บทที่ 174 การจากไปอย่างแท้จริง

บทที่ 174 การจากไปอย่างแท้จริง

ฟางฉุนฮีหดหู่ใจมาก

หลังจากทำงานหนักทั้งหมดนี้เขากลับไม่ได้รับอะไรเลย ที่แย่ที่สุดคือมีข่าวจากทางตระกูลลั่วส่งมาอีกแล้ว ทางตระกูลโกรธมากและไม่พอใจในประสิทธิภาพการทำงานของเขา นี่เป็นเวลาเกือบครึ่งเดือนแล้วแต่เรื่องของสำนักโล่พิทักษ์เล็ก ๆ ก็ยังไม่ได้รับการแก้ไขอะไร ฟางฉุนฮีไม่รู้ว่าทำไมทางเหล่าผู้นำตระกูลถึงได้กังวลเกี่ยวกับสำนักโล่พิทักษ์นักหนา แต่เขารู้ว่าเขาต้องเร่งมือให้เร็วขึ้นกว่านี้ นอกจากฟางฉุนฮีเป็นถึงผู้ช่วยมือขวาของเหล่าพ่อบ้านในตระกูลลั่วแล้ว เขาก็ยังเป็นพ่อบ้านของตระกูลลั่วที่ภักดีต่อผู้นำตระกูลลั่วอย่างแท้จริงอีกด้วย เขารู้สึกสับสน แม้ว่าเรื่องนี้จะค่อนข้างร้ายแรงในเชิงของการกบฏ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ค่อยคุ้มค่าที่ผู้นำตระกูลลั่วจะต้องมาให้ความสนใจ หรือว่าจะเป็นเพราะลั่วอู๋? ฟางฉุนฮีไม่เข้าใจแต่เขารู้ว่าเขาต้องเร่งมือ แต่เขาก็คิดวิธีอื่นที่จะจัดการกับสำนักโล่พิทักษ์ไม่ออกจริงๆ เขาจำเป็นต้องใช้กำลังในการแก้ปัญหาครั้งนี้จริง ๆ หรือ?หากเป็นการใช้กำลังแล้วละก็ เรื่องความขัดแย้งนี้จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ในทันที ดังนั้นเขาต้องกำจัดสำนักโล่พิทักษ์โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว เขาต้องเชิญผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูงผู้มีความสามารถอันแข็งแกร่งมา แต่ค่าใช้จ่ายมันจะไม่แพงเกินไปหน่อยเหรอ ? …… ……เจ็ดวันต่อมา เจ้าของร้านคนเก่าได้กลับไปที่บ้านของตระกูลวู่ ในรถม้าเก่า ๆ ของตระกูล เขามีอายุมากแล้ว ขาของเขาดูจะขยับลำบากและกระสับกระส่าย อีกทั้งยังรู้สึกปวดหัวบ่อยๆ นี่คงเป็นผลข้างเคียงของการถูกใช้ทักษะ อ่านวิญญาณหลานชายของเขาทิ้งเขาเอาไว้คนเดียวและไม่มาหาเขาอีกเลยหลังจากเขาทิ้งวู่หยู่เอาไว้ในห้องกล่าวกันว่าวู่บูยงยังคงเชื่อใจในความสัมพันธ์ระหว่างเขากับตระกูลลั่วครั้งแล้วครั้งเล่า เขาหวังที่เพิ่มความสัมพันธ์นี้ และเพิ่มโอกาสที่จะได้เป็นผู้จัดการสำนักงานใหญ่ของศาลาไป่หยู่สำนักงานใหญ่ของศาลาไป่หยู่นั้น แค่สามารถเป็นหนึ่งในคนงานได้ก็ถือว่าเป็นเรื่องน่าทึ่งแล้ว“แค่ก แค่ก”เจ้าของร้านคนเก่ากำลังนอนไอและหายใจอ่อนแรงอยู่บนเตียง“กินนี่ซะ ” คนรับใช้ของตระกูลวู่ วางจานอาหารอย่างหยาบคายลงบนโต๊ะแล้วมองไปที่เจ้าของร้านคนเก่าด้วยสายตาดูถูกตาของเจ้าของร้านคนเก่าเต็มไปด้วยความเศร้า เขาพยายามลุกขึ้นนั่งจากนั้นหัวของเขาก็เริ่มปวดแปล๊บอีกครั้ง“ อย่าพยายามทำตัวน่าสมเพชเลยน่า” คนรับใช้หันมามองแล้วพูดต่อว่า “เจ้าเป็นชายชราที่ไร้ประโยชน์ ที่ทำให้เจ้านายของข้าหลายคนในตระกูลไม่พอใจเมื่อเร็ว ๆ นี้ อารมณ์ของเขาแย่ลงมาก พวกข้าก็เลยโดนตะคอกอย่างไร้เหตุผลบ่อย ๆ”เจ้าของร้านคนเก่ามองคนรับใช้อย่างยากลำบากหัวหน้าตระกูลวู่และผู้ใหญ่ในตระกูลหลายคนไม่พอใจเจ้าของร้านคนเก่าอย่างมากเพราะถ้าหากพวกเขาสามารถทำสัญญากับตระกูลลั่วได้สำเร็จ มันจะสามารถยกระดับของตระกูลวู่ไปได้อีกขั้น และเป็นหนึ่งในตระกูลสาขาที่สำคัญได้น่าเสียดายที่เป็นเพราะเจ้าของร้านคนเก่าไม่รู้ข้อมูลอะไรเลย ความปรารถนาของพวกเขาจึงล้มเหลวอีกทั้งมันยังอาจจะสร้างความไม่พอใจให้กับตระกูลลั่วด้วยซ้ำไปวิญญาณร้ายถังขยะเก่า ๆนี่คือสิ่งที่คนตระกูลวู่แอบเรียกเขาลับหลังแทบไม่มีใครในตระกูลวู่มองเจ้าของร้านคนเก่าในแง่ดี ถ้าเขาไม่ได้เป็นสมาชิกของตระกูลวู่เขาคงจะถูกขับไล่ออกไปแล้วคนที่จากบ้านของตระกูลวู่มากว่าสิบปีอย่างเขาแทบจะกลายเป็นคนนอกไปแล้วเจ้าของร้านคนเก่ารู้สึกขมขื่นในใจ“เจ้าช่วยเรียกหลานชายของข้ากลับมาให้ข้าได้ไหม” เจ้าของร้านคนเก่ากล่าวอย่างอ่อนแรงคนรับใช้เย้ยหยัน “อย่าพูดอะไรโง่ ๆ น่า นายท่านไม่ว่างหรอก ข้าจะไปเรียกเขามาให้เจ้าได้ยังไงกัน ?”เจ้าของร้านคนเก่าตัวสั่นแล้วหยิบหินวิญญาณออกมา “ตราบใดที่เจ้าช่วยข้า เรียกเขามาหินวิญญาณนี่จะเป็นของเจ้า ไปบอกเขาซะว่าข้ามีวิธีที่จะช่วยเขาได้”“งั้นเจ้ารอสักพัก” ทันทีที่เห็นหินวิญญาณแววตาของคนใช้สว่างขึ้น เขาคว้าหินวิญญาณด้วยความรีบร้อนและวิ่งออกไปเจ้าของร้านคนเก่ารู้สึกอ้างว้างเดิมวู่บูยงเป็นหลานชายที่สนิทกับเขา แต่ตอนนี้ถ้าเขาอยากจะเจอวู่บูยง เขากลับต้องใช้วิธีแบบนี้