ตอนที่ 83 ผมขอให้คุณปล่อยเพลงพิณออกมา

เช้าวันต่อมา ขณะที่กู้โม่เหยียนขับรถออกมาจากโรงพยาบาล

ระหว่างทางเขานึกขึ้นได้ว่าเพลงพิณกับหวังเซียวหยางถูกขังอยู่ด้วยกันในห้องมืดสองต่อสอง

ก็กลัวว่าจะเกิดเรื่องเหมือนกับเขาในปีนั้น

จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรไปหาลูกน้อง

ทันทีที่ลูกน้องรับสายเขาก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แข็งเล็กน้อย

" คนตระกูลหวังปล่อยคุณเพลงพิณออกมาหรือยัง "

" ยังครับ ตอนนี้ผมก็คอยสังเกตหน้าบ้าน ด้านในยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆเลยครับ "

" บ้าที่สุด! "

เขาสบถออกมาพร้อมกับกดวางสาย อีกใจก็แอบกลัวเพลงพิณจะใจอ่อนให้หวังเซียวหยาง

เพราะในห้องมืดที่กล่าวถึงนั้นเขารู้ดีว่ามันเป็นยังไง เมื่อก่อน หวังเซียวหยางเคยมาเล่าให้เขาฟังเป็นประจำ

ตอนนี้เขาร้อนใจจนมือกำพวงมาลัยแน่น เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ข่มใจเอาไว้ไม่ให้วู่วาม

แต่สมองกลับสั่งให้ร่างกายขับตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลหวัง

เขาขับรถเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ จากนั้นก็เปิดประตูลงจากรถ

นายเหลียงเดินออกมาด้วยสีหน้าท่าทางสุขุมแล้วเอ่ยเรียกชื่อเขา

" คุณชายกู้ "

กู้โม่เหยียนไม่รอช้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุมเย็นชา

" ผมมาขอพบนายหญิงหวัง "

" เชิญเข้ามาด้านในเลยครับ "

นายเหลียงเอ่ยพร้อมกับผายมือเชิญกู้โม่เหยียนเดินเข้าไปในบ้าน

นายหญิงหวังมองกู้โม่เหยียนที่เดินเข้ามาด้วยแววตานิ่งสงบแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุมพร้อมด้วยรอยยิ้มจางๆ

" คุณชายกู้เชิญนั่ง "

ท่าทางของนายหญิงหวังดูสง่างาม องอาจ น่าเกรงขาม สมกับเป็นนายหญิงแห่งตระกูลหวัง

พอกู้โม่เหยียนนั่งลงนายหญิงหวังจึงเอ่ยถามขึ้นต่อว่า

" วันนี้คุณชายกู้มาถึงที่นี่ มีธุระอะไรกับตระกูลหวังของเราเหรอคะ "

กู้โม่เหยียนยิ้มเย็นแล้วเอ่ยตอบนายหญิงหวังอย่างสุขุม

" แน่นอนว่ามีครับ เป็นธุระสำคัญด้วย "

นายหญิงหวังยิ้มออกมาแล้วเอ่ยต่อ

" อ้อ งั้นก็เชิญพูดธุระสำคัญของคุณมาได้เลยค่ะ "

กู้โม่เหยียนจ้องหน้านายหญิงหวัง แล้วนึกถึงตอนที่ตัวเองถูกวางยา ก็รู้สึกแค้นขึ้นมาในใจ จากนั้นเขาก็เอ่ยออกมาเสียงเย็นด้วยสีหน้าสุขุมเย็นชา

" ผมขอให้คุณปล่อยเพลงพิณออกมา และหวังว่าคุณจะไม่ใช้วิธีสกปรกในการผูกมัดเธอ "

นายหญิงหวังได้ยินดังนั้นก็โมโหขึ้นมาทันที แกจ้องเขม็งแววตากู้โม่เหยียนสักพัก จากนั้นแกก็ยิ้มออกมาแล้วเอ่ย

" โอ้ ต้องชื่นชมคนของคุณที่ทำงานได้ดี แต่เรื่องของตระกูลหวัง คงไม่ต้องรบกวนให้คุณมายุ่งหรอกค่ะ "

" หึ ถ้าเป็นเรื่องของตระกูลหวังผมไม่ยุ่งอยู่แล้วครับ แต่คนที่คุณจับขังดันเป็นแฟนผม

ดังนั้นผมเลยต้องทำเพื่อแฟนของตัวเอง ขอเตือนนายหญิงหวัง ว่าอย่าทำเหมือนในอดีตที่ผ่านมาก็แล้วกัน

หวังว่านายหญิงหวังจะปล่อยแฟนผมเป็นอิสระให้เร็วที่สุดนะครับ

เพราะความอดทนของทุกคนมันมีขีดจำกัด นายหญิงหวังคงรู้นะครับว่าจะเกิดอะไรขึ้น ใครจะเสียหายหนักหากนักข่าวรู้เรื่องนี้ "

นายหญิงหวังโกรธมากที่กู้โม่เหยียนมาขู่และกดดันแกแบบนี้ หวังหรงที่นั่งเงียบมาตลอดเห็นแม่สามีโกรธ จึงเอ่ยขึ้น

" คุณชายกู้คงลืมไปนะคะ ว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ มันสามารถเปลี่ยนได้ทุกวัน ใจคนก็เช่นกันค่ะ

วันนี้หนูเพลงพิณอาจจะเป็นแฟนคุณชายกู้ พรุ่งนี้อาจจะเป็นภรรยาของเซียวหยางก็ได้

เพราะไม่มีใครสามารถล่วงรู้สิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตได้ค่ะ "

กู้โม่เหยียนได้ยินดังนั้นก็โมโมมากขึ้น จ้องแววตาแม่ของหวังเซียวหยางด้วยความไม่พอใจ

เดิมเขากลัวเพลงพิณจะถูกวางยา ตอนนี้กลัวเธอจะเปลี่ยนใจ เผลอใจอ่อนให้กับหวังเซียวหยางมากกว่า