บทที่ 166 เจ้าต้องการอะไร

บทที่ 166 เจ้าต้องการอะไรศาลาไป่หยู่ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นสำนักโล่พิทักษ์ แม้ว่าลูกค้าส่วนมากจะไม่เข้าใจว่าทำไปทำไม แต่ของในร้านก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป เพราะงั้นใครจะไปสนใจกันละว่าร้านจะชื่ออะไร?ธุรกิจของสำนักโล่พิทักษ์จึงยังคงเฟื่องฟูเหมือนเคย อย่างไรก็ตามเมื่อเร็ว ๆ นี้ สำนักโล่พิทักษ์ได้เริ่มทำสิ่งที่ไม่สามารถเข้าใจได้อีกอย่าง พวกเขาได้เริ่มทำการคัดเลือกผู้คุ้มกันในพื้นที่สาธารณะ แต่น่าแปลกใจที่พวกเขารับสมัครเพียงวัยรุ่นที่มีอายุระหว่าง10 -13 ปีเท่านั้นหากไม่อยากรับผู้ใช้พลังวิญญาณที่ฝึกฝนเสร็จแล้วมาละก็ เขาก็แค่ต้องรับสมัครเด็ก ๆ มาเพื่อฝึกฝนพวกเขา นี่ไม่ใช่การเสียเวลาและพลังงานแต่อย่างใด อย่างไรภาพลักษณ์ของสำนักโล่พิทักษ์นั้นดีมาก หลายคนจึงเต็มใจที่จะส่งลูก ๆ ของตนมาที่นี่เพื่อลองดูว่าพวกเขาจะเข้าตาคนของสำนักโล่พิทักษ์ได้หรือไม่กู่ฉวนเป็นเด็กอายุ 13 ปี เขาดูมอมแมมมือเปื้อนโคลนไม่ต่างไปจากขอทานตัวเล็ก ๆ ร่างกายของเขาดูเหี่ยวเฉาแห้งผาก จนเขาดูไม่เหมือนเด็กอายุ 13 ปี ที่แย่ที่สุดคือเขาไม่มีแขนขวา แขนเสื้อด้านขวานั้นว่างเปล่าและแน่นห้อยอยู่ข้างหนึ่งแต่ใบหน้าเล็ก ๆ สีเทาของเขาเต็มไปด้วยความอดทน เขามีแรงบันดาลใจในการเข้ามาสมัครเป็นผู้คุ้มกันหน้าประตูสำนักโล่พิทักษ์ เขากล้าที่จะเดินเข้ามาอย่างจริงจัง “ ขอทานน้อยเจ้ามาจากที่ไหนกัน? ที่นี่ไม่ใช่โรงทาน แต่เป็นที่ของผู้คุ้มกัน” ผู้รับผิดชอบการลงทะเบียนโบกมือ กู่ฉวนกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ข้ามาที่นี่เพื่อสมัครเป็นผู้คุ้มกัน” “เจ้าเนี่ยนะ?” ผู้รับผิดชอบการลงทะเบียนตรวจมองตัวเขาและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ลืมไปเถอะ อย่างเจ้าน่ะแค่โดนลมพัดก็ล้มแล้ว ” อย่างไรก็ตามกู่ฉวนไม่ยอมเดินออก เขาไม่คิดจะเดินถอยหลังหรือเดินไปข้างหน้า ใบหน้าของเขานอกจากความจริงจังแล้วยังมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าอยู่ลึก ๆเขาเหนื่อยมาก หลังจากเดินทางมานานเขาก็เหนื่อยมาก “เฮ้ เจ้าตื่นอยู่รึเปล่า ?” ผู้รับผิดชอบการลงทะเบียนโกรธที่กู่ฉวนปฏิเสธที่จะเดินกลับออกไป ขณะนั้นเสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้นมา “ให้เขาลองเถอะ” ใบหน้าของผู้รับผิดชอบการลงทะเบียนเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน หลายคนถึงกับต้องหันกลับไปพูด “ท..ท่าน ไร้หน้า ” ไร้หน้าพยักหน้าเล็กน้อยเขาเป็นผู้รับผิดชอบสำหรับการคัดเลือกหาหน่วยผู้คุ้มกันในครั้งนี้“เจ้าอายุเท่าไหร่ เด็กน้อย” ไร้หน้าถาม“ 13 ”“ ผอมจังเลยนะ” “ข้าเองก็เริ่มฝึกศิลปะการต่อสู้ตอนอายุ 13 ถึงมันจะช้าไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันเป็นไปไม่ได้”เขาเองถือเป็นตัวอย่างที่ยังมีชีวิตอยู่“ ……”มีรอยยิ้มขบขันบนใบหน้าของไร้หน้า “แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้รับเลือกเป็นผู้คุ้มกันหรอกนะ”กู่ฉวนพยักหน้าอย่างจริงจัง“แขนของเจ้าถูกตัดออกตั้งแต่ยังเด็กสินะ” จู่ๆไร้หน้าก็พูดขึ้นใบหน้าของกู่ฉวนเปลี่ยนไปเล็กน้อยเห็นได้ชัดว่ามันถูกมัดด้วยแขนเสื้อแล้วเขาคนนี้รู้ได้อย่างไร.กู่ฉวนก้มหัวลง “ข้ายอมทำได้ทุกอย่าง”“เจ้าต้องการที่จะแก้แค้นหรือไม่” ไร้หน้าถามในทันใดกู่ฉวนเงยหน้าขึ้นราวกับต้องเผชิญกับทางเลือกในชีวิต เขาพูดอย่างจริงจังออกมาว่า “ใช่ ข้าต้องการ!”เขาเหมือนกับไร้หน้าในอดีตมาก มันเหมือนกับเขาได้เห็นตัวเขาเองในอดีต เขาจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ดีมาก นอกจากนี้เจ้ายังต้องการอะไรอีกไหม?”“ถ้าเป็นไปได้” กู่ฉวนจ้องมองรองเท้าผ้าที่ดูขาด ๆ หาย ๆ ของเขาอย่างเหนื่อยล้า “ข้ารู้สึกหิวนิดหน่อย”ไร้หน้าขำและยิ้ม “มาเถอะ เอาอาหารมาให้เขาหน่อยเตรียมทั้งเนื้อสัตว์ ผักและผลไม้ให้ครบด้วยล่ะ”ไม่นานอาหารก็ถูกนำมาวางเนื้อสัตว์ 4-5 กิโลกรัมรวมทั้งผักและผลไม้ในอ่างขนาดใหญ่ถูกวางตรงหน้าเขา ดวงตาของกู่ฉวนเป็นประกายเขารีบสวาปามกลืนสิ่งเหล่านี้เข้าปากอาหารลดลงอย่างรวดเร็วในอัตราที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าไร้หน้าได้แต่แตะคางของเขา “เขากินได้เยอะมาก ช่างเป็นเด็กที่น่าสนใจ”