ตอนที่ 81 ผมถูกขังเพราะปฏิเสธที่จะแต่งงานกับคุณ

ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนเข้ามาแล้วเอ่ยกับหวังเซียวหยางอย่างนอบน้อม

" คุณชาย เชิญครับ อย่าทำให้พวกผมต้องลำบากใจเลยครับ "

หวังเซียวหยางโกรธมาก เขานึกแล้วว่าเพลงพิณต้องทำให้ย่าเขาโกรธแน่นอน ดีที่เขาตามออกมา

เขามองหน้าลูกน้องของย่าด้วยแววตาสุขุมดุดันแล้วเอ่ยกับเพลงพิณ

" ไปกันเถอะ ไม่ต้องกลัวหรอก "

แล้วทั้งสองก็เดินตามคนชายฉกรรจ์เข้าไปในห้องมืด โดยมีชายฉกรรจ์อีกสองคนตามคุมข้างหลัง

จากนั้นชายฉกรรจ์ก็ทิ้งทั้งสองไว้ด้านในแล้วล็อกกุญแจด้านนอกเอาไว้ ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง

ห้องมืดที่เรียกกันนี้มันคือห้องใต้ดินที่มืดสนิท มองไม่สามารถมองเห็นแสงสว่างใดๆเลย

พอเข้ามาด้านในที่มืดสนิท รอบตัวทั้งสองมีแต่ความเงียบสงัดกับความมืดมิดที่ไม่สามารถเห็นหน้ากันได้

อยู่ๆเสียงของหวังเซียวหยางก็ดังขึ้นท่ามกลางความมืดที่เงียบสงัด

" ค่อยๆเดินนะ ไม่ต้องกลัว ห้องนี้แม้มันจะมืดมาก แต่มันก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร ผมเข้ามาอยู่จนชินแล้ว "

เพลงพิณได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้

" คุณถูกขังไว้ที่นี่บ่อยเหรอ "

" ใช่ ผมถูกขังเพราะปฏิเสธที่จะแต่งงานกับคุณนั่นแหละ วันนี้นับว่าเป็นโชคดีที่ได้มาอยู่ในนี้พร้อมกับคุณ ที่เป็นต้นเหตุทำให้ผมมาอยู่ที่นี่บ่อยๆ "

เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสบายๆแล้วนั่งลงบนพื้นที่เย็นเฉียบ

ได้ยินดังนั้นเพลงพิณก็รู้สึกผิดต่อหวังเซียวหยางขึ้นมาในใจ

" ฉันขอโทษนะ ที่ทำให้คุณถูกขังในห้องมืดนี้ เมื่อก่อนคุณคงจะกลัวมากสินะ "

หวังเซียวหยางฉีกยิ้มออกมาท่ามกลางความมืดมิดแล้วเอ่ย

" นั่งลงก่อนสิ "

เพลงพิณค่อยๆนั่งลงตามที่หวังเซียวหยางบอก

" ตอนเด็กๆ ผมกลัวมาก กลัวจนฉี่ราด ร้องให้ไม่หยุดเลย แต่ต่อมาผมก็เริ่มชินกับห้องนี้

เมื่อไหร่ที่ทำผิด ผมจะเอาเทียนกับไฟแช็คใส่ไว้ในเสื้อ พอถูกโยนเข้ามาในห้องนี้

ผมก็อยู่ได้สบาย เพราะหลังจากที่ประตูใหญ่ปิดลง ผมก็จะเริ่มจุดเทียนทันที "

ได้ยินดังนั้นเพลงพิณก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจหวังที่จะได้เห็นแสงสว่างในห้องนี้

" งั้นวันนี้ล่ะคุณได้พกเทียนติดตัวมาด้วยมั้ย "

เขายิ้มแล้วเอ่ยตอบเธอว่า

" แน่นอนว่าผมเตรียมการมาอย่างดี ผมเดาได้แต่แรกแล้วว่าคุณมาหาย่าผม

ต้องเป็นเพราะเรื่องของเรา และแน่นอนว่ามันจะทำให้คุณย่าโกรธจนขาดสติแล้วโยนคุณเข้ามาในนี้

ดังนั้น ผมเลยเตรียมมาให้คุณทั้งเทียน ทั้งไฟแช็ค รวมถึงทั้งตัวและหัวใจของผมด้วย "

" ยังจะมาพูดไร้สาระอีก ในเมื่อคุณพกเทียนมา ทำไมไม่จุดตั้งแต่แรก "

" ก็ผมพกมาน้อย ต้องใช้อย่างประหยัดไง เราจะถูกขังไว้ที่นี่กี่วัน ก็ยังไม่รู้เลย "

ได้ยินดังนั้นเพลงพิณก็หน้าหงอยไปเลย เพราะเธอไม่ชอบห้องนี้เอาซะเลย

" แล้วปกติคุณถูกขังที่นี่นานสุดกี่วัน "

" หนึ่งอาทิตย์ "

" ห๊ะ! หนึ่งอาทิตย์ แล้วเราไม่อดตายกันเหรอคุณ แบบนี้ก่อนจะสำนึกได้ก็หิวตายก่อนพอดี "

" ไม่หรอก จะมีพวกบอดี้การ์ดเอาข้าวเอาน้ำมาให้ วันละสองมื้อ คุณไม่ต้องกลัวหิวตายหรอก

เพราะคุณย่าผมจะไม่ปล่อยให้ทายาทของตระกูลอดตาย

อ้อ ถ้าง่วงก็นอนหนุนตักผมได้เลย ที่ผมตามคุณมาก็เพื่อเข้ามาอยู่ในนี้เป็นเพื่อนคุณ "

" ทำไมต้องเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนฉันด้วย ฉันไม่ใช่คุณนะที่จะกลัวจนฉี่ราด "

" ผมเป็นห่วง กลัวว่าคุณจะกลัวจนฉี่ราดเหมือนผมตอนเด็กๆไง "

" นี่คุณ "

เธอหันไปตะคอกมองค้อนใส่เขาทั้งที่ต่างคนต่างมองไม่เห็นกันและกัน

หวังเซียวหยางยิ้มออกมาภายใต้ความมืดมิด จากนั้นก็เอ่ยต่อว่า

" คุณนั่งรอตรงนี้นะ เดี๋ยวผมจะลุกไปเอาไฟแช็ค "