ตอนที่ 79 ไม่ใช่ใครนึกอยากจะแต่งก็แต่ง

นายหญิงหวังนั่งดื่มชาหลังบ้าน พอได้ยินเสียงรถขับเข้ามาในบริเวณบ้าน แกก็หันไปเอ่ยกับลูกน้องคนสนิทว่า

" คุณไปดูซิ ว่าใครมาแต่เช้า "

" ครับ "

นายเหลียงรับคำสั่งแล้วหมุนตัวเดินออกไป แต่ยังก้าวออกไปได้ไม่ถึงสิบก้าว

สาวใช้วัยยี่สิบกว่าก็วิ่งตรงเข้ามาหาเขาอย่างไว เขาจึงเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบ

" มีเรื่องตื่นเต้นอะไรเหรอ "

" คุณชาย คุณชายกับ คุณเพลงพิณมาค่ะ "

สาวใช้เอ่ยรายงานด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ นายหญิงหวังที่อยู่ด้านหลังได้ยินดังนั้น ก็วางถ้วยชาลงแล้วลุกขึ้นยืนพร้อมกับงึมงำออกมาด้วยความดีใจ

" เซียวหยางกับหนูเพลงพิณมางั้นเหรอ "

ไม่รอให้นายเหลียงกลับเข้ามารายงาน แกก็รีบหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้าน ตรงไปยังหน้าบ้านทันที

นายเหลียงได้แต่เดินตามนายหญิงของตัวเองไปอย่างเงียบๆ

เพลงพิณกับหวังเซียวหยางเดินเข้ามาถึงห้องโถง ก็เจอนายหญิงหวังออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มระรื่น

" เป็นหนูเพลงพิณจริงๆด้วย "

แกเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ

เพลงพิณยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยทักทายตามธรรมเนียมไทย

" สวัสดีค่ะ นายหญิงหวัง "

นายหญิงหวังยิ้มตาหยีอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับเอ่ยอย่างเป็นกันเอง

" นายหยง นายหญิงอะไรกัน เรียกอย่างกับเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ "

" ขอโทษค่ะ "

เพลงพิณเอ่ยขอโทษเมื่อรู้ว่าคำเรียกของตัวเองทำให้ผู้ใหญ่ไม่ชอบใจ

นายหญิงหวังเข้าไปจับมือเพลงพิณมากุมไว้ด้วยความรักใคร่เอ็นดู

จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็นกับหลานชายมาก่อน

" ต่อไปนี้ ให้เรียกย่านะ เข้าใจมั้ย "

" ได้ค่ะ คุณย่า "

" ดีมาก น่ารักที่สุด "

ทั้งสองมองหน้ากันด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างอ่อนโยน

การที่ได้พูดคุยกับย่าของหวังเซียวหยางทำให้เพลงพิณรู้สึกอบอุ่นเหมือนได้อยู่ใกล้ย่าตัวเอง

" เข้าไปนั่งข้างในกันเถอะ "

" ค่ะ "

แล้วนายหญิงหวังก็โอบหลังเพลงพิณพร้อมกับพาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น โดยที่ไม่สนใจหลานชายอีกต่อไป

หวังเซียวหยางที่ถูกคุณย่าเมินก็ได้แต่ยืนมองทั้งสองเข้าไปในห้องเล่น

จากนั้นก็ย้ายสายตาไปมองหน้าลูกน้องคนสนิทของย่า นายเหลียงยิ้มออกมาแล้วเอ่ย

" นายหญิงดีใจมากเลยนะครับ ที่คุณชายพาคุณหนูเพลงพิณกลับมา ว่าแต่ ทำไมคุณหนูเพลงพิณถึงยอมมากับคุณชายล่ะครับ "

หวังเซียวหยางย้ายสายตาจากคนสนิทของย่าเข้าไปยังห้องนั่งเล่น ที่มีย่าของเขากับเพลงอยู่แล้วเอ่ยตอบนายเหลียงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

" ไม่รู้เหมือนกัน ว่าเธอคิดจะทำอะไร อยู่ๆเธอก็อยากมาพบคุณย่า "

" อือ ดูเหมือนคุณหนูเพลงพิณจะมีธุระสำคัญกับนายหญิงนะครับ คุณชายคงต้องเตรียมรับมือดีๆแล้ว "

" เรื่องนั้น ฉันรู้แล้วล่ะ ขอบใจนายมาก "

เอ่ยจบหวังเซียวหยางก็เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นแล้วไปนั่งลงบนโซฟาอีกตัว ที่ตั้งอยู่ทางซ้ายมือถัดจากโซฟาตัวใหญ่

นายเหลียงยืนมองพวกเขาแล้วอมยิ้มในหน้า จากนั้นก็หมุนตัวเดินไปที่ห้องครัว

พอแม่ของหวังเซียวหยางที่กำลังทำอาหารอยู่พอเห็นหน้าเขา ก็เอ่ยถามขึ้น

" เซียวหยางกลับมาเหรอคะ "

" ใช่ครับ คุณชายพาคุณหนูเพลงพิณกลับมาด้วย ตอนนี้พวกเขากำลังนั่งคุยกับนายหญิงอยู่ครับ "

" จริงเหรอ ดีจริงๆเลย คุณแม่คงดีใจมากสินะ ที่ได้เจอหนูเพลงพิณ "

" ครับ "

" คุณช่วยฉันเตรียมอาหารตักใส่จานหน่อยนะคะ จะได้ให้พวกเขาอยู่ทานข้าวเช้าด้วยกัน "

" ได้ครับ "

แล้วนายเหลียงก็ไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่ ตามด้วยล้างมือให้สะอาดก่อนจะเริ่มตักอาหารใส่ถ้วยใส่จาน แล้วนำไปจัดวางบนโต๊ะอาหาร

แม่ของหวังเซียวหยางเดินออกจากห้องครัวตรงเข้าไปยังห้องนั่งเล่น

" เซียวหยาง หนูเพลงพิณ "

แกเอ่ยทักขึ้นมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างอ่อนโยน เพลงพิณรีบยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มอ่อน

" สวัสดีค่ะ คุณป้า "

พอนายหญิงหวังได้ยินเพลงพิณเอ่ยเรียกแม่ของหวังเซียวหยางว่าป้า แกก็รีบเอ่ยแทรกขึ้นทันที

" ฟังย่านะ คนนี้คือคุณแม่ของเซียวหยางเป็นลูกสะใภ้ย่า ต่อไปนี้หนูต้องเรียกเขาว่าคุณแม่นะเข้าใจมั้ย "

เพลงพิณถึงกับชะงักไปสามวิ จนเผลอกะพริบตาปริบๆจ้องหน้านายหญิงหวังแบบอึ้งๆ

[ ให้เรียกแม่เลยเหรอ คงไม่ดีมั้ง หรือว่าตามธรรมเนียมของคนจีนแล้ว

จะเรียกพ่อแม่ของเพื่อนหรือคนรู้จักว่า แม่ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง

เรียกแม่ก็ไม่ได้เสียหายอะไรหนิ แม่ก็ได้ว้า โบราณว่า เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามหนิ ]

พอคิดได้ดังนั้นแล้ว เธอก็ฉีกยิ้มออกมาแล้วพยักหน้าหงึก เอ่ยตอบรับคำอย่างเด็กว่านอนสอนง่าย