ตอนที่ 82 คุณจะไม่สมหวังกับเขา

พอถึงเที่ยง บอดี้การ์ดก็ยกอาหารที่จัดใส่จานชามมาอย่างดี เข้ามาให้ทั้งสองในห้อง

พอเห็นทั้งสองนอนกอดกันบนเตียง ขณะที่ทั้งสองกำลังหลับสนิทไม่รู้ตัว

เขาก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้เพื่อส่งรายงานนายหญิงของตัวเอง

พอถ่ายภาพเสร็จก็หมุนตัวก็กลับออกจากห้องมืด แล้วปิดประตูอย่างระมัดระวัง

จากนั้นก็นำโทรศัพท์ที่ถ่ายรูปทั้งสองเอาไปให้นายเหลียงที่เป็นหัวหน้าพวกเขา ส่วนนายเหลียงก็นำรูปของทั้งสองไปให้นายหญิงหวังดู

นายหญิงหวังนั่งในห้องรับแขกกับลูกสะใภ้เห็นนายเหลียงเดินเข้ามาจึงเอ่ยถามขึ้น

" มีอะไรน่าสนใจเหรอ "

" นายหญิงดูเอาเองดีกว่าครับ "

เขาเอ่ยพร้อมกับส่งโทรศัพท์ให้นายหญิงหวัง พอนายหญิงหวังเห็นหลานทั้งสองนอนกอดกัน แกก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ

" ดีๆ ดีมากจริงๆ "

จากนั้นแกก็ยื่นโทรศัพท์ให้ลูกสะใภ้ดูแล้วเอ่ย

" ความจริงพวกเขาเป็นคู่สวรรค์สร้าง ที่เหมาะสมกันมาก แต่ดันดื้อทั้งคู่ ในเมื่อเป็นแบบนี้

ก็ให้พวกเขาอยู่ด้วยกันในนั้นสักอาทิตย์หนึ่งแล้วกัน จะได้ปรับตัวเข้าหากัน "

หวังหรงแม่ของหวังเซียวหยางที่นั่งข้างๆได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น

" คุณแม่ ไม่กลัวพวกเขาจะต่อต้านเรามากขึ้นเหรอคะ เอ่อ...ในเมื่อตอนนี้

เซียวหยางก็รักหนูเพลงพิณแล้ว ไม่สู้เราปล่อยให้พวกเขาเป็นอิสระ จัดการกันเองไม่ดีกว่าเหรอคะ

ด้วยนิสัยของเซียวหยางแล้ว คงไม่ยอมปล่อยหนูเพลงพิณไปง่ายๆหรอกค่ะ "

" อือ ที่ลูกพูดก็ถูกนะ ฉันควรจะให้เซียวหยางเอาหนูเพลงพิณให้อยู่หมัด งั้นก็ให้พวกเขาอยู่ในนั้นสักสองวันแล้วกัน "

พอนายหญิงหวังเอ่ยแบบนั้น แม่ของหวังเซียวหยางก็ไม่สามารถเอ่ยอะไรได้อีก เพราะแกช่วยลูกชายได้แค่นี้จริงๆ

[ อยู่สองวัน ก็ยังดีกว่าต้องอยู่เป็นอาทิตย์นะเซียวหยาง ]

บ้านตระกูลกู้..........

บนเตียงใหญ่ที่หนานุ่ม เสียงโทรศัพท์สั่น หรื่ด...หรื่ด....หรื่ด ดังขึ้น บนโต๊ะข้างหัวเตียง

กู้โม่เหยียนพลิกตัว มาควานหาโทรศัพท์แล้วหยิบขึ้นมากดรับสาย

" ฮัลโหล "

พอได้ยินเสียงผู้เป็นเจ้านาย คนในสายจึงเอ่ยขึ้น

" นายครับ สายของเรารายงานมาว่า คุณชายหวังเซียวหยาง พาคุณเพลงพิณไปที่คฤหาสน์ตระกูลหวังแล้วครับ

ตอนนี้พวกเขาทั้งสองถูกนายหญิงหวังจับขังไว้ในห้องมืด ที่เป็นห้องสำหรับลงโทษคนในตระกูลครับ "

ได้ยินดังนั้นกู้โม่เหยียนก็ลุกขึ้นมานั่งทันที แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเรียบอย่างไม่สามารถรู้ได้ว่าคิดอะไรอยู่

" คอยจับตาดูไว้ มีอะไรรีบรายงานทันที แล้วอย่าให้ถูกจับได้ซะก่อนล่ะ "

" รับทราบครับ "

จากนั้นกู้โม่เหยียนก็กดวางสายไป แววตาของเขาดูสุขุมและนิ่งสงบ

คฤหาสน์ตระกูลหวัง.......

เพลงพิณรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของหวังเซียวหยาง

เธอจึงค่อยๆเอามือเขาออก แล้วลงจากเตียง เดินไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้า ล้างตาเพื่อให้ตัวเองสดชื่น

จากนั้นเธอก็เดินกลับมานั่งลงบนเตียงด้วยความรู้สึกเบื่อ เธอนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอย่างเงียบๆ

[ เฮ้อ...ถ้าถูกขังในนี้ตลอด เราตายแน่ คนตระกูลหวังนี่อารมณ์ขึ้นๆลงๆ

เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ตามไม่ทันเลยจริงๆ

มันเป็นอารมณ์ที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมหรือไงนะ แล้วแบบนี้ใครจะกล้ามาเป็นสะใภ้กันล่ะ ]

หวังเซียวหยางลืมตาขึ้นมา เห็นเพลงพิณนั่งอยู่หน้าเขา เลยลุกขึ้นมาโอบกอดเธอแล้ววางคางลงบนบ่าเธอเบาๆ

" ปล่อยค่ะ ฉันอึดอัด "

เพลงพิณนั่งหน้านิ่ง เอ่ยขึ้นโดยไม่ขยับเขยื้องหนีแต่อย่างใด หวังเซียวหยางยิ้มแล้วเอ่ยถามขึ้นเสียงงัวเงีย

" คุณคิดอะไรอยู่ เบื่อเหรอ "

" ค่ะ ฉันเบื่อการนอนทั้งวัน เบื่อการไม่รู้เวลา เบื่อการไม่เห็นแสงดาวแสงตะวัน นอนจนเบื่อแล้ว

ทำอะไร ไปไหนก็ไม่ได้ นอกจากไปห้องน้ำแล้วกลับมานั่งบนเตียง

ที่ผ่านมาคุณอยู่ได้ยังไงกัน คุณไม่เบื่อเหรอ แล้วเวลาเบื่อ คุณจัดการกับความรู้สึกเบื่อของตัวเองยังไง "

" อืม...ผมเหรอ เมื่อก่อนเวลาถูกขังในนี้ผมจะถือว่ามันเป็นการมานอนพักผ่อนที่แท้จริงน่ะ