ตอนที่ 80 หนูขอยกเลิกการหมั้นทั้งหมดค่ะ

หลังจากทานข้าวเสร็จเพลงพิณก็ออกไปเดินเล่นกับนายหญิงหวังที่สวนหลังบ้านเพื่อเดินย่อยอาหาร

ระหว่างที่กำลังเดินเล่นกันอยู่ เพลงพิณจึงเอ่ยขึ้น

" เอ่อ คุณย่าคะ คุณย่าช่วยตอบคำถามหนูหน่อยได้มั้ยคะ "

นายหญิงหวังจึงเอ่ยถามด้วยสีหน้ายิ้มๆอย่างอ่อนโยน

" เรื่องอะไรล่ะ "

" เรื่องของหนูกับหวังเซียวหยางค่ะ "

เธอเอ่ยตอบเสียงเบาอย่างระมัดระวัง พร้อมกับแอบสังเกตท่าทีของนายหญิงหวังไปด้วย

นายหญิงหวังหยุดอยู่กับที่แล้วหันมามองหน้าเพลงพิณ

" ทำไมอยู่ๆถึงอยากถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ เพราะเรื่องนี้ใช่มั้ย หนูถึงได้มาที่นี่ "

เพลงพิณเม้มปากพร้อมกับพยักหน้ายอมรับอย่างกล้าๆกลัวๆแววตาดูระมัดระวังอย่างกับแมวน้อย

นายหญิงหวังเห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาแล้วเอ่ย

" หนูไม่ต้องกลัวหรอก ถามมาได้เลย "

เพลงพิณได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ จากนั้นก็ไม่รอช้า รีบเอ่ยถามขึ้นทันที

" ขอบคุณค่ะ คือ หนูอยากรู้ว่าทำไม คุณย่ากับคุณย่าของหนูถึงอยากให้หนูกับหวังเซียวหยางแต่งงานกันคะ ในเมื่อเราสองคนไม่ได้รักกันค่ะ "

เธอยิงคำถามออกไปตรงๆโดยไม่อยากเสียเวลาอ้อมค้อม นายหญิงหวังหมุนตัวแล้วเดินไปข้างหน้าต่อพร้อมกับเอ่ยตอบเพลงพิณเสียงอ่อน

" เรื่องนี้จริงๆแล้ว ตระกูลของคุณย่าหนูกับตระกูลของย่าได้ทำการตกลงกันไว้ตั้งแต่ตอนที่หนูยังไม่เกิดแล้ว

แต่พอหนูอายุได้หกเดือน พ่อกับแม่ของหนูรวมถึงพ่อกับปู่ของเซียวหยาง ได้พากันออกไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจบนเรือยอร์ชส่วนตัว

แต่อยู่ๆก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น พายุเข้า ฝนตกกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ทำให้คลื่นลมแรงมาก จนคนขับเรือไม่สามารถควบคุมเรือได้

เรือเลยล่ม จมลงกลางทะเล ทำให้ครอบครัวเราเกิดการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ขาดเสาหลักของตระกูลไป

ตอนนั้นตระกูลของคุณย่าหนู ก็เหลือเพียงหนูคนเดียว ส่วนตระกูลของย่าก็มีเพียงเซียวหยางที่ยังเด็กอยู่ ยังไม่สามารถรับช่วงต่อจากพ่อเขาได้

ย่าของหนูเลยคอยผลักดันซัพพอร์ตให้ย่าขึ้นมายืนในตำแหน่งประธานบริษัท เพื่อรอวันที่เซียวหยางพร้อม

เราสองคนคอยช่วยเหลือและประคับประคองกันและกันมาจนตระกูลหวังยืนได้ยังแข็งแกร่งอีกครั้ง

แต่ตระกูลหนูก็มีบริษัทเจียหลงกรุ๊ปที่ต้องมีคนรับช่วงต่อเหมือนกัน

ดังนั้นย่าของหนูเลยโอนหุ้นเจียหลงกรุ๊ปให้เซียวหยางแล้วแต่งตั้งให้เซียวหยางเป็นประธานบริษัท แต่มีข้อแม้ ว่าโตมาเซียวหยางต้องแต่งงานกับหนูเท่านั้น

หลังจากนั้นพอเซียวหยางโตขึ้น ย่าของหนูจึงผันตัวเองมาเป็นผู้ถือหุ้นรองลงมาจากเซียวหยาง

จากนั้นย่าของหนูก็ย้ายไปอยู่ประเทศไทยกับหนูพร้อมกับทำเรื่องย้ายสัญชาติให้หนูเป็นคนไทยโดยสมบูรณ์จ้ะ

แต่ตอนที่เกิดเรื่องใหม่ๆย่าของหนูก็ส่งหนูไปอยู่ประเทศไทยเลย แล้วจ้างพี่เลี้ยงคอยดูแลหนูในเวลาที่เขามาทำงานที่นี่

แต่พอเซียวหยางโตเขาก็วางมือทุกอย่างมีแต่ฉันที่ยังไม่ได้วางมือจากการทำงาน "

" ค่ะ แล้วคุณย่าทราบมั้ยคะ ว่าทำไมคุณย่าหนูถึงต้องย้ายสัญชาติให้หนูด้วยและไม่เคยเล่าเรื่องราวของพ่อแม่ให้หนูฟังเลย "

ทั้งสองเดินไปคุยไปเรื่อยๆ

" มันเป็นการสูญเสียที่เจ็บปวด เป็นฝันร้ายของคนเป็นแม่ที่ไม่อยากจะนึกถึงมันอีก ย่าก็เป็น

บวกกับตอนนั้นเป็นช่วงที่บริษัทเจียหลงกรุ๊ปกำลังประสบปัญหา มีการชิงอำนาจกันในบริษัท

คุณย่าของหนูกลัวจะเสียหนูไปอีกคนเลย พาหนีแล้วมอบเจียหลงกรุ๊ปให้เซียวหยางรับช่วงต่อน่ะ

พูดง่ายๆก็คือ เจียหลงกรุ๊ปเป็นของหมั้นของพวกหนูสองคน "

" งั้นก็หมายความว่า คุณย่าหนูเป็นฝ่ายหมั้นหวังเซียวหยางไว้ให้หนู โดยที่ไม่สนใจว่าหวังเซียวหยางจะยินยอมหรือไม่

เลยทำให้หวังเซียวหยางไม่ชอบหนูและเกลียดหนูมาตลอดใช่มั้ยคะ "

หวังเซียวหยางที่เดินตามหลังมา คอยแอบฟังเงียบๆ เมื่อเห็นว่าย่ากำลังจะเอ่ยตอบเพลงพิณ จึงรีบเอ่ยแทรกขึ้น