ตอนที่ 78 เรื่องของผมกับโรส มันจบไปนานแล้ว

เพลงพิณงงและอึ้งมาก เพราะคนที่ถูกตบไม่ใช่เธอ ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอหลับตาลง ก็รู้สึกได้ถึงแรงกระชากเหวี่ยงเธอเร็วมาก

จากนั้นเสียงตบก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว พอลืมตาขึ้น ก็ปรากฏว่าตัวเองยืนอยู่ด้านหลังหวังเซียวหยางแล้ว

" คุณชายรู้ตัวมั้ยคะ ว่ากำลังปกป้องผู้หญิงที่เป็นสาเหตุทำให้คุณชายกับโรสไม่สมหวังกันน่ะ "

หวังเซียวหยางมองหน้าแม่ของโรสแล้วเอ่ยด้วยแววตาดุดันอย่างสะกดกลั้นอารมณ์

" ผมรู้ แต่ผมจะไม่ยอมให้ป้าทำอะไรภรรยาของผมเด็ดขาด เรื่องของผมกับโรส มันจบไปนานแล้ว

ป้ายอมรับความจริงแล้วอยู่กับปัจจุบันเถอะ เรื่องในวันนี้กับเรื่องน้ำหอม รวมถึงเรื่องที่ผมช่วยเหลือป้าตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ผมจะถือว่าเป็นการชดความผิดที่ย่าผมทำไว้กับป้า คุณเพลงพิณไม่รู้เรื่อง

เธอเองก็ถูกหลอกให้มาแต่งงานกับผม และเป็นผมเอง ที่เป็นฝ่ายตกหลุมรักเธอ

หลังจากนี้ไปหากป้ายังอยากที่จะอยู่ที่นี่ต่อ ก็อย่าคิดทำร้ายเธออีก ไม่อย่างงั้น ต่อให้ป้าเป็นแม่ของโรสผมก็ไม่เว้น "

หวังเซียวหยางเอ่ยเสียงแข็ง น่าเกรงขาม นัยน์ตาคมกริบของเขามองแม่ของโรสด้วยแววตาเย็นชาอย่างดุดัน

แม่ของโรสจ้องมองหวังเซียวหยางด้วยแววตาตกตะลึงอย่างเหลือเชื่อ เมื่อเห็นเขาปกป้องเพลงพิณแถมยังเรียกเธอว่าภรรยาอย่างเต็มปากเต็มคำ

" คุณชายเปลี่ยนไปแล้ว "

เพลงพิณเองก็อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ไม่คิดว่าหวังเซียวหยางจะออกหน้าปกป้องเธอขนาดนี้

เธอรู้สึกดีจนรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูก เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเป็นผู้หญิงบอบบางตัวเล็ก

[ การถูกปกป้องมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง เอ๋...แต่เดี๋ยวก่อน เราจะเผลอลืมความตั้งใจเดิมไม่ได้นะ เราต้องจบทุกอย่าง ท่องไว้ ว่าเราต้องจบทุกอย่างให้เร็วที่สุด เพื่ออิสรภาพของเรา อย่าได้เขวเด็ดขาด ]

เธอพึมพำเตือนตัวเองในใจและดึงสติกลับมาอย่างเงียบๆ จากนั้นก็เดินออกมายืนข้างหวังเซียวหยางพร้อมกับเอ่ยขอโทษอีกครั้งอย่างจริงใจ

" ฉันขอโทษป้าอีกครั้งนะคะ ขอโทษจากใจจริงๆ

จริงๆแล้ว เรื่องการแต่งงานของฉันกับหวังเซียวหยาง มันเป็นการตกลงกันระหว่างผู้ใหญ่

ฉันกับหวังเซียวหยางไม่รู้เรื่องอะไร และฉันก็ไม่ใช่ภรรยาของหวังเซียวหยางตามที่เขากล่าวอ้าง

ป้าอย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะคะ ฉันกับเขาไม่ได้รักกันค่ะ ฉันเองก็มีคนรักอยู่แล้ว เขาคือ คุณหมอกู้ กู้โม่เหยียนค่ะ ป้าน่าจะรู้จักนะคะ

ดังนั้น ป้าไม่ต้องกลัว ว่าฉันจะแย่งหวังเซียวหยางไปจากลูกสาวป้าค่ะ มันจะไม่มีวันนั้นแน่นอน ป้าสบายใจได้เลย "

คำพูดของเพลงพิณเด็ดเดี่ยวเยือกเย็นไร้หัวใจไม่แม้แต่จะไว้หน้า หรือถนอมน้ำใจจนคนข้างๆ ที่ยืนฟังเลยสักนิด

หวังเซียวหยางหันไปมองเพลงพิณที่ยืนพูดด้วยแววตานิ่งสงบอย่างไร้อารมณ์ความรู้สึก

แล้วพึมพำในใจด้วยความรู้สึกปวดใจราวถูกแทงเข้าที่หัวใจ

[ เพลงพิณคุณใจร้ายกว่าที่ผมคิดไว้มากจริงๆ ]

เขาเจ็บปวดมาก แต่เขาก็ยังทนฟังเธอพูดจนจบเพราะถือว่าตัวเองก็เคยทำให้เธอเจ็บเช่นกัน

แม่ของโรสมองคนทั้งสองด้วยแววตาสับสน ใจหนึ่งก็เข้าใจและเห็นใจ แต่อีกใจก็ยังแค้นไม่หาย

แต่เมื่อเห็นแววตาที่เจ็บปวดของหวังเซียวหยางที่มองเพลงพิณแล้ว แกก็รู้สึกสงสารจับใจ เพราะแกดูแล้วเพลงพิณคงจะไม่มีใจให้คุณชายของเขาจริงๆ

[ นี่มันเวรกรรมอะไรของพวกเขานะ ดูแล้วคุณชายคงจะเจ็บปวดมาก ที่เพลงพิณพูดแบบนั้น ]

จากนั้นแกก็เอ่ยขึ้นว่า

" ในเมื่อเรื่องมันผ่านมานานมากแล้ว คุณชายเองก็ดูแลฉันอย่างดีมาโดยตลอด ฉันจะพยายามลืมความโกรธแค้นที่มีในใจ จะพยายามลืมเรื่องในอดีตไปค่ะ "

" ขอบคุณป้ามากค่ะ "

เพลงพิณยกมือไหวพร้อมกับเอ่ยขอบคุณเสียงอ่อนด้วยความจริงใจ เธอดีใจมากที่ป้าแกเอ่ยแบบนั้น

จริงๆแล้วแม่ของโรสอยู่กับหวังเซียวหยางมานานจนรู้สึกผูกพันธ์ เหมือนเขาเป็นลูกชายคนหนึ่ง ที่แกต้องคอยดูแล พอเห็นเขาไม่มีความสุขแกก็ไม่มีความสุขเช่นกัน

จากนั้นหวังเซียวหยางก็ไปจับมือเพลงพิณมากุมไว้อย่างเอาแต่ใจแล้วจูงมือเธอเดินออกไปจากหน้าห้องของแม่โรส