บทที่ 165 เฉินหยวน

บทที่ 165 เฉินหยวนเฉินหยวนคือศาลาศูนย์กลางของจักรวรรดิ และที่เฉินหยวนแห่งนี้นั้นมีสวนลานกว้างรายล้อมอยู่ต้นไม้อันเขียวชอุ่มผลิบานตามฤดูใบไม้ผลิ กิ่งก้านของมันเต็มไปด้วยฝูงนกวิญญาณ ที่คอยส่งเสียงร้องอันไพเราะ และมีกลิ่นของชาหอมลอยทั่วใต้หลังคา ชานั้นคือชาหลิงหยุน ใช้เฉพาะเพื่อสร้างความเพลิดเพลินให้กับแขกพิเศษระดับชั้นมังกรจากศาลาไป่หยู่เท่านั้นที่จะใช้ชาชั้นยอดนี้ได้

แต่ที่เฉินหยวน กลับใช้เพียงชาธรรมดาเท่านั้น

เหตุผลนั้นง่ายมาก คนธรรมดาไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้ามาในเฉินหยวน แม้ว่าพวกเขาจะเป็นองค์หญิงผู้เลอโฉมหรือองค์ชายก็ตาม พวกเขาก็ต้องออกไปทันทีหากไม่ได้รับอนุญาตผู้ดูแล เนื่องจากผู้ดูแลของเฉินหยวนนั้นคือเฉินซังเทียน ซึ่งเป็นผู้ปรับแต่งระดับสูงของจีนแผ่นดินใหญ่

เฉินซังเทียนนั้นเป็นผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดในทวีป เขาเป็นถึงผู้ช่วยจักรพรรดิผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเพชร

แม้แต่หวังเฮาเอง ที่เป็นผู้สนับสนุนของราชวงศ์มังกรเร้นกาย ก็มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเฉินเช่นเดียวกัน เคยได้ยินมาว่า เขาเคยไปที่เฉินหยวนเพื่อดื่มชาหลายต่อหลายครั้ง

ภายในศาลานั้น มีการตกแต่งอย่างเรียบง่ายและหรูหรา ทำให้ผู้คนที่เข้ามารู้สึกสบายตา “เฒ่าเฉินทำไมถึงเรียกพวกเราทุกคนมาที่นี่กัน?” หญิงชราพูดอย่างไม่พอใจ ภายในศาลามีคนอยู่ประมาณ 20 คน

มีทั้งชายที่พกดาบมา 20 คน, ชายชราในชุดคลุมสีขาว, สัตว์วิญญาณลึกลับแห่งความมืด และแม้แต่หญิงสาวที่มีหางเป็นงู

คนเหล่านั้นมีลมหายใจที่รุนแรงและดูน่ากลัว

ใบหน้าของเฉินซังเทียนเบิกกว้าง “ไม่นานมานี้ ข้าได้พาหลานสาวของข้าไปพื้นที่ป่าหวงชา จุดประสงค์หลักคือเพื่อพัฒนาเฉินหมิงหยู่ขึ้นไปอีก อย่างไรก็ตาม หลานสาวของข้าได้พัฒนาทางด้านอารมณ์ของนาง และได้ยกระดับความก้าวหน้าของนางขึ้นไปอีกขั้น ”

“พอได้แล้ว!” “จะแสดงความเหนือชั้นกว่างั้นเหรอ!”“ถ้าพูดให้ดีไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูด”“ก็เป็นหลานสาวที่สุดยอดดีนี่”“ออกไป ออกไป!”ผู้คนเต็มไปด้วยความไม่พอใจถึงรู้ว่าหลานสาวของท่านยอดเยี่ยมเพียงใด แต่ท่านจะเรียกคนอื่นมาฟังเพื่อเน้นย้ำงั้นหรือ? ตาเฒ่า“ไม่ไม่ไม่ ไม่ใช่” เฉินซังเทียนปลอบผู้คนอย่างรวดเร็ว “ข้ามีเรื่องสำคัญที่จะบอกกับพวกท่าน ข้าแค่จะโอ้อวดเฉินหมิงหยู่ก่อนเท่านั้น เพื่อให้เข้าใจกันเป็นการเกริ่นนำ อย่างไรก็ตาม เฉินหมิงหยู่ก็พัฒนาขึ้นอย่างมากและพลังวิญญาณของนางก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน”“ให้ตายเถอะ เจ้าพูดมันอีกแล้ว!”“ออกไปซะ ออกไป”ผู้คนโมโหอย่างมากเราทุกคนล้วนเป็นบุคคลสำคัญของราชวงศ์มังกรเร้นกาย แต่ก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับพวกเขาที่จะตัดสินว่าคนรุ่นใหม่นั้นจะเป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยมหรือไม่?ตามปกติคนรุ่นใหม่ก็มีบุคคลคนที่ยอดเยี่ยมเช่นกัน แต่พวกที่เข้าตาผู้หลักผู้ใหญ่นั้น มีน้อยเกินไปหลานสาวของเฉินซังเทียนนั้นก็เหมือนกับไข่มุกอันบริสุทธิ์ นางสามารถบีบบังคับให้ผู้หลักผู้ใหญ่นั้นอ้าปากค้างทุกคนต่างอิจฉานางในที่สุดเฉินซังเทียนก็ซื้อเวลาด้วยชาหลิงหยุน 3 แก้วต่อคน เพื่อให้ทุกคนนั้นสงบสติอารมณ์ลงและนั่งลงกับที่“สัตว์วิญญาณร้ายได้หลุดออกไปแล้ว” คำพูดของเฉินซังเทียนทำให้ใบหน้าของผู้คนเบิกกว้าง“แล้วเทพผู้พิทักษ์รู้เรื่องนี้ไหม?” ชายคนหนึ่งถาม

เฉินซังเทียนหัวเราะเบา ๆ “เทพผู้พิทักษ์ เทพเจ้ามังกรเร้นกายนั้นไม่มีใครรู้ที่อยู่ของเขาได้ แน่นอนว่าข้าเองก็ไม่สามารถแจ้งให้เขาทราบได้เช่นกัน”

ผู้คนรู้สึกปวดหัวการหลุดรอดไปของสัตว์วิญญาณร้ายเป็นการบ่งบอกว่า เหล่าปีศาจทั้งเก้าบนโลกนี้นั้นได้เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งแล้ว ซึ่งมีเพียงเทพผู้พิทักษ์เท่านั้น ที่สามารถปราบปีศาจทั้งเก้าในตำนานได้“ไม่ต้องกังวลเกินไป มันก็แค่สัตว์วิญญาณร้ายหลุดออกมาแค่บางส่วน มันไม่ได้หมายความว่าปีศาจทั้งเก้าจะกลับมาเยือนโลกสักหน่อย” เฉินซังเทียนกล่าว “เราแค่ต้องเฝ้าระวังไว้ แม้ว่าเทพผู้พิทักษ์จะไม่อยู่ แต่พวกเราก็น่าจะยังสามารถผนึกพวกมันได้ด้วยพลังของพวกเราเอง”ทุกคนพยักหน้าหลังจากที่ได้พูดคุยกันเป็นเวลานาน ทุกคนได้ทำข้อตกลงและแยกย้ายกันออกไป