บทที่ 168 ตัดขาดความสัมพันธ์

บทที่ 168 ตัดขาดความสัมพันธ์

ฉากตลกดังกล่าวได้ดึงดูดผู้คนมากมายให้เข้ามาดู

เจ้าของร้านลั่วและเจ้าของร้านคนเก่ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่? ทำไมพวกเขาถึงมาเปิดศาลาไป่หยู่อีก?ฟางฉุนฮีแสยะยิ้มอย่างกรุณา “ท่านคิดว่ากลเม็ดแบบเด็ก ๆ พวกนี้จะมีประโยชน์จริง ๆ งั้นเหรอ?” หลังจากนั้นเขาก็หันหน้าไปบอกคนรับใช้ของเขาว่า “ไปตามหามาให้ได้ว่าใครเป็นเจ้าของสำนักโล่พิทักษ์” คนรับใช้ทั้งสองพยักหน้าอย่างรวดเร็ว พวกเขารีบเดินออกไปเพื่อติดต่อกับหน่วยข่าวกรองของตระกูลลั่ว ฟางฉุนฮีพูดอย่างเย็นชา “ไม่ว่าท่านจะเป็นใครก็ตามตระกูลลั่วสามารถริบเอาธุรกิจเหล่านี้ทั้งหมดคืนได้ตามหลักของความยุติธรรม ซึ่งพวกท่านไม่สามารถต้านทานได้” ลั่วอู๋ดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเรื่องเหล่านี้ เขานั่งอยู่ในศาลาไป่หยู่นั่งดื่มชาสบาย ๆประมาณสามชั่วโมงต่อมา ผู้รับใช้ที่ภักดีของฟางฉุนฮีทั้งสองคน ก็วิ่งกลับมาพร้อมข้อมูลจากหน่วยข่าวกรอง “หลี่หยิน ? หลี่หยินคือใครกัน ทำไมเอกสิทธิ์ของสำนักโล่พิทักษ์ ถึงไปอยู่ในชื่อของนางได้” ฟางฉุนฮีตกใจ คนรับใช้กระซิบว่า “นางคือสาวใช้ของลั่วอู๋” สายตาของผู้คนต่างจับจ้องไปที่หลี่หยินในทันทีหลี่หยินกำลังยืนอยู่ข้าง ๆ ลั่วอู๋เพื่อชงชาให้เขา ในขณะนี้ทุกคนกำลังจ้องมองมาที่นาง นางจึงดูอึดอัดและเขินอายได้แต่ถอยขยับไปข้างหลังโดยไม่รู้ตัว “อย่าซ่อนตัว อย่าหนี จงยืนอย่างเชิดหน้าชูอกซะ” ลั่วอู๋กล่าว หลี่หยินไม่สามารถขัดขืนนายน้อยได้นางจึงพยักหน้าและรวบรวมความกล้าทำตัวให้โดดเด่น “สาวใช้ สาวใช้อย่างงั้นเหรอ ?” ฟางฉุนฮีมองไปที่ หลี่หยินแล้วหันไปมองที่ลั่วอู๋อีกที “ไม่เลวเลยนี่นาที่โอนธุรกิจให้กับสาวใช้ของท่าน ท่านไม่กลัวว่าสาวใช้ของท่านจะฮุบเงินหนีไปรึไง ? ท่านรู้ไหมว่าตอนนี้สำนักโล่พิทักษ์มีมูลค่าหลายล้านหินวิญญาณ ”“แต่มันก็ไม่ใช่ธุระของเจ้าจริงไหมล่ะ ?” ลั่วอู๋กล่าวหลี่หยินคงไม่สามารถพูดแบบนี้ออกไปเองได้ลั่วอู๋มั่นใจได้ 100% ในเรื่องนี้ฟางฉุนฮีหัวเราะในทันใด “น่าเสียดายที่แม้ท่านจะพยายามหลีกเลี่ยง108 วิธี แต่ทรัพย์สินของสาวใช้ทั้งหมดก็ยังถือเป็นของท่านอยู่ดี”ลั่วอู๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเขามีความสุขมากพอที่จะหัวเราะ“ท่านกำลังหัวเราะเรื่องอะไร?” หัวใจของฟางฉุนฮีปกคลุมไปด้วยเมฆอันมืดมิดลั่วอู๋ขยิบตาให้หลี่หยินหลี่หยินพยักหน้าแล้วเดินขึ้นไปข้างหน้า เพื่อแสดงกระดาษยับย่นสีเหลืองของนางแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “นี่คือใบสัญญาในฐานะสาวใช้ของข้าเจ้าค่ะ”จากนั้นหลี่หยินก็ฉีกสัญญาเป็นชิ้น ๆ ในเขาดู“ตอนนี้ข้าไม่ใช่สาวใช้ของตระกูลลั่วอีกแล้วเจ้าค่ะ” หลี่หยินเชิดคอและพยายามอย่างยิ่งที่จะแสดงถึงความภาคภูมิใจจากนั้นนางก็เดินกลับมาข้างหลังลั่วอู๋แล้วกระซิบว่า “ทำแบบนี้ถูกแล้วใช่ไหมเจ้าคะนายน้อย”ลั่วอู๋ชูนิ้วโป้งให้หลี่หยินหัวเราะอย่างมีความสุขและพึงพอใจฟางฉุนฮีและคนใช้ของเขาได้แต่มองเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ “นี่มันเกิดขึ้นได้อย่างไร”“มันแปลกรึไง ? ข้าก็แค่ใช้เงิน 1 พันหินวิญญาณจ่ายให้ผู้ดูแลเอกสารของตระกูลลั่วไม่กี่คน จากนั้นก็จ่ายหินวิญญาณอีก1 ร้อยก้อน เพื่อแลกกับสัญญาการซื้อขายของหลี่หยิน ข้าไม่ได้รบกวนใครเลยนะ” ลั่วอู๋ยิ้ม “มันก็แค่เรื่องธรรมดา ๆ ไม่ใช่เหรอ?”ธุรกิจทั้งหมดของลั่วอู๋ถูกย้ายไปในชื่อของหลี่หยินรวมถึงโฉนดของร้านค้าเหล่านี้.ตอนนี้หลี่หยินเป็นเศรษฐินีไปแล้วและทรัพย์สินที่ยังคงอยู่ภายใต้ชื่อของเจ้าของร้านเก่าก็มีเพียงแค่ศาลาไป่หยู่เล็ก ๆ ตรงมุมเท่านั้นฟางฉุนฮีโมโหมากใบหน้าของเขาดูทุกข์บิดเบี้ยวเหมือนกับเพิ่งกลืนแมลงวันเข้าไปฟางฉุนฮีสูดหายใจเข้าลึก ๆ “นี่มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน อย่างน้อย ๆ มันก็ไม่สามารถทำได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ ทันทีที่ข้าได้รับข่าวมางั้นเหรอ ? ท่านจะจัดการเรื่องเหล่านี้ได้เร็วกว่าข้าได้ยังไงกัน ?”