บทที่ 228 บางสิ่งที่ไม่กล้าจะสังเคราะห์

บทที่ 228 บางสิ่งที่ไม่กล้าจะสังเคราะห์ลั่วเสี่ยนหยุนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินกลับไป จากนั้นลั่วอู๋และจี๋กุยก็เดินกลับเข้ามาที่สำนักโล่พิทักษ์ ผู้คนในสำนักโล่พิทักษ์ต่างก็คิดว่าจี๋กุยเป็นคนช่วยลั่วอู๋ไว้ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะแสดงความขอบคุณออกมาจี๋กุยได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ แม้ว่าเขาจะปรากฏตัวออกมาหรือไม่ก็ตาม มันก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับลั่วอู๋

จี๋กุยรับดาบเลือดเดือดทั้ง 5,000 เล่มกลับไป และทิ้งหินที่ส่องแสงสีเงินไว้ให้กับลั่วอู๋ “นั่นคือหินทะลวงมิติ หัวหน้าของข้าขอให้ข้ามอบมันให้กับเจ้า”

“อย่างน้อยมันก็เป็นหินวิญญาณระดับเพชร ที่มีคุณสมบัติในการสร้างพื้นที่หินพิเศษ” “แน่นอนว่า ยังไม่เคยมีใครใช้มันในการต่อสู้จริง แต่เมื่อใดที่หินนี้ถูกบดขยี้ หัวหน้าของข้าก็จะรู้สึกได้ทันที มันถูกสร้างด้วยวิธีที่ยากลำบากมาก และมีเพียงชิ้นเดียว เจ้าต้องเก็บรักษาเอาไว้ให้ดี ถ้าเกิดมันหายไป แม้ว่าเจ้าจะต้องการแค่ไหน เจ้าก็มีโอกาสเพียงแค่ครั้งเดียวในการเรียกท่านผู้บัญชาการมาพบตรง ๆ”

ลั่วอู๋เก็บหินทะลวงมิติชิ้นนี้ไว้ ราวกับว่ามันคือสมบัติชิ้นหนึ่ง

นี่คือของขลังที่เอาไว้ช่วยชีวิตในยามคับขัน หลังจากจี๋กุยออกไปแล้ว ลั่วอู๋ก็กลับไปที่ห้องของเขา เมื่อเขากลับเข้าสู่มิติไห เขาได้พบกับความประหลาดบางอย่าง หินทะลวงมิตินั้นไม่สามารถถูกนำเข้าไปในมิติไหได้ “หืม นี่มันแปลกมาก”เขาไม่สามารถนำสิ่งของที่มีคุณสมบัติเชิงพื้นที่เข้าสู่มิติไหได้อย่างงั้นหรือ? โชคดีที่สิ่งของชิ้นนี้มีขนาดเล็กและง่ายต่อการพกพา มันจึงไม่สำคัญว่าเขาจะเข้าไปในมิติไหได้รึเปล่า ในมิติไห ลั่วอู๋ตรวจสอบแต้มเซียนของเขา เขาได้รวบรวมแต้มเซียนไว้กว่า 2500 แต้ม จากการสังเคราะห์ดาบเลือดเดือดตลอดทั้งวันทั้งคืนมันไม่ง่ายเลย เนื่องจากการเปิดหอคอยสีขาวนั้น ลั่วอู๋จะต้องใช้แต้มเซียนกว่า 10000 แต้ม และตอนนี้เขาอดไม่ได้ที่อยากจะเปิดใช้หอคอยสีขาว

“มาลองกัน จากนี้เราน่าจะต้องเดินทางออกจากสำนักโล่พิทักษ์สักพัก ต้องเตรียมฝากของไว้กับที่ร้านซะแล้ว” ลั่วอู๋มองไปที่ สมุนไพร, สัตว์วิญญาณ และ ยารวบรวมพลังวิญญาณจำนวนมาก

ตั้งแต่เปิดทำการมา ลั่วอู๋ก็ไม่ได้ใช้ความพยายามเพื่อโหยหาสินค้าต่าง ๆ เพิ่มเติม เพราะการหาสูตรในการสังเคราะห์นั้นต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก

