บทที่ 163 ทุบ

บทที่ 163 ทุบ

ในศาลาไป่หยู่

เสี่ยวเซียงรู้สึกหงุดหงิดกับคำพูดของลั่วอู๋ “มันก็เป็นเพียงคำอ้างไร้สาระของพวกเจ้า ศาลาไป่หยู่นั้นเป็นดั่งตัวแทนของตระกูลลั่ว มันเป็นดั่งป้ายประกาศด้วยตัวอักษรสีทอง เป็นการรับประกันยิ่งกว่าแบบปากต่อปาก หากไม่มีชื่อนี้เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถทำให้ศาลาไป่หยู่พัฒนาได้ถึงระดับนี้งั้นหรือ นี่คือการสนับสนุนจากตระกูลที่ดีที่สุด ข้าไม่คาดหวังว่าเจ้าจะรู้จักถึงความกตัญญูหรอกนะ เจ้ามันโลภมาก! เจ้าแค่พยายามที่จะกลืนผลประโยชน์ทั้งหมดไว้กับตัว ” ถ้าเป็นที่อื่นละก็มันอาจจะได้ผลแบบนั้นจริง ๆ เนื่องจากชื่อร้านคือศาลาไป่หยู่ จึงน่ามีลูกค้าจำนวนมากให้ความไว้วางใจและตัดสินใจมาอุดหนุนศาลาไป่หยู่เหมือนในสาขาอื่น ๆ ที่มณฑลต่างๆ ใช่แล้วที่เขาพูดมามันก็เป็นจริงอยู่บ้าง แต่เสี่ยวเซียงนั้นไม่ได้รู้เลยในเขตป่าหวงชาแห่งนี้ไม่มีใครคิดจะสนใจป้ายศาลาไป่หยู่ ที่นี่ป้ายหอคอยหวงชาต่างหากคือการรับประกันคุณภาพ เว้นแต่เจ้าของร้านแท้จริงจะเป็นลั่วอู๋“แผ่นป้ายประกาศด้วยตัวอักษรสีทอง ฮ่าฮ่าฮ่าลั่ว” ลั่วอู๋ปิดท้องของเขาและเริ่มหัวเราะ เสี่ยวเซียงจ้องมองเขาด้วยความโกรธ “เจ้าหัวเราะอะไร?” ลั่วอู๋มองเขาอย่างดูถูกเหยียดหยามและพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “อาฟู่ เสี่ยวชาไปรื้อป้ายที่ประตูออกให้ข้าดูสิ” “รับทราบขอรับ” คนงานทั้งสองไม่ลังเลที่จะเดินออกไปหยิบบันไดและถอดแผ่นป้ายที่มีคำว่า ” ศาลาไป่หยู่ออก” พวกเขาซึ่งเป็นคนของที่นี่นั้นไม่รู้จักตระกูลดังใด ๆ เดิมทีพวกเขารู้จักแค่เจ้าของร้านคนเก่า ส่วนตอนนี้พวกเขาก็รู้จักแค่เจ้าของร้านคนเก่าและนายน้อยลั่วเท่านั้น ตระกูลลั่ว ? นายน้อยและเจ้าของร้านคนเก่าต่างหากเป็นคนทำให้พวกเราอยู่ดีกินดี พวกข้าจะไปรู้จักตระกูลอะไรของเจ้าได้ยังไง! ใบหน้าของเสี่ยวเซียงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ?” การเอาป้ายศาลาไป่หยู่ออกโดยไม่ได้รับอนุญาตถือว่าเป็นการกระทำที่ผิดต่อกฎของตระกูลลั่ว แขกทั้งภายในและภายนอก ศาลาไป่หยู่เองเมื่อสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวในร้าน พวกเขาก็ทยอยเข้ามาดูทีละคน เพราะทุกครั้งที่ศาลาไป่หยู่ทำธุรกิจมักจะมีเรื่องตื่นเต้นมากมาย

