บทที่ 8: รางวัลของนางบำเรอ

บทที่ 8: รางวัลของนางบำเรอ

ม่ออวิ๋นนำบ่าวรับใช้หลายคนเดินเรียงแถวเข้ามาภายในห้อง บนมือของแต่ละคนประคองถาดไม้ที่เต็มไปด้วยผ้าไหมเนื้อดีจากแดนใต้ เครื่องประดับลวดลายวิจิตร และกล่องยาสมานแผลชั้นเลิศที่เบิกมาจากคลังสมบัติส่วนตัวของชินอ๋อง

ของกำนัลล้ำค่าเหล่านี้ หากสตรีใดในเมืองหลวงได้เห็น คงต้องตาลุกวาวด้วยความริษยา ทว่าเสิ่นลั่วอวี้ที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะน้ำชา กลับเพียงแค่ปรายตามองของเหล่านั้นด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งความยินดี

“พระชายา...” ม่ออวิ๋นเอ่ยเรียกด้วยสรรพนามเดิมอย่างเคารพ เพราะรู้ดีว่านายของตนยังไม่ได้ลงนามหย่าขาด “ท่านอ๋องรับสั่งให้นำเสื้อผ้า เครื่องประดับ และยาสมานแผลมามอบให้ขอรับ”

“วางไว้ตรงนั้นเถิด”

ม่ออวิ๋นลอบมองใบหน้างดงามที่ดูซีดเซียวเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือให้บ่าวรับใช้วางของลงและรีบถอยออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

คล้อยหลังบ่าวรับใช้ เสียงฝีเท้าของบุรุษผู้เป็นเจ้าของจวนก็ก้าวเข้ามาในห้อง เซียวจินเยว่สวมชุดคลุมสีเข้ม ท่วงท่าสง่างาม นัยน์ตาคมคายที่เคยมองผู้อื่นอย่างเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับมีความกังวลซ่อนอยู่ลึกๆ

เขาคิดว่านางจะยังคงด่าทอ ผลักไส หรือมองเขาด้วยความโกรธแค้นเหมือนเมื่อช่วงเช้า... เพราะอย่างน้อย การแสดงอารมณ์โกรธ ก็ยังแปลว่านางมีความรู้สึกต่อการกระทำของเขา แต่ความเงียบงันและท่าทีเฉยเมยนี้คือสิ่งใดกัน?

เซียวจินเยว่กระแอมเบาๆ เพื่อทำลายความเงียบ เขาเดินเข้าไปหยิบกล่องไม้จันทน์ที่บรรจุยาสมานแผลขึ้นมา ก่อนจะก้าวไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้านาง

“ข้าให้คนนำปิ่นหยกกับผ้าไหมมาให้ เจ้าชอบหรือไม่... แล้วนี่ก็คือยาทาแก้ฟกช้ำ หมอหลวงบอกว่าเป็นยาชั้นดีที่สุด ข้า... ข้าจะทาให้เจ้าเอง”

น้ำเสียงของบุรุษผู้เย่อหยิ่งอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เซียวจินเยว่เอื้อมมือออกไปหมายจะแตะไหล่บาง ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมา คือการตอบสนองที่ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด

เสิ่นลั่วอวี้ไม่ได้ปัดมือเขาออก นางเพียงลุกขึ้นยืนช้าๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วย่อกายคำนับด้วยท่วงท่าที่งดงามและถูกต้องตามธรรมเนียมราชสำนักทุกกระเบียดนิ้ว... เป็นความสมบูรณ์แบบที่ ‘ห่างเหิน’ จนน่าใจหาย

“ขอบคุณท่านอ๋องที่ประทานของพวกนี้มาให้... แต่เรื่องทายา ข้าเป็นเพียงนางบำเรอ มิกล้ารบกวนท่านอ๋องหรอก”

คำว่า ‘ประทานรางวัล’ และ ‘นางบำเรอ’ เหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางอกคนฟัง เซียวจินเยว่ขมวดคิ้วแน่น เขายึดไหล่ทั้งสองข้างของนางไว้ บังคับให้นางเงยหน้าขึ้นมองเขา

“ลั่วอวี้! เจ้าอย่ามาพูดจาประชดประชันข้าได้หรือไม่ ข้าแค่อยากชดเชยให้เจ้า!”