ตอนนี้แม้ว่าจะมีหอคอยสีขาวอยู่ มันก็ยังคงยากเหมือนเดิม

แต่ด้วยทรัพยากรที่น่าจะเพียงพอ จึงเป็นไปได้ที่เขาจะค้นพบสูตรมากขึ้นไปอีก

หอคอยสีขาวก็ได้ถูกเปิดทำงานแสงสีขาวส่องสว่างไปทั่วมิติไหอีกครั้งลั่วอู๋หลับตาลงและทำจิตใจให้สงบลง ทันใดนั้นหัวใจของเขานั้นก็สั่นไหวอย่างรุนแรงเขาไม่ได้รู้สึกแบบนั้นมานานแล้วครั้งสุดท้ายที่เขามีความรู้สึกเช่นนี้ คือตอนที่เขาได้พบกับสูตรสังเคราะห์มังกรกระดูกผี

“พบสูตรที่น่ากลัวอีกแล้วงั้นหรือ?” ลั่วอู๋ลืมตาขึ้นและเริ่มมองหาบางสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแบบนั้น

เขาสบตาเข้าไปที่วิญญาณมืดมิดเมื่อมองไปที่วิญญาณมืดมิด ที่เต็มไปด้วยโคลนของสัตว์วิญญาณ ลั่วอู๋ยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่งเพื่อยืนยันว่ามันใช้ส่วนผสมจริง ๆ รึเปล่า และอีกสิ่งหนึ่งมันคืออะไร

หลังจากค้นหาอยู่นาน ลั่วอู๋รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างอยู่ข้าง ๆ เขา แต่เขาก็ไม่พบมันเสียที จนในที่สุด เขาก็ได้รู้สึกถึงความแข็งแกร่งนั้นในร่างกายของเขา

“อะไรน่ะ?” ลั่วอู๋ดึงมันออกมา เขาได้พบว่าตัวเองหยิบหินสีเข้มสองชิ้นออกมา

หินแก่นวิญญาณเป็นหินวิญญาณที่บริสุทธิ์อย่างมาก มันหาได้ยากมาก และสร้างความรู้สึกอันอึดอัดและเย็นชาต่อผู้คนรอบข้าง

หินแก่นวิญญาณทั้งสองชิ้นนี้ เขาได้รับมาจากฉูจงฉวนที่นำออกมาจากสุสานราชาวิญญาณ เพราะเขาไม่รู้ว่าพวกมันคืออะไร ลั่วอู๋จึงได้เก็บพวกมันเอาไว้หินแก่นวิญญาณถือกำเนิดจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณ และเป็นหินวิญญาณที่บริสุทธิ์ที่สุดระหว่างสวรรค์และโลก

เหตุผลที่หินวิญญาณทำให้ผู้คนก็รู้สึกอึดอัด เพราะมันมีส่วนผสมของไอวิญญาณ ความขุ่นเคือง และความโกรธ แต่หินวิญญาณที่บริสุทธิ์นั้นจะแตกต่างออกไป

เพราะสิ่งมีชีวิตทั้งหมดนั้นล้วนประกอบไปด้วยหยินและหยาง มันจึงหักล้างกันได้

“วิญญาณมืดมิดกับหินวิญญาณ ?” ลั่วอู๋ความคาดหวังบางอย่างไว้ในใจ แต่เขาก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก

มันเป็นเรื่องที่ยากมากที่จะควบคุมมังกรกระดูกผี เมื่อมังกรกระดูกผีถูกสังเคราะห์ขึ้น โชคดีที่มันยังไม่ได้สร้างปัญหาให้กับมิติไห แต่ก็ไม่ใช่แบบนั้นซะทีเดียว

ใครจะไปรู้ว่าหากเขาสังเคราะห์สัตว์วิญญาณระดับนั้นออกมาได้อีกละก็จะเกิดอะไรขึ้น? อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกในครั้งนี้กับในครั้งก่อนก็ยังคล้ายกันเกินไป