“ข้าต้องการอะไรงั้นเหรอ ? ฮึ่ม” ลั่วอู๋ตะคอกอย่างเย็นชาและเดินไปที่แผ่นป้ายศาลาไป่หยู่ ฝ่ามือของเขาควบแน่นพลังวิญญาณ เขาตบฝ่ามือของเขาลงราวกับมีด

ฉับมันเป็นเสียงฟันอันคมชัดแผ่นป้ายของศาลาไป่หยู่ ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน

ฝูงชนต่างงงงวยว่าเขากำลังทำอะไรอยู่? ทุบป้ายของตัวเองแบบนี้ยังไงก็ดูไม่มีเหตุผล

เสี่ยวเซียงตบโต๊ะลุกขึ้นด้วยความโกรธ “รู้ตัวไหมว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?“ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่อยากจะบอกเจ้าเพียงเรื่องเดียวว่า” ลั่วอู๋มองไปที่เหล่าผู้ชมแล้วกล่าวด้วยเสียงอันดัง “ในอนาคตร้านของเราจะไม่ถูกเรียกว่าศาลาไป่หยู่อีก ในส่วนของชื่อนี้จะไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ กับร้านเราอีกต่อไปในอนาคต”เสียงของลั่วอู๋ดังกระจายไปทั่วร้านแขกไม่มีอารมณ์อื่นนอกจาก งงงวยโอ้ถ้าเจ้าของร้านไม่เรียกร้านตัวเองว่าศาลาไป่หยู่ แล้วมันจะทำไมกันเหรอ?ไม่ใช่ว่ายารวบรวมวิญญาณหรือเทียนหยวนหนิงลินกำลังจะถูกถอดออกจากชั้นวางซะหน่อย มันสำคัญด้วยหรือ?มันฟังดูยุ่งมากจนคนดูงงคนเหล่านั้นไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อยมันก็เป็นเพียงการเปลี่ยนชื่อไม่ได้เปลี่ยนเจ้าของร้านซะหน่อย พวกเขาจะสนใจทำไม“เป็นแขกที่มาที่นี่เพราะป้ายของศาลาไป่หยู่ เชิญออกไปจากร้านของเราด้วย พวกเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับศาลาไป่หยู่ที่มีชื่อเสียงอีกต่อไปแล้ว” ลั่วอู๋เดินต่อไปฝูงชนสับสนมากขึ้นออกไปจากร้าน?ล้อกันเล่นน่า? สินค้าที่ดีที่สุดอยู่ที่นี่แล้ว แถมพวกมันมีจำนวนจำกัดต่อวัน ไม่มีใครยอมทิ้งโอกาสไปหรอกมาที่นี่เพราะป้ายศาลาไป่หยู่อะไรกัน? บอกเลยพวกเขามาที่นี่เพราะสินค้าและบริการๆดี ๆ อยู่ในศาลาไป่หยู่ต่างหากสินค้าดี ๆ เหล่านี้ ไม่มีแม้แต่ที่หอคอยหวงชาด้วยซ้ำ“เจ้าของร้านลั่ว ท่านกำลังเล่นอะไรของท่านอยู่อีกเนี่ย”ลูกค้าเก่าถามลั่วอู๋หัวเราะ “ข้าแค่อยากดูว่าถ้าที่นี่ไม่มีชื่อเสียงของศาลาไป่หยู่ พวกเจ้าจะยังอยากซื้อสินค้าของทางร้านของเราไหม?”“เจ้าของร้านลั่วอย่าพูดล้อกันเล่นน่า ใครจะไปสนกัน ถ้าท่านไม่มีสินค้าดี ๆดี ต่อให้ร้านของท่านเป็นคฤหาสน์ซวนเทียน ข้าก็ไม่เสียเวลามาซื้อหรอกน่า” ลูกค้าเก่ากล่าวฝูงชนต่างหัวเราะ