไม่ชอบเธอ

" อ๋อ ที่แท้ สาเหตุที่แกไม่ชอบฉันก็เพราะแกเป็นแม่ของคนรักของคุณ แกเลยมองฉันเป็นศัตรูหัวใจของลูกสาว พูดง่ายๆก็คือ หวงแทนลูกสาวกลัวฉันจะแย่งคุณไปจากลูกสาวแกสินะ "

" คุณอย่าไปสนใจแกเลย แกไม่มีสิทธิ์ที่จะมาหวงอะไรแทนใคร

ผมยอมรับว่าผมเคยรักโรส แต่นั่นมันเป็นความรักแบบเด็กๆ ไม่เหมือนที่ผมรักคุณตอนนี้ "

เพลงพิณกลัวว่าเขาจะพูดพร่ำว่ารักเธออีกเธอจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเพื่อหยุดเขา

" คุณไม่ต้องพร่ำเรื่องนี้แล้ว ฉันไม่อยากฟัง "

หวังเซียวหยางรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจเมื่อได้ยินเพลงพิณเองแบบนั้น แต่เขาก็ยอมๆเธอไปในแบบฉบับของผู้ชายยอมเมีย

" โอเค ผมจะไม่พูด ถ้าคุณไม่อยากฟัง ที่ผมให้ป้าแกอยู่ต่อเพราะผมไม่อยากทำผิดต่อพวกเขาอีก

ชีวิตพวกเขาวุ่นวายจนต้องแยกจากกัน ระหกระเหินไปคนละทิศคนละทาง เพราะคุณย่าผม

แค่นี้ผมก็รู้สึกผิดมากแล้ว สิ่งที่ป้าแกทำ ผมนำมาหักลบกับความรู้สึกผิดในใจผมแล้ว คุณเข้าใจผมนะ "

เพลงพิณรู้สึกได้ถึงความเป็นคนดีในตัวหวังเซียวหยาง จึงเริ่มมีทัศนะคติดีกับเขา

เพราะเธอเองก็รู้ ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้ย่าของหวังเซียวหยางลงมือทำเรื่องแบบนั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอพวกเขาก็คงได้แต่งงาน มีลูกกันแล้ว และคงไม่ทำให้หวังเซียวหยางกับหมอกู้แตกคอกันถึงขั้นเกลียดชังกันจนทุกวันนี้

" ฉันเข้าใจคุณค่ะ ไว้ฉันจะไปขอโทษป้าเขาด้วยตัวเอง ส่วนเรื่องที่คุณย่าคุณ ลงมือกับครอบครัวพวกเขา

ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเป็นต้นเหตุหลัก ครอบครัวคุณโรส คงไม่ต้องระหกระเหิน แยกจากกันแบบนี้คุณกับคุณกู้ก็คงไม่ต้องมาบาดหมางกัน

บางทีหากไม่มีฉัน คุณคงจะได้แต่งงานมีลูกกับคุณโรสแล้ว ดังนั้น คุณไม่ต้องห่วง ฉันจะจบเรื่องวุ่นวายพวกนี้เอง "

" คุณจะจบเรื่องนี้ยังไงในเมื่อคุณไม่รู้เรื่องอะไร เป็นผมเองที่ผิด ดื้อรั้น เอาแต่ใจ ไม่ยอมฟังคุณย่า

ผมรู้จักคุณตั้งแต่เด็ก หากผมยอมมีคุณคนเดียวตั้งแต่แรก ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้

ผมผิดที่ปฏิเสธคุณมาตลอด ผมทำผิดต่อคุณมากมายที่ไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น ผมขอโทษ "

พอเขาเอ่ยแบบนั้น เธอก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาด้วยแววตาเยือกเย็นแบบไร้อารมณ์

" คุณไม่จำเป็นต้องมาขอโทษฉันหรอกค่ะ เพราะฉันเอง ก็ไม่ได้รักคุณเหมือนกัน หวังว่าคุณจะเข้าใจที่ฉันพูด เลิกใช้วิธีเผด็จการกับฉันนะคะ "

เอ่ยจบเพลงพิณก็แกะมือใหญ่ที่โอบกอดเธอออกแล้วเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นทิ้งให้คนข้างหลังยืนด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใจ

ไม่ว่ายังไง เพลงพิณก็จะไม่มีวันรักเขา ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาได้ตัดสินใจผิดพลาดมาตั้งแต่เด็กแล้ว ดังเขาว่า ติดกระดุมเม็ดแรกผิด เม็ดต่อๆไปก็จะผิด

[ เรื่องนี้หากจะแก้ไข ก็ต้องไปแก้ที่กระดุมเม็ดสุดท้าย แล้วค่อยกลับไปแก้ไขสิ่งที่ผ่านมา ]

ชีวิตเขาตอนนี้ก็เหมือนคนติดกระดุมผิด เส้นทางชีวิตเลยเปลี่ยน คนที่ถูกกำหนดให้เป็นของเขาก็เปลี่ยนใจไปรักคนอื่นเพราะเขาทอดทิ้งเธอเอง

เพลงพิณกลับไปที่ห้อง นั่งนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ในวันที่พบกับหวังเซียวหยางครั้งแรก

นึกถึงวันที่เขาขืนใจ ย่ำยีเธออย่างป่าเถื่อนบนเตียงใหญ่

นึกถึงวันที่เขาปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเธออย่างคนไร้หัวใจไร้ซึ่งจิตสำนึกความเป็นผู้ชาย

เธอรู้สึกแค้นมาก อยากจะแก้แค้น แต่อีกใจก็สั่งให้จบเรื่องนี้ด้วยดี

[ คงถึงเวลาที่เราควรปล่อยวาง แล้วจบเรื่องบ้าๆนี่สักที ทุกคนจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในแบบที่ควรจะเป็น ]

หวังเซียวหยางกลับเข้ามาในห้องเห็นเธอนั่งบนโซฟา เลยเดินเข้ามานั่งลงข้างๆเธอ