บทที่ 187 ดาบเลือดเดือด

บทที่ 187 ดาบเลือดเดือดในฐานะกองทัพที่ทรงพลังที่สุดในราชวงศ์มังกรเร้นกาย ทรัพยากรที่หน่วยสยบมังกรได้รับนั้นจึงต้องอยู่ในคุณภาพสูงสุด ทรัพยากรทุกอย่างที่จัดเตรียมโดยราชวงศ์มังกรเร้นกายเกือบทั้งหมดเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ เนื่องจากทางราชวงศ์และคฤหาสน์ชวนเทียน มีความสัมพันธ์แบบร่วมมือกันอย่างลึกซึ้ง ทุก ๆ ปีราชวงศ์จึงใช้งบประมาณมหาศาลเพื่อซื้อทรัพยากรในการฝึกฝนทุกอย่างมาจากคฤหาสน์ชวนเทียน ในฐานะร้านค้าธุรกิจแห่งแรกของจักรวรรดิ คฤหาสน์ชวนเทียน นั้นย่อมเหนือกว่าร้านค้าธุรกิจอื่น ๆฉูจงฉวนยักไหล่และไม่ได้สนใจ แม้เขาจะไม่ได้เป็นสมาชิกของสำนักโล่พิทักษ์ แต่เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่เขาล้มเหลวในการโฆษณาสินค้าของลั่วอู๋ อย่างไรก็ตามคนในสำนักโล่พิทักษ์นั้นไม่พอใจมาก เสี่ยวชาผู้ซึ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเจ้าของร้านกล่าวขึ้นมาว่า “ท่านลูกค้า สินค้าต่าง ๆ ในสำนักโล่พิทักษ์ ของเราเองก็ถือว่าเป็นอันดับต้น ๆ ของจักรวรรดิเช่นกันขอรับ” “อย่างนั้นหรอกเหรอ ?” จี๋กุยเหลือบมองเขา สีหน้าของเขาดูไม่เชื่อเท่าไหร่ ร้านเล็ก ๆ ที่มียาระดับสูงสุดไม่เกินระดับเจ็ด ยังกล้าบอกว่าตัวเองเป็นอันดับต้น ๆ ของจักรวรรดิได้อีกงั้นเหรอ? ท่าทีของจี๋กุยทำร้ายจิตใจผู้คนได้จริงๆ“ท่านลูกค้าสามารถลองดูได้ขอรับ โล่คริสตัลของสำนักโล่พิทักษ์ของเรามีน้ำหนักเบาและสามารถพกพาได้สะดวก แต่ถึงกระนั้นก็มีพลังป้องกันที่น่าทึ่งและความสามารถในการเสริมพลังป้องกันที่แข็งแกร่ง” เสี่ยวชารู้สึกภาคภูมิใจ เขาส่งโล่คริสตัลให้กับอีกฝ่ายจี๋กุยมองไปที่โล่แบบผ่าน ความประหลาดใจเล็กน้อยปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา จากนั้นเขาหยิบโล่คริสตัลขึ้นมาแล้วแตะเบา ๆ บนพื้นผิวของโล่ “แกร๊ก” มีรอยแตกปรากฏขึ้นโล่ ทุกคนต่างประหลาดใจไปตาม ๆ กัน โล่คริสตัลที่สามารถทนต่อการโจมตีของสัตว์วิญญาณระดับทองได้อย่างสบาย ๆแต่จี๋กุยทำลายโล่คริสตัลนั้นด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว เขาแข็งแกร่งบ้าบออะไรได้ขนาดนี้“การป้องกันก็ถือว่าไม่เลวเท่าไหร่ แต่มันก็ยังไม่ผ่านมาตรฐานของข้า มันเบาก็จริงแต่ข้าต้องการโล่ที่มีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งกว่านี้” จี๋กุยกล่าวช้า ๆแม้ว่าโล่ที่หน่วยสยบมังกรใช้จะหนักกว่านี้มาก แต่การป้องกันของมันก็ดีกว่าโล่คริสตัลผู้คนในสำนักโล่พิทักษ์ต่างประหลาดใจไปตาม ๆ กันกองทหารที่ยอดเยี่ยมที่สุดนั้นมีทรัพยากรที่ดีพร้อมเยี่ยมยอดกว่าถึงขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ? ถึงขั้นที่แม้แต่โล่คริสตัลก็ยังไม่ผ่านเกณฑ์ของเขาเสี่ยวชารู้สึกไม่มั่นใจเล็กน้อยและกล่าวแนะนำต่อ “ถ้าอย่างนั้นโปรดลองดูอาวุธลงตราของสำนักโล่พิทักษ์ ของเรา!ไหมขอรับ”เพื่อดึงดูดธุรกิจเข้ามาในร้านค้าใหม่ ลั่วอู๋ได้ตัดสินใจขายอาวุธลงตราธาตุของเขาแต่แน่นอนว่ามีแต่อาวุธลงตราวิญญาณระดับต่ำหากขายอาวุธลงตราที่แข็งแกร่งเกินไปนั้นจะเป็นภัยต่อพวกเขาเสียเปล่า ๆจี๋กุยหยิบดาบโลหะยาวขึ้นมาแล้วร้องอุทาน “มันคมจริง ๆ แต่ข้าก็สัมผัสได้ว่ามันมีพลังแปลก ๆ ติดอยู่ในตัวของดาบ ข้าเกรงว่าพลังนี้จะอยู่ไม่ได้นาน หลังจากใช้งานต่อเนื่องไปหลายครั้ง จากนั้นมันจะกลายเป็นดาบธรรมดา ซึ่งมีค่าไม่พอสำหรับกองทัพของเราที่อาจต้องรบอย่างต่อเนื่อง ”จี๋กุยมีสายตาที่จริงจังและเฉียบคมเขาสามารถเห็นข้อเสียของอาวุธลงตราได้ในพริบตา“ยิ่งไปกว่านั้น พวกเจ้าอย่าดูถูกอาวุธของหน่วยสยบมังกรไป อาวุธลงตรานี้แทบจะเทียบกับมันไม่ได้เลย” จี๋กุยกล่าว “อาวุธของหน่วยสยบมังกรทำจากวิชาหลอมศาสตราโบราณ แม้ว่าอาวุธของทหารธรรมดาทั่ว ๆ ไปในหน่วยก็ยังเป็นอาวุธที่มีความคมระดับที่ว่าสามารถตัดเหล็กได้เหมือนฟันโคลน”คนในสำนักโล่พิทักษ์ รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยแม้แต่ทหารธรรมดาก็มีอาวุธครบมือ พวกเขาสามารถจินตนาการได้ในทันทีว่าทำไมหน่วยสยบมังกรนั้นถึงทรงพลังมาก“อย่าเพิ่งเสียใจน่า อาวุธในสำนักโล่พิทักษ์ของเจ้าเองก็ยังถือว่าดีอยู่มาก หากเจ้าทำการค้าขายกับกองทัพอื่น ๆ พวกเขาคงจะสนใจมากเลยทีเดียว”หลังจากจี๋กุยพูดจบเขาเตรียมที่จะเดินกลับไปทว่าทันใดนั้นดวงตาของเขาก็ถูกดึงดูดโดยบางสิ่งบางอย่างมันเป็นดาบยาวที่ถูกแขวนทิ้งไว้ด้านหลังโต๊ะแผงหลังสำหรับคิดเงิน ตัวดาบมีความยาวมากกว่าสามฟุต ใบมีดเป็นสีแดงราวกับว่ามันถูกย้อมด้วยเลือดของมนุษย์ มีร่องในที่จับ ซึ่งดูแปลก ๆ ผิดไปจากทั่วไป“ดาบเล่มนั้นมัน … ” จี๋กุยหายใจหอบเล็กน้อย“นั้นมันดาบเลือดเดือดไม่ใช่รึไงน่ะ!”“เป็นไปได้ยังไงกัน วิธีการหลอมดาบนี้มันน่าจะสูญหายไปแล้วเมื่อหมื่นปีก่อนนี่นา”“พระเจ้า ใครจะไปคิดว่าข้าจะได้เจอกับดาบเลือดเดือดในที่แบบนี